هملت Z؛ میان ایده و اجرا
«هملت Z با ایده بازخوانی هملت در جهان دغدغه‌های نسل Z، از همان ابتدا ایده‌ای جذاب و قابل تأمل را پیش روی مخاطب می‌گذارد؛ اما در مسیر اجرا، فاصله میان ایده و تحقق آن محسوس می‌شود.
بازی هملت و افلیا در برخی لحظات بسیار جذاب و زنده است، هرچند گاهی به تکرار و زیاده‌گویی می‌رسد. از استعداد هر دو بازیگر نمی‌توان گذشت و به نظر می‌رسد در آینده بیشتر از آن‌ها خواهیم شنید.
دکور نیز تلاش آشکاری برای ساختن یک جهان متفاوت دارد، اما در نهایت بیشتر به انباشت عناصر بصری شبیه می‌شود تا یک طراحی منسجم و دراماتیک.
مهم‌ترین مسئله اما کارگردانی است. روایت در ابتدا جذاب است، اما به‌تدریج از هسته اصلی فاصله گرفته و دغدغه‌ها، به شعارهایی بی‌مقصد میان «بودن و نبودن» تبدیل می‌شوند. تئاتر زمانی موفق است که مفهوم را از دل روایت و موقعیت به مخاطب منتقل کند، نه اینکه آن را مستقیماً به زبان بیاورد.
هملت Z ایده خوبی دارد، بازیگران مستعدی دارد و لحظات قابل دفاعی خلق می‌کند؛ اما با کارگردانی دقیق‌تر، حذف زوائد و اعتماد بیشتر به روایت، می‌توانست اثر بسیار تأثیرگذارتری باشد.

و شاید برای گروه، حضور رضا ثروتی پس از هشت سال انتظار، مهم‌ترین اتفاق آن شب بوده باشد.
با آرزوی روزهای بهتر برای همه هنرمندان این کار.