(سال تحویل) میثم نوروزی از دل لحظه‌های ساده به لایه‌های پنهان انتظار و امید سرک می‌کشد. چیزی که بیش از همه توجه‌ام را جلب کرد دکور نمایش بود که در عین سادگی، به فضای نمایش هویت می‌بخشد و در خدمت روایت قرار می‌گیرد. نمایش در ابتدا با نشان سه اپیزود شروع می‌شود که هر کدام با روایت و حال و هوای مستقل، در نهایت در کلیتی منسجم به یکدیگر پیوند می‌خورند. این تنوع روایی سبب شد که ضمن انسجام کلی اثر، فرصت دیدن روابط و تجربه‌های زیسته را از زوایای دیگر میسر شود. هدایت میثم نوروزی به عنوان کارگردان و انتخاب اجرایی او، سبب روشنی جزئیات هر اپیزود و جهان شخصیت‌ها شده است. نکته قابل تامل این است که او با پرهیز از اغراق‌های اجرایی، فضای نمایش را به سمتی صمیمی و باورپذیر سوق می‌دهد. در پایان نمایش (سال تحویل) از آن‌های نمایش‌هایی است که هم لبخند را مهمان صورت‌تان می‌کند و هم جایی میان روایت‌هایش، احساسات شما را درگیر می.کند؛ ترکیبی از لحظه‌های شیرین و تلخ مثل روزهایمان.
خسته نباشید میگم به عوامل اجرایی نمایش سال تحویل؛ برای خلق این تجربه صمیمی و دلنشین.