«یک اتفاق حتمی» برای من فقط یک کمدی کوتاه نیست، تجربه‌ای است درباره انتخاب‌هایی که لحظه‌به‌لحظه مسیر رابطه‌ی دو انسان را تغییر می‌دهند. وقتی متن را خواندم، اولین چیزی که توجهم را جلب کرد همین زنگ بود، زنگی که هر بار اشتباه را پاک می‌کند و فرصت تازه‌ای می‌دهد. انگار شخصیت‌ها بارها زندگی را از نو امتحان می‌کنند تا بالاخره به نسخه‌ای برسند که بتوانند با هم ارتباط واقعی بسازند. در طول کار، کم‌کم فهمیدم که این نمایشنامه درباره چند حقیقت ساده اما مهم است، اینکه رابطه فقط نتیجه‌ی شانس نیست، مجموعه‌ای از انتخاب‌های کوچک است که باید درست انجامشان بدهیم. اینکه زمان‌بندی چقدر اهمیت دارد و بعضی حرف‌ها فقط در «لحظه‌ی درست» معنا پیدا می‌کنند. اینکه آدم‌ها در برخورد اول کامل دیده نمی‌شوند، هر بار تکرار، لایه‌ای تازه از شخصیت بیل و بتی را آشکار می‌کند. و اینکه عشق، محصول کامل بودن نیست، محصول هماهنگ شدن است. برای من، اجرای این متن مثل تجربه‌ی یک بازی ظریف بود، هر بار باید نسخه‌ی دیگری از خودم را امتحان می‌کردم تا ببینم کدام انتخاب، کدام واکنش، می‌تواند رابطه را نجات دهد. زیر طنز شیرین نمایش، یک سؤال جدی جریان دارد، اگر فرصت داشتیم اشتباهاتمان را پاک کنیم، آیا واقعا می‌توانستیم به رابطه‌ای بی‌نقص برسیم؟ در نهایت، وقتی بیل و بتی به هماهنگی می‌رسند، گفت‌وگو از سطحی‌ترین موضوعات به ارزش‌های مشترک و آینده کشیده می‌شود. برای من، این لحظه همان جایی است که نمایش معنا پیدا می‌کند، جایی که دو انسان، نه با شانس، بلکه با انتخاب‌های درست، تصمیم می‌گیرند کنار هم بمانند. «یک اتفاق حتمی» برای من یادآور این است که عشق، بیش از آنکه نتیجه‌ی سرنوشت باشد، حاصل تلاش، زمان‌بندی درست و پیدا کردن نسخه‌ای از خودمان است که بتواند با دیگری ارتباط برقرار کند.