*سینما؛ جایی که روزگاران خاطره می‌شود*

بیست یکم شهریور، روز سینماست؛
و برای همه ما که کودکی‌مان در کوچه‌های قدیمی گذشت، سینما یعنی سینما ماندانا، مراد، تهران، بهمن، فردوسی، آسیا و .....؛ جایی که چراغ‌هایش خاموش می‌شد تا چراغی در دل کودکی ما روشن شود.
یادش بخیر...
صف بلیت، بلیت‌های کاغذی، صدای همهمه مردم، بوی تخمه و خوراکی و آن لحظه‌ای که وارد سالن می‌شدیم و منتظر می‌ماندیم تا پرده سفید جان بگیرد.
آن روزها سینما فقط محل تماشای فیلم نبود؛ بخشی از زندگی ... دیدن ادامه ›› همه ما بود.
قرارهای دوستانه، هیجان بچه‌ها، لبخند خانواده‌ها و خاطره‌هایی که بعد از تمام‌شدن فیلم، در خیابان‌های شهر ادامه پیدا می‌کرد.
حالا سال‌ها گذشته و خیلی چیزها در شهرها تغییر کرده است؛ اما هنوز کافی است نام سینما را بشنویم تا بخشی از آن روزها دوباره روی پرده ذهنمان ظاهر شود؛ با همان رنگ‌های قدیمی، همان شور کودکانه و همان دل‌های ساده‌ای که با یک فیلم، ساعت‌ها خوشحال می‌شدند.
روز سینما مبارک؛ به سینما و اهالی سینما به رفتگان از دنیای سینما، آن روزها و به نسلی که هنوز بخشی از کودکی‌اش را در تاریکی یک سالن و روشنایی یک پرده سفید جا گذاشته است.

مهدی یوردخانی