برای نمایش اینجا سال‌مندند

اجرا بازیگری بسیار دوستداشتنی‌ای داره، متن از موقعیت‌ها و بالاپایین‌های جالبی برخورداره و کارگردانی وزن صحنه و ایده‌های اجرایی و همه و همه نه تنها خوب از کار در اومدن بلکه پخته شدن و یک کل منسجم رو می‌سازن. به طور کلی کیفیت کار بالاست، بجز اندک مشکلاتی در صدا و دید مخاطب که بیشتر هم مرتبط با سالن نمایش ابعاد و ساخت کلی سالن هست، مخاطب کار خوبی رو می‌بینه.

نکته تامل برانگیز انتخاب گروه اجرایی و کارگردان بر موقعیت و فرآیند‌های خانه سالمندان به جای حالات عاطفی اونه.
عنصر خیلی مهم در این اجرا قصه زدایی از شخصیت‌هاست. نمایش تلاش می‌کنه قصه، روایت گذشته و یا حتی نام شخصیت‌ها رو ازشون بگیره و فقط موقعیت ویژه‌ای که درش افتادن رو به ما نشون بده. از خلال دیالوگ‌های شخصیت‌ها، هزیون‌ها یا خاطراتی که نمی‌شه واقعیت یا دروغشون رو تشخیص داد نمایان می‌شه اما اجرا براساس اون روایت‌ها کار نمی‌کنه. به طور دقیق‌تر شبح حافظه شخصیت‌ها اونجاست تا درست درک نشه، تا موقعیت درگیری فکری بیشتری رو به وجود بیاره به جای اینکه ... دیدن ادامه ›› درگیری عاطفی مخاطب بزرگ بشه. اگر شخصیت‌ها با قصه‌ها و روایات بیشتر و همچنین بازیگری تیپ سازانه طراحی می‌شدند که پیرزن‌ها رو برای ما بازسازی کنند، احتمالا درگیری عاطفی مخاطب با موقعیت خانه سالمندان ( که به خودی خود عموما عاطفه برانگیزه) تحریک می‌شد. اما اجرا راهی رو رفته تا حواس مخاطب در درک موقعیت و تحلیلش به عواطفش نسبت به موقعیت به شکل کلیشه‌ای ناراحت کننده، توان بیشتری پیدا کنه.
این کیفیت ویژه اجرا موضوعی تا حدودی کلیشه‌ای برای مخاطب ایرانی رو با یه نگاه جدید و عمیق‌تر پردازش می‌کنه که دیدنش قطعا خالی از لطف نیست.

برای اهل فن‌های تئاتر هم اجرا برخی لحظات و صحنه‌های خیلی درخشان داره که دیدنش واقعا به شعفتون می‌آره. همین صحنه‌ها و کلیت اجرا نشون می‌ده گروه تونسته تماما موضوع مورد نظرش رو در کیفیات تئاتری حل کنه و ترکیب متناسبی از موضوعات و فرم‌ها که در کنار هم نشسته بسازه.

به همه عوامل خسته نباشید می‌گم.