سلام، وقت بخیر

برای بار دوم «من او آن» رو دیدم و این بار، بیشتر از دفعه اول، برام جالب‌تر و زیباتر بود و جزئیات بیشتری از اجرا به چشمم اومد.

بازی‌های دو کاراکتر اصلی، دقیق و به اندازه بود؛ خصوصاً ارتباط و تعامل بین بازی‌هاشون در طول چهار فصل قصه که به نظرم خیلی خوب شکل گرفته بود.

متن همچنان یکی از نقاط قوت اصلی اجراست؛ به‌خصوص دیالوگ‌هایی که مفاهیم فلسفی و جدی نمایش رو بدون افتادن در دام شعارزدگی پیش می‌برن.

موسیقی و صدای زنده، این بار برای من بیشتر از اجرای اول خودش رو به‌عنوان بخشی از روایت و فضای نمایش نشون داد و انتخاب‌های موسیقایی رو ... دیدن ادامه ›› درست و حساب‌شده دیدم.

فرم اجرایی متفاوت نمایش هم همچنان یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های کاره؛ فرمی که باعث می‌شه «من او آن» از یک اجرای متعارف فاصله بگیره و هویت بصری و اجرایی خودش رو داشته باشه.

در مقایسه با اجرای اول، این بار حس کردم ریتم و هماهنگی کلی اجرا بهتر شده و نمایش مسیر منسجم‌تری رو طی می‌کنه.

بازی زیبا و به‌اندازه امیر موذنی و شمیم معین عزیز، قطعاً یکی از نقاط قوت و افتخار «من او آن» هست؛ البته در رتبه دوم، بعد از متن خوب و قابل تأملش.

صدای پشت صحنه هم به نظرم بازیگرها رو بسیار حرفه‌ای همراهی می‌کرد؛ در واقع، بازیگرها به شکلی درست و حرفه‌ای با صداها بازی می‌کردند؛ یک جور «بازی بدون تصویر» که خودش به نظرم اتفاق جالب و خلاقانه‌ای در اجرا بود.

پوستر اجرا هم برای من جالب بود؛ به نظرم اقتباسی زیبا و قابل تأمل از تابلوی «مریم» میکل‌آنژ بود؛ انگار مریم برای تمام بشریت اشک می‌ریزه.

و نهایتاً اینکه، به نظرم این اجرای زیبا قطعاً پتانسیل حضور روی استیج‌های ویژه‌تر، بزرگ‌تر و شکوهمندتر رو داره و امیدوارم فرصت درخشش در چنین فضاهایی رو پیدا کنه.

برای تیم «من او آن» موفقیت و درخشش روزافزون آرزو می‌کنم.

به امید دیدن کارهای آتی تیم «کارخانه تئاتر» در آینده‌ای نزدیک.