۱۷ مرداد؛ وقتی قلم، حافظه‌ی حقیقت می‌شود

۱۷ مرداد برای من تنها یک تاریخ در تقویم نیست؛ روزی است که نام یک انسان با مفهوم حقیقت پیوند خورده است.

در ۱۷ مرداد ۱۳۷۷، محمود صارمی، خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا)، به همراه هشت دیپلمات ایرانی در سفارت ایران در کابل به دست طالبان کشته شد. سال‌هاست که این روز به یاد او، به عنوان «روز خبرنگار» در ایران گرامی داشته می‌شود؛ اما شاید معنای این روز فراتر از یک نام و یک مناسبت باشد.

خبرنگار، شاهد زمانه است؛ کسی که در مرز میان سکوت و روایت ایستاده و می‌کوشد آنچه را رخ داده، از حافظه‌ی جهان حذف نشود. قلم او گاهی تنها ابزار ثبت یک واقعه نیست؛ می‌تواند چراغی باشد در تاریکی، پرسشی باشد در برابر قدرت و روایتی برای آنان که فرصت سخن گفتن ندارند.

شاید ارزش خبرنگاری درست ... دیدن ادامه ›› در همین نقطه آشکار شود؛ جایی که حقیقت، ساده و بی‌هزینه نیست و روایت کردن، بیش از آنکه یک شغل باشد، نوعی مسئولیت انسانی است.

۱۷ مرداد را می‌توان روز کسانی دانست که به فراموشی تن نمی‌دهند؛ کسانی که می‌نویسند تا آنچه اتفاق افتاده، در هیاهوی زمان گم نشود.

روز خبرنگار، روز بزرگداشت قلمی است که می‌خواهد حقیقت را به یاد جهان بیاورد.