کار نسبت به جشنواره پیشرفت محسوسی کرده بود و جذاب تر شده بود از جمله دیالوگ ها موسیقی و دکور ، حتی یکی دو بازی که چندان همسنگ دیگران نبودند هم خیلی بهتر شده بودند. آقایان سامان خلیلیان ، فرهاد دانشور ‌و خانم پیرعلی درخشیدند و اجرای خانم مهسا مهجور مثل همیشه بی نظیر بود.
ریتم اثر توسط کارگردان به موقع تغییر می کرد و تماشاگر را ظاهرا در پرش و پویایی زمان معاصر سیر می داد ، اما در واقع در سکون جهل و‌ تعصب زندانی می کرد و از همین سکون است که فکر می جوشد.
صمیمانه از همه عزیزان تشکر می کنم، اگر نقد بی پایه ای شنیدید ، خاطر مکدر مکنید، چون هر نمایش درخشان ، تماشاگرانی دارد که چشم بستن را به دیدن ترجیح می دهند .