در این اتاق، دیوارها میزبان چهره‌هایی‌اند که هر کدام قصه‌ای ناگفته دارند؛ نگاه‌هایی میان خنده و اندوه، میان واقعیت و خیال. انگار زمان، صورت‌های آدم‌ها را از تنشان جدا کرده و به دیوار سپرده است؛ تا یادمان بماند که آدم‌ها می‌روند، اما ردِ چهره‌ها و قصه‌هایشان می‌ماند.