برای بار سوم به تماشای این اجرا نشستم و مثل دفعات قبل، همچنان برام جذاب و تماشایی بود.

با یک اجرای شسته‌رفته و منظم روبه‌رو هستیم؛ اجرایی که داستانی ساده رو انتخاب کرده، اما همون سادگی با پرداختی درست و قابل‌باور به تصویر کشیده شده.

یکی از نقاط قوت اجرا، ریتم اونه. سکوت‌ها به‌خوبی در کنار لحظات طنز قرار گرفتن و مکمل همدیگه هستن؛ نه سکوت‌ها خسته‌کننده میشن و نه طنز، از فضای کلی اثر فاصله میگیره.
و خطاب به کسایی که میگن روند داستان کند هست و خسته میشی...
این داستان جای تامل داره، باید مکث کنه تا متوجه بخش تراژدی اون بشی وگرنه پیامش رو نمیتونه برسونه

خسته نباشید.