آطه رحمتی

هنرساز نویسنده و بازیگر

نویسندگی برای نمایش
فیلم‌نامه‌نویسی و چگونگی ساخت یک متن اجرایی.

استاد: آطه رحمتی
نویسنده و بازیگر تئاتر
عضو انجمن نمایش‌نامه‌نویسان و مترجمان ایران
دانش‌آموخته‌ی فلسفه و ادبیات دانشگاه تهران

این دوره با تمرکز بر آموزش نمایشنامه‌نویسی و فیلمنامه‌نویسی به همراه تمرین‌های عملی، شناخت و پرورش ایده‌ی دراماتیک، دراماتورژی، اقتباس، بازنویسی، ادغام، فیزیکال‌نویسی و ساخت متن اجرایی از تصویر، فرم‌های غیر متنی و ادبیات داستانی برگزار می‌شود.

تلفن تماس:‬‪
09960162314⁩

چقدر جهان به رنج انسان بی‌اعتناست. چقدر و چند. چقدر انسان در جهان هستی تنهاست. سرنوشت چشم‌های خود را می‌بندد و طبیعت ادامه می‌دهد. مچاله‌های انسان هنوز رویا می‌بیند.
شاعرانه به هستی نگاه می‌کند. سعی می‌کند که دوستش بدارد. معنا بیاید. قشنگی بجوید. و نمی‌یابد. و نمی‌جوید. و جهان بی‌اعتنا می‌گذرد. هستی رو بر می‌گرداند.
فقط ما می‌دانیم که هستیم و هستی نمی‌داند. و این تمام رنج‌هاست.

اگه یه هندونه بودم و یادم میومد که روزی دست داشتم، این گردی بی‌انتها من رو در خودم مچاله می‌کرد. احساس فشار برای به وجود آوردن چیزی که نیست. نباید باشد. نمی‌تواند باشد. اما بوده و باید باشد.

خطی که از گوش‌ت به استخوان‌های شانه‌ات می‌رسد و به نوک انگشتان ناآگاه من. دل می‌دهم به ناآرامی خونی که در رگ‌هایم می‌رود. به حضور اشک روی مویرگ‌های چند‌شاخه‌ی قرمز و محو شدنش در سطح سفیدی روشن چشم‌های کوچکت. که می‌چرخند تا پشت مردمک‌های لرزانت پنهان شوند.

‏تا می‌کنی انگشت‌هایت را روی هم. یعنی که کلمات در لایه‌لایه‌‌ی ریه‌هایت گم شده‌اند. دست می‌برم به تار موهایی که دیگر نمی‌توانند بایستند. نفس‌های عمیق تنها به عمق نمی‌برد. آشکار می‌کند.

چشم که گشودم، آسمان تهی بود و خورشید مرده بود. تفاوتی نیست. راه کارخانه را که گز می‌کردم، سرما نشست به پای برهنه‌م. تفاوتی نیست. شب‌هنگام زمانی که الوارها را روی دوش مرتب می‌کردم هنوز آسمان تاریک بود و تهی. تفاوتی نیست. چشم که می‌بستم، خورشید برگشته بود به آسمان و الوارها زیر نور می‌درخشیدند. تفاوتی نیست.
در مزرعه کار مشخص بود. صبح با صدایی چشم باز می‌کردیم که روز. می‌دویدیم، جان می‌کندیم تا شب. چشم می‌بستیم که شب. علف‌های کوچک برای کندن دشوار بودند. همه چیز سخت ساده بود. و سخت. همه چیز مشخص بود. و این‌ها همه پیش از قصه‌ی دست‌های تو بود.

ترسیده‌م. با پلک‌های‌ برگشته، غلتیده به خون، با لثه‌های بی دندان توی شهر می‌چرخم. استخوان‌های دفرمه‌ام از پارگی لباس‌ها بیرون زده. نان می‌گیرم، توی مترو منتظر قطارها می‌ایستم. رد خون را با کف پای برهنه‌م روی زمین کشیده می‌شود. هیچ‌کس سوالی نمی‌پرسد. آقای راننده می‌گوید: خانم، کرایه‌ی مسیر بیش‌تر شده‌ست. باید بیش‌تر از این هم باشد. خانم رییس می‌گوید: تعدیل. تعدیل نیرو داریم. فقط خوب‌ها می‌مانند. و کودکی پنج ساله گردن عروسک خرسی‌اش را فشار می‌دهد و از من درباره‌ی نشانه‌های معنا در تشکیک هستی و مراتب وجود می‌پرسد. و بعد تاکید می‌کند که در شدیدترین مرتبه‌ی وجود، شدیدترین معناها را می‌توان تبیین کرد. و من هر صبح بیدار می‌شوم، گوشت گونه‌ام را در دست می‌گیرم و خونابه‌ها را بالا می‌اورم روی انگشت‌های بی‌ناخنم. در میان ماشین‌های اتوبان می‌نشینم و دنبال ستاره‌های افتاده روی زمین می‌گردم. کسی چیزی نمی‌پرسد. در میان ریل‌های قطار فریاد می‌زنم که هیچ میمون سبزی وجود ندارد و تمام بستنی‌ها هنوز بستنی هستند و این می‌تواند یک فاجعه‌ی بشری باشد. کسی چیزی نمی‌پرسد. روده‌م در یک کوچه، شش‌هایم در یک سینما، مثانه‌م توی یک جوی و قلبم افتاده نوک یک برج. آقای راننده می‌گوید: باید بیش‌تر از این هم باشد. خانم رییس می‌گوید: فقط خوب‌ها می‌مانند. و کودکی پنج ساله گردن عروسک خرسی‌اش را فشار می‌دهد و بعد تاکید می‌کند که در شدیدترین مرتبه‌ی وجود، شدیدترین معناها را می‌توان تبیین کرد.
لالا، اکولالیا، آطه رحمتی

از تپه برآمدی. درخشان. شبیه نخستین بارقه‌های ماه. شب بود و چنان شب بود که گویی هرگز چیزی جز شب نبوده‌ست. پیش آمدی. دست بردی به زیر پیراهنت و تنت را بیرون کشیدی. جانت را از دهانت برآوردی و بر صورتت گذاشتی. نور پیچید روی تپه. از سینه‌‌ات آب می‌چکید روی خاک. دست کشیدی به تن خشک شده‌م. شبیه آونگ ساعت. چند ثانیه به ضرب حرکت تنم در باد گوش کردی. یک. دو. یک. دو. هی. هی. هی. هی. بعد تنم را از دار پایین کشیدی. ماه را توی سینه‌هایت پنهان کردی، شب را توی دستت پیچیدی و زمان را آهسته کنار زدی. تنم را در شب پیچیدی که خون روی دستت نچکد. چهره‌‌ی له‌شده‌م را نگاه کردی و گفتی: تو مرده‌ای و صدای ناقوس‌های انقلاب خوابیده‌ست. حالا تنها صدای تنت بر دار در شهر پیچیده. تو مرده‌ای و مرگت مرا به خنده می‌‌اندازد. آن‌قدر که دندان‌هایم مانند شمشیرها بدرخشند و صدای قهقهه‌م ناقوس‌ها را پیش از صبح بیدار کند. گفتم: من مرده‌ام و مرگم شبیه تپه‌ای‌ست که هر چه بر آن خاک بریزی، بزرگ‌تر می‌شود. حالا احتمالا آن‌قدر مرده‌م‌ که دیگر هرگز برنخواهم گشت. حتی برای پایکوبی با مارش نظامی سربازان کور و کر و افلیج بازگشته از پیروزی. و تو لبخند می‌زنی و تپه در شب می‌لرزد.
: فقط انقلاب نیست که بچه‌هایش را می‌خورد، بعضی وقت‌ها گربه‌ها و ماهی‌ها هم همین کار را می‌کنند.
پالیلالیا/ آطه رحمتی