سلام. کامنت یکی مونده به اجرای آخر:

امشب مهمان جهان آدم فضایی بودم. اجرای چالش برانگیز و جالبی بود. گاهی وقتا قولا یه طرفه نیستن. من همیشه دنبال عاملیّت کاراکترم. همیشه می‌پرسم پس تو کجایی. قراره تو اون چیزی بشی که من دوست دارم یا قراره من هم ساخته بشم.
این‌جاست که به نظرم تئاتر دیالکتیک ساخته می‌شه. جایی که تماشاگر، به قول گروتوفسکی و آرتو، مجبور می‌شه به عادت‌های گذشتش فکر کنه و بذارشون کنار. یک بار هم که شده، به صدای زنگ گوش بده و جلوی گوش‌هاشو نگیره.
اینکه کنجکاوی بر همه چیز دانی غلبه پیدا کنه و بین جهان‌ها راه بری چون کنجکاوی و یهو ببینی سوسک راه میره و داد می‌زنی، ببین ببین سوسک راه رفت.
امشب برای اولین بار، خارج از کهکشان راه شیری قدم نزدم.
اینکه کدومو بیشتر دوس دارم؛ قطعا معلق بودن در فضا و هم‌زمان روی زمین سفت واقعیت حرکت کردن.
شاید هفته آینده برای ۲۵۷، یک مطلب انتقادی نوشتم. ... دیدن ادامه ›› فعلا خوشحالم که یک جهان، من رو مجبور کرد که بشنوم. وقتی می‌گم مجبور، منظورم این نیست که برخلاف میل باطنیم بوده. یعنی اینکه کسی تلاش کرد تا شنیده بشه و این میشه عاملیّت. این تلاش کردنه برای اینکه بگی تو هم هستی و وجود داری قشنگه.