هرچقدر این روزها برای متن غر می‌زنم، بازیگرها اما هر بار قوی‌تر. این اجرا هم بازیگر چنان محشر بود که فقط یک بار خاستم به ساعت نگاه کنم. یکی از همان تاریکی‌های پایانی. اجرا پر شده با ظرافت‌ها و ظرفیت‌های بازیگر. همه‌ی آدم‌های نمایش را زنده می‌بینیم. صداها، بدن‌ها، تکرارها آنجا که باید خنده‌دار و آنجا که ضرورت بوده ابزار رنج و آزار و شکنجه. خلاصه که خوب شد دیدم.