چقدر جهان به رنج انسان بی‌اعتناست. چقدر و چند. چقدر انسان در جهان هستی تنهاست. سرنوشت چشم‌های خود را می‌بندد و طبیعت ادامه می‌دهد. مچاله‌های انسان هنوز رویا می‌بیند.
شاعرانه به هستی نگاه می‌کند. سعی می‌کند که دوستش بدارد. معنا بیاید. قشنگی بجوید. و نمی‌یابد. و نمی‌جوید. و جهان بی‌اعتنا می‌گذرد. هستی رو بر می‌گرداند.
فقط ما می‌دانیم که هستیم و هستی نمی‌داند. و این تمام رنج‌هاست.