گاهی یک نمایش تنها برای روایت یک داستان روی صحنه نمی‌رود؛ بلکه تلاشی است برای به تصویر کشیدن جهان درونی انسان؛ جهانی که در آن خاطره، فقدان، عشق، حسرت و سکوت، همگی در کنار هم زیست می‌کنند. نمایش اتاق شیشه‌ای به نویسندگی آروین مقدمی و کارگردانی سعید دولتی، از همین جنس آثار است.

نمایشی که با بهره‌گیری از سه روایت موازی، موسیقی زنده، طراحی حرکت، هم‌سرایی بازیگران و سایه‌بازی، تماشاگر را به سفری در لایه‌های پنهان ذهن انسان دعوت می‌کند. سعید دولتی کارگردان نمایش «اتاق شیشه‌ای» می‌گوید: می‌خواستیم تماشاگر از خود بپرسد آیا واقعاً از گذشته عبور کرده‌ایم یا تنها شکل حضورش را تغییر داده‌ایم؟

آنچه اتاق شیشه‌ای را از بسیاری از آثار مشابه متمایز می‌کند، تنها جهان نمادین آن نیست؛ بلکه فرآیندی است که این نمایش را شکل داده است. بخش عمده بازیگران این اثر برای نخستین بار روی صحنه حرفه‌ای تئاتر حضور یافته‌اند؛ هنرمندانی که پس از گذراندن دوره‌های آموزشی، تجربه نخست خود را در نمایشی رقم زدند که بیش از هر چیز، نیازمند درک عمیق از بدن، ریتم، احساس و حضور ... دیدن ادامه ›› صحنه‌ای بود.

در گفت‌وگویی که با عوامل و بازیگران این نمایش انجام دادیم، بیش از هر چیز یک واژه تکرار می‌شد؛ اعتماد. اعتمادی که میان کارگردان، طراح حرکت و گروه بازیگران شکل گرفته و زمینه‌ساز تجربه‌ای مشترک شده است.

چراغ‌های سالن که خاموش می‌شود، پیش از آنکه نخستین دیالوگ شنیده شود، سکوتی سنگین بر فضای اجرا می‌نشیند؛ سکوتی که تنها با نوای پیانو شکسته می‌شود. از همان لحظه نخست، اتاق شیشه‌ای تماشاگر را نه به تماشای یک داستان، بلکه به زیستن در جهان شخصیت‌هایی دعوت می‌کند که هر یک در گوشه‌ای از خاطرات خود گرفتار مانده‌اند. در طول اجرا، هم‌سرایی بازیگران، موسیقی زنده، حرکت‌های طراحی‌شده و تصاویر شکل‌گرفته در سایه، فضایی می‌آفریند که مرز میان واقعیت و ذهن را کم‌رنگ می‌کند. واکنش مخاطبان نیز نشان می‌داد بسیاری از لحظات نمایش، به‌ویژه صحنه‌های مبتنی بر حرکت و موسیقی، توانسته است ارتباطی مستقیم و عاطفی با تماشاگر برقرار کند؛ ارتباطی که تا دقایقی پس از پایان اجرا و روشن شدن چراغ‌های سالن نیز در گفت‌وگوهای مخاطبان ادامه داشت.

نسخه کامل این مطلب در رسانه منتشرکننده در دسترس است. برای مطالعه ادامه، از لینک زیر استفاده کنید:

https://irna.ir/xjXKgD