چند روز پیش از جنت آباد می آمدم در مترو ،
چهار هفته پیش زانویم محکم به ستون بی آر تی کوبیده شد
بخاطر حق نشستن ام که مرا نگهداشتن تا همقطار شان بیاید
.......

افکار پس و پیش گشته خود را کناری بزنم یادتان می آید در مترو بودم؟
مردی آرتیست چهره و ظاهر روبرو دیدم
چیزی روی لباسش بود بزرگ ولی تمرکز نمیشد کرد، چیست؟
از روی آرتیست بودنش توجه مرا به خود جلب کرد با یک کوله پشتی عالی که روی صندلی مترو ... دیدن ادامه ›› گذاشتند و داخلش یک لنز دوربین سیاه حرفه‌ ای زیرکانه نگاه و توجه مرا به خود کشااند
... اععههه ، ایشون عکاسه؟ دوربین عکاسی حرفه ایی

نگاه کردم عکس روی تیشرت هنرمند یک دوربین عکاسی بزرگ بود!!
چه دوربین عکاسی خوووشگلی !!

کنارشان آمدم و سر صحبت بازکردم،
شما عکاس هستید ؟
بله.
من خیلی به هنر و عکاسی و طراحی چهره و... علاقمندم
ولی وقتی کارم شغلم تدریس نگذاشته اند داشته باشم و
دستمزد خودم باشهه.....
چطور میتوانم هنر یاد بگیرم ؟؟؟
.... هنرمند خندیدند خنده ی تلخی
گفتند : بله. متأسفانه هنر درآمدزا نیست
برای دل مون باید کار کنیم.

اضافه کردم: اگررر من پیر شددم و دیدید تازه هنرمند شددم به این خاطرست!
خودشان را معرفی کردند
عکاس حرفه ای و استاد دانشگاه
آقای کوروش برزی

عرض احترام و درود
تبریک و خجسته این عید بر شما،

آرزو احمدیان

غروب، همان لحظه‌یِ پرشکوه و در عین حال، پر از ملالِ خداحافظی است. آن دم که آسمان، خود را با رنگ‌های خونین و زرین می‌آراید، گویی جهان در حالِ ادایِ احترام به پایانِ یک روز است. در این لحظه، زیبایی و غم، در هم می‌آمیزند؛ زیبایی در شکوهِ رنگ‌هاست و غم در این حقیقت که هر چه هست، در حالِ رفتن است. با هر غروب، سایه‌های بلند و تیره از راه می‌رسند تا تاریکی را بر پهنه‌یِ زمین ببارند و انگار، گویی جهان در سیاهیِ شب غرق می‌شود.

اما آیا هیچ‌گاه به چشم‌هایِ خود نگریسته‌ای که در دلِ تاریک‌ترینِ شب‌ها، در انتظارِ اولینِ پرتوِ نور، خیره مانده‌اند؟

غروب، پایانِ جهان نیست؛ بلکه تنها «تغییرِ فصلِ نور» است. تاریکیِ شب، نه یک دشمن، بلکه آغوشِ آرامش‌بخشِ طبیعت است که زمین را برای تولدی دوباره آماده می‌کند. در فلسفه‌یِ هستی، هیچ‌چیز در دایره‌یِ ابدیتِ ثابت نمی‌ماند. همان‌گونه که خورشید، هیچ‌گاه از پسِ سنگینیِ شب، بازنمی‌ماند، حقیقتِ زندگی نیز چنین است: هر سیاهی، تنها مقدمه‌ای برای ظهورِ سپیده‌دم است.*

«به‌راستی که با هر سختی، آسانی است.» سختی‌هایِ زندگی، مانند همان غروب‌هایِ تلخ و شب‌هایِ طولانی هستند؛ آن‌ها ممکن است ما را در ملال و ... دیدن ادامه ›› ناامیدی فرو ببرند، اما در واقع، همان ظرف‌هایِ خالی هستند که قرار است با نورِ پیروزی و آسانیِ روزهایِ روشن، پر شوند.

ناامیدی، زمانی رخ می‌دهد که ما فراموش می‌کنیم خورشید، همواره در پشتِ خطِ افق، در حالِ آماده شدن برایِ برخاستن است. پس در دلِ تاریکی، چشم به افق بدوز؛ چرا که سپیده‌دم، همواره نزدیک‌تر از آن است که تصور می‌کنی.

«رقصِ بی‌پایانِ روح بر بالِ کوچ»

آن‌ها را می‌بینی؟ آن پرندگان مهاجر را که با تکیه بر بال‌های ظریفشان، مرزهایِ بی‌اعتبارِ زمین را زیر پا می‌گذارند. آن‌ها نه از ترسِ طوفان، نه از سنگینیِ شب، و نه از هراسِ گم‌شدن؛ آن‌ها تنها از «ماندن» می‌ترسند. سفر برای آن‌ها یک اجبار نیست، بلکه شکلی از نیایش است؛ رقصیدن بر لبه‌یِ باد، برای رسیدن به جایی که قلبشان از پیش، نقشه‌ی آن را کشیده است.

این کوچِ بی‌وقفه، تکرارِ جادوییِ روحِ آدم‌های بزرگی است که ما در میانه‌ی هیاهوی زندگی گم کرده‌ایم. همان روح‌های رهایی که در بندِ زنجیرِ تعلقات نیستند. آن‌ها همان‌هایی هستند که قلبی از جنسِ آسمان دارند؛ نه به خاکِ تعلقات چسبیده‌اند و نه در بندِ نام، جایگاه و مال‌ گرفتار ... دیدن ادامه ›› شده‌اند.

مانند آن پرنده، آن‌ها نیز می‌دانند که خانه، یک «مکان» نیست، بلکه یک «حالت» است. آن‌ها به جای آنکه در یک آشیانه‌ی امن و کوچک، عمر خود را در انتظارِ فردا بگذرانند، تمامِ جهان را آشیانه‌ی خود کرده‌اند. آن‌ها می‌دانند که حقیقت در «بودن» است، نه در «داشتن».

کاش ما نیز می‌توانستیم، اندکی از آن سبک‌بالیِ مهاجران بیاموزیم؛ اندکی از آن بی‌قیدیِ روح‌های بزرگ را که می‌دانند تنها راهِ رسیدن به اوج، رها کردنِ تمامِ سنگینی‌های زمین است. برای پرواز کردن، نباید بال داشت، باید «آزاد» بود.

درخت توت، بی‌صدا و بی‌ادعا کنار جاده می‌ایستد؛
نه نامی می‌خواهد، نه سپاسی، نه حتی نگاهی.
فقط هر بهار و تابستان، دستانش را پر از شیرینی می‌کند و برای رهگذران می‌تکاند.
هرکس از راه برسد، فقیر یا غنی، غریبه یا آشنا، می‌تواند زیر سایه‌اش بایستد و کامش را شیرین کند.
درخت توت بلد است بی‌منت ببخشد؛
بلد است داشته‌هایش را خرج لبخند دیگران کند، بی‌آنکه چیزی طلب کند.

چه خوب بود اگر آدم‌ها هم کمی شبیه درخت توت بودند؛
اگر مهربانی را ذخیره نمی‌کردند،
اگر محبت را فقط برای آنکه می خواهند کنار نمی‌گذاشتند،
اگر ... دیدن ادامه ›› دل‌هایشان مثل شاخه‌های توت، خم می‌شد برای بخشیدن.

دنیا شاید بیش از هر چیز، محتاج انسان‌هایی است که بی‌هیاهو شیرینی پخش کنند؛
آدم‌هایی که حضورشان، مثل توت رسیده در ظهر تابستان،
طعم زندگی را کمی شیرین‌تر کند.

عکاسی بخشی از وجود یک انسان است جدا نشدنی و پیوسته همواره هر روزمان را عکس می گیرم بی خبر از حجم و مکان ذخیره ای که سالهاست ما را همراهی می کند .
پ ن : عکس های نمایش ضیافت کشتارگاه

نمایشگاه انفرادی عکس (نگاه من)
در تاریخ جمعه ٢۴ اسفند
ساعت ١٧ الی ٢٠
بازدید تا تاریخ ٢۶ اسفند ١۴٠٣
ساعت ١۶ الی ١٩

اثر عکاس ایرانی در کتاب کتاب گروه تئاتر خورشید
عکس وحید امانپور در کتاب Le Theatre du Soleil منتشر شد.

به گزارش روابط عمومی پروژه، به مناسبت شصت سالگی تئاتر خورشید کتابی از اجراهای این گروه به چاپ رسیده است که عکسی از وحید امانپور در آن قرار دارد. این آثار توسط آرین منوشکین مدیر این کمپانی برای انتشار انتخاب شده و توسط actes sud به چاپ رسیده است.
بنا بر این گزارش، این عکس از نمایش «زندگی ما در هنر» به کارگردانی ریچارد نلسون است که در‌ نوامبر ۲۰۲۳ روی صحنه رفته است.
وحید امانپور عکاس ایرانی مقیم فرانسه است که در اپرا ملی پاریس مشغول به فعالیت است. وی ضمنا با آژانس هانس لوکاس پاریس همکاری می‌کند. او دو سال در بخش اصلی فستیوال اوینیون حضور داشته است. لازم به ذکر امانپور جایزه عکاسی در ۱۷ دوره فستیوال عکاسی تئاتر در صربستان را سال ۲۰۲۳ دریافت کرده است.

نمایشگاه انفرادی عکس (کیمیا)

In a world where you can be anyone, be yourself

با سلام

تصویر برداری آماتور از غروب ۲۹ دی ماه شهرستان لاهیجان در استان گیلان هوایی زمستانی و جگر خونین آسمان....
گویی آسمان نیز از غم این روز های میهن مان جامه به تن دریده و مویه کنان و خنج کشان سر بر درگه زاری و التماس افکنده تا شاید بشود آنچه باید و صد البته که خواهد و شد هیچ روزگاری تا ابد پاینده و برقرار نبوده و نخواهد بود .....

مرصاد علیزاده

مرصاد علیزاده

مرصاد علیزاده