خداقوت به سازندگان "سال تحویل". روایتی از روزهایی که پشت‌سر گذاشتیم با تجربه‌ای مشترک که حالا بیش از هر زمان دیگری برای مخاطب، قابل لمس و آشناست.
یکی از نقاط قوت اثر، همین مواجهه‌ی آن با یک دغدغه‌ی اجتماعی است؛ جنگ و تکرار پدیده‌ای که انگار هر نسل دوباره ناچار است آن را به شکلی تجربه کند (مثل مرضیه و پدرش). با این حال، نمایش تلاش نمی‌کند این دغدغه‌های اجتماعی و اقتصادی را به بیانیه‌ای سیاسی تبدیل کند. ماجرا در دل زندگی آدم‌ها، روابطشان، ترس‌ها، شوخی‌ها و لحظات روزمره‌شان روایت می‌شود و همین، اثر را باورپذیرتر می‌کند. رگه‌های کمدی در خدمت فضای نمایش‌اند. دکور ساده و کارآمد است و بدون آنکه توجه را از روایت بگیرد، فضای مورد نیاز اثر را می‌سازد و در کنار متن و کارگردانی منسجم و بازی‌های روان و دلنشین، جهان نمایش را شکل می‌دهند و شاید مهم‌ترین نقطه‌ی قوت نمایش، این باشد که از کلیشه‌ی تقابل مرگ و تولد عبور کرده و ترس و امید را به جای رودررویی در کنار هم به‌ تصویر می‌کشد و همین نگاه انسانی به تکرار ویرانگر جنگ و دوری از شعارزدگی است که باعث می‌شود "سال تحویل" اثری قابل‌قبول باشد.