این عکس یادگار روزاییه که آسمون رو با "عشق و شعف" نگاه میکردم نه با وحشت و نفرت...
نگاه آسمون که میکردم، حسّ ِ اُمید داشتم نه حسّ ِ نکنه این دفعه...
نگاه آسمون که میکردم شوق ِ درک ِ اتفاق های نجومی رو داشتم نه
ترسِ مرگ ِ آدمایی که نمیشناختم، بچه ها... یا حتی خودم و خانوادم...
کاش آسمون ِ ذهنم برگرده... بدون دودِ سوختن ها و بدون صدای جنگنده...
پ. ن. عکس مربوط به ماه گرفتگی خونین ( sep 7, 2025)
+ کلیک روی عکس کادر کامل تری رو نشون میده.