سلام، وقت به خیر. خوشحالیم نمایش مون رو دوست داشتید.
خب این قضیه چند تا جنبه داره:
۱-تفاوت در ذائقه خانواده ها: شرایط جامعه طوری شده که خیلی از خانواده ها به خاطر فشاری که تحمل میکنن الان ترجیح می‌دن یه کار موزیکال شاد حتی با محتوای ضعیف ببینن که از اول تا آخرش کاراکترها برقصن، آواز بخونن و برای یک ساعت هم که شده به هیچ چیزی فکری نکنن .خب به طور طبیعی این دست تئاترها تاثیر آنچنانی هم روی بچه هاشون نداره جز سرگرم شدن. و البته خیلی از مخاطب ها هم با بچه هاشون به تماشای تئاترهای کمدی آزاد بزرگسال میرن که هر محتوای نامناسب ولی خنده داری در اون برنامه ها ارائه میشه و اونجا معمولا تماشاگر رو تهییج و تشویق به شلوغ کردن ... دیدن ادامه ›› می‌کنند.

۲-تفاوت در تربیت ها: واقعا تربیت ها و میزان آگاهی بچه ها و حتی خانواده هاشون از یک دستی خارج شده. بچه پنج ساله ای که کل ترانه ها رو حفظ میشه و دیالوگ های کاراکترها و حرکاتشون رو حتی تو خونه اجرا می‌کنه و بچه ده دوازده ساله ای که هیچی از کار نفهمیده.

۳-تعیین رده سنی توسط گروه: ما روی رده سنی تاکید میکنیم اما نمیتونیم مخاطبی که با بچه کوچکتر میاد رو راه ندیم. وقتی مخاطب با نوزاد و حالا یه بچه کمی بزرگتر میاد ما نهایتا میتونیم وقتی نوزاد گریه کرد اون رو به همراه یکی از اعضای خانواده به بیرون هدایت کنیم. این بیشتر به فرهنگ‌سازی برای رعایت حق عموم بر میگرده که متاسفانه هنوز در اون لنگ می‌زنیم.

۴-نبود قانون برای رده بندی سنی در تئاتر کودک و نوجوان: هیچ مرجعی مسئولیت تعیین رده بندی سنی رو قبول نمیکنه که برای مثال برای تئاتر هیرکانیا تعیین کنن این تئاتر مجوز این رده سنی رو داره (مثل انیمیشن و فیلم که کنارش رده سنی رو مشخص و روی محصول درج میکنن)

*در آخر هم پرسشگری اصلا چیز بدی نیست (البته برای بچه هایی که اجرا مناسب سنشون هست نه بچه های کوچیکی که چیزی از تئاتر متوجه نمیشن)پرسشگر شدن بچه ها در آینده شون و روابط اجتماعیشون خیلی موثره.

سپاس