بعضی اجراها فقط روایت نیستن، همراهت زندگی می‌کنن.ناریای جانِ من از همون جنس اجرا هاست. از همون لحظه‌های اول، با موسیقیش دستمو گرفت و ولم نکرد. حتی جاهایی که شاید داستان به تنهایی منو نمی‌گرفت، موسیقی با اون عمق و هماهنگیش منو با خودش برد. نورپردازی دقیق، طراحی لباس چشم‌نواز و بازی‌های باورپذیر بازیگرا، همه و همه دست به دست هم داده بودن تا یک حس مشترک خلق کنن. امشب با حالی از سالن بیرون اومدم که هنوز دقیقاً نمی‌دونم باید اسمش رو چی بذارم. فقط می‌دونم این اجرا روی من اثر گذاشت و مدت‌ها باهام می‌مونه. ممنون برای این همه دقت و ظرافت و عشقی که تو این کار بود. امیدوارم آدم‌های بیشتری فرصت دیدن این اثر رو پیدا کنن و کلی کیف کنن 🫀🫂