نمایش «دوزخ» از نظر طراحی و فضاسازی، نکات مثبت قابل‌توجهی داشت. طراحی صحنه متناسب با فضای نمایش بود و در کنار طراحی لباس درجه‌یک، به شکل‌گیری جهان اثر کمک می‌کرد. همچنین کوچک بودن فضای سالن، به نظرم به ایجاد حس خفگی، تاریکی، سردی و در نهایت جهنمی بودن فضای نمایش کمک زیادی کرده بود و مخاطب را بیشتر در فضای اثر قرار می‌داد.

از نظر بازیگری، من ارتباط بیشتری با شخصیت‌های ژوزف، روزنامه‌نگار، و ایسن، کارمند، برقرار کردم. به نظرم بازی این دو بازیگر توانسته بود به‌خوبی فضای جهنمی و سنگین نمایش را منتقل کند و حضورشان در فضای اثر برای من باورپذیرتر بود. بازی شخصیت خدمتکار جهنم و استل نیز در سطح نرمال و معمولی قرار دارد.

در بخش کارگردانی، با توجه به ظرفیت‌ها و جذابیت‌های متن «دوزخ»، احساس می‌کنم در بعضی بخش‌ها می‌شد خلاقیت کارگردانی پررنگ‌تر و برجسته‌تر باشد. به نظرم متن این امکان را در اختیار کارگردان قرار می‌داد که با استفاده بیشتر از میزانسن، حرکت، فضاسازی و جزئیات اجرایی، بعضی موقعیت‌ها را تأثیرگذارتر و متفاوت‌تر به تصویر بکشد.


در مجموع، خسته نباشید به تمام عوامل اجرایی نمایش و دمتون گرم بابت زحماتی که برای اجرای این اثر کشیدید.