فراسوى سنگ وستون؛ معمارى مدرن یک تراژدی کهن در تثاتر شهر

.
.
بردن زندگی کورش بزرگ روى صحنه، راه رفتن روى لبه تیغی باریک میان تحریف ناسیونالیستى و ملال سند نگاری تاریخى است ! آزمونى دشوار که نادر برهانى مرند در تالار اصلى تئاتر شهر تهران با سربلندى از آن عبور کرده و یکى از متفکرانه ترین، سنگین وزن ترین و درخشان ترین تولیدات صحنه اى سال هاى اخیر را پیش چشم تماشاگران گذاشته است. نمایش «کورش» به تهیه کنندگی امیرحسین شفیعى، اثرى نیست که در پوسته فتوحات و شمشیر بندى هاى مرسوم متوقف بماند، بلکه تلاشى دراماتیک و عمیق براى جست وجوى مفهوم «انسان بودن در بزنگاه قدرت» است. از منظر متنى و پژوهشی، تسلط برهانى مرند بر سنتز منابع دست اول تاریخى شگفت انگیز است؛ او موفق شده روایات دراماتیک وپرتنش کتاب اول «تواریخ» هرودوت (کابوس هاى آستیاگ, فرمان قتل نوزاد و گره خوردگی سرنوشت هارپاگ) را با تصویر خرد ورزانه وعدالت محور گزنفون در «کوروش نامه» پیوند بزند و درامى زنده پدید آورد که نقطه اوجش فتح هگمتانه است؛ فتحى که نه به کشتار و انتقام، بلکه به مدارا، بخشایش وهمزیستى مدنى ختم مى شود و این دقیقاً همان پیامى است که تاریخ را به ضرورت زیست امروز ما احضار مى کند. در ساحت اجرا و کارگردانى، نمایش با فرار هوشمندانه ... دیدن ادامه ›› از دکورهاى سنتى، ستون هاى سنگین گجى و آکسسوارهاى دست وپاگیر, صحنه را به کمک ویدئومپینگ و طراحى نورى چندلایه وسعت داده است! تصاویرى که صرفاً دکوراتیو نیستند، بلکه گذر از قصر سرد و جبار ماد به روشنایى دشتهای پارس را با ضرباهنگى سیال، مدرن و شاعرانه رقم می زنند و تنفس صحنه را باز نگه مى دارند. در بخش بازیگرى نیز اثر به قله هاى درخشانى دست یافته است: روزبه حصارى در نقش کورش، به درستى فهمیده که شمایل این شخصیت را نباید با فریاد وگزافه گویى خراب کرد؛ او با تکیه بر سکوت هاى باردار، ثبات نگاه ومتانتى درونى، پرتره اى خردمند، متفکر و اصیل از جوانى کورش خلق کرده که در عین صلابت فیزیکى، واجد وقار و تشخص شاهانه است؛ از سوى دیگر، حضور مرتضى اسماعیل کاشى یک کلاس درس بازیکرى تمام عیار در صحنه است؛ شکست هاى بدنى ریز، میمیک کنترل شده و نبوغ او در نمایش رنج فروخورده و تعلیق هاى روانى، ستون فقرات درام را استوار نگه مى دارد ودر کنار او حمیدرضا آذرنگ، فارغ از بازى پخته, عمیق و پر طنینش، با روحیه وتعهد مثال زدنى خود اعتبارواحترامى دو چندان به صحنه بخشیده است.

«احسان سَبُکتَکین»