خطی که از گوش‌ت به استخوان‌های شانه‌ات می‌رسد و به نوک انگشتان ناآگاه من. دل می‌دهم به ناآرامی خونی که در رگ‌هایم می‌رود. به حضور اشک روی مویرگ‌های چند‌شاخه‌ی قرمز و محو شدنش در سطح سفیدی روشن چشم‌های کوچکت. که می‌چرخند تا پشت مردمک‌های لرزانت پنهان شوند.

‏تا می‌کنی انگشت‌هایت را روی هم. یعنی که کلمات در لایه‌لایه‌‌ی ریه‌هایت گم شده‌اند. دست می‌برم به تار موهایی که دیگر نمی‌توانند بایستند. نفس‌های عمیق تنها به عمق نمی‌برد. آشکار می‌کند.