محمدحسین کلانتری

هنرساز فعال هنری

سلام. کامنت یکی مونده به اجرای آخر:

امشب مهمان جهان آدم فضایی بودم. اجرای چالش برانگیز و جالبی بود. گاهی وقتا قولا یه طرفه نیستن. من همیشه دنبال عاملیّت کاراکترم. همیشه می‌پرسم پس تو کجایی. قراره تو اون چیزی بشی که من دوست دارم یا قراره من هم ساخته بشم.
این‌جاست که به نظرم تئاتر دیالکتیک ساخته می‌شه. جایی که تماشاگر، به قول گروتوفسکی و آرتو، مجبور می‌شه به عادت‌های گذشتش فکر کنه و بذارشون کنار. یک بار هم که شده، به صدای زنگ گوش بده و جلوی گوش‌هاشو نگیره.
اینکه کنجکاوی بر همه چیز دانی غلبه پیدا کنه و بین جهان‌ها راه بری چون کنجکاوی و یهو ببینی سوسک راه میره و داد می‌زنی، ببین ببین سوسک راه رفت.
امشب برای اولین بار، خارج از کهکشان راه شیری قدم نزدم.
اینکه کدومو بیشتر دوس دارم؛ قطعا معلق بودن در فضا و هم‌زمان روی زمین سفت واقعیت حرکت کردن.
شاید هفته آینده برای ۲۵۷، یک مطلب انتقادی نوشتم. ... دیدن ادامه ›› فعلا خوشحالم که یک جهان، من رو مجبور کرد که بشنوم. وقتی می‌گم مجبور، منظورم این نیست که برخلاف میل باطنیم بوده. یعنی اینکه کسی تلاش کرد تا شنیده بشه و این میشه عاملیّت. این تلاش کردنه برای اینکه بگی تو هم هستی و وجود داری قشنگه.

امشب مهمان بخش دیگری از جهان بودم. اگرچه در سه شب گذشته، هرکس، چیزی براش روایت شد و دید که بخشی از من در تعامل با اون کاراکتر بود که فقط مال خودش بود. خوشحالم که امشب، جوکر یا دلقک متوجه شد که اینقدر قدرت داره که منتظر باریدن برف نمونه. خودش باشه درحالی‌که بخشی از من درونشه. شاید امسال برف نیومد. شاید یادش رفت بیاد. سپاس از صبا فیضی بخاطر اینکه هربار از کنترل خارجش می‌کردم سعی می‌کرد دوباره برگرده.
مثل سوسکی که تونست مثل قصه‌ی خاله سوسکه، روی دوپاش بایسته. وقتی ایستاد بال نداشت. اما با شاخکاش....

مرسی حسین فردوسی...

شاهان بر سریر دریا حکم می‌رانند
و
عروسان دریا، تیغشان را در...
آنک الف‌ها و قاصدک‌ها سوار بر اسب می‌تازند...
کودکی سخت در خویشتن پیچیده،
در زیر درخت سرو،
نهان از چشمان جادوگر تاریک،
بو می‌کشد،
کودک در آغوش قاصدک،
تیز می‌خرامد،
از میان ۲۵۷ سایه،
بر گرده‌ی درختی هم‌پایِ عمر جهان،
ناگهان مرگ...

" حسم به اجرا. الان. بداهه. "
دوباره هم میام.

من این اجرا رو دوست داشتم. بی‌باکی خوبی داشت که جاهایی انتظار داشتم بی‌باکی بیشتر باشه. هسته اصلی مده‌آ، شخصیت بی‌باک اونه در عشق. اگرچه محدودیت‌ها رو متوجه هستم و در همین کانتکستی که اجرا شد راضی‌ام.
....
ما در نحوه مواجهه با یک متن، با پرسش جدی تاکجا آزادیم روبروییم؟
پاسخ من همیشه اینه که شما در هر مواجهه‌ای به معنای اینکانتر نه اَنسر، آزادید تا جایی که به کلیات متن آسیب نرسه. اینجا و در این اجرا، نکته جالب این بود که ما چند دختر داریم با چند مواجهه با مده‌آ. یکی با لباس دلقک، یکی با لباس بیمارستان روانی و و و. و نبرد برای اینکه کدوم مده‌آ، مده‌آ تر هست که به خفه کردن همدیگه می‌رسه.
....
در کل، راضی بودم.

من معمولا اجرای کمدی نمی‌بینم ولی نیوفولدر اینقدر بامزه بود که دوست داشتم دوباره هم بیام. بعنوان کار اول، خوب بود.👌👌👌👌

#خون_بس؛ وقتی تئاتر از صد پژوهش اجتماعی جلوتر می‌ایستد:

«عروس خون» برای من یادآوری معنای جدی تئاتر بود؛ تئاتری که قرار نیست فقط سرگرم کند، سالن را پُر کند یا با شوخی و لودگی چند ساعت تماشاگر را از خودش جدا کند. این اجرا سراغ مسئله‌ای رفته بود که اساساً در میدان دید بخش بزرگی از ما نیست: خون‌بس؛ رسمی که شاید امروز کمتر از گذشته اجرا شود، اما تمام نشده و هنوز جایی در همین جغرافیا، بدن و زندگی یک زن می‌تواند تبدیل به ابزار پایان دادن به نزاع دیگران شود. چیزی که برای من مهم بود همین انتخاب بود؛ این‌که اجرا از دغدغه‌های تکرارشونده‌ی مرکزنشین فاصله می‌گیرد و مسئله‌ای را روی صحنه می‌آورد که معمولاً حتی دیده نمی‌شود، چه برسد به این‌که درباره‌اش حرف زده شود. برای من چنین اجرایی گاهی از هزاران صفحه پژوهش جامعه‌شناسانه طبیعی‌تر و محکم‌تر عمل می‌کند؛ چون مسئله را از روی کاغذ بلند می‌کند، به آن بدن می‌دهد و جلوی چشم ما می‌گذارد.

یکی از مهم‌ترین چیزهایی که در اجرا دیدم، چیزی بود که خودم اسمش را می‌گذارم «اسطوره‌زدایی در اجرا»؛ یعنی گرفتن یک فرم، یک تصویر یا یک نشانه که پیشاپیش در حافظه جمعی ما معنایی تثبیت‌شده دارد و جابه‌جا کردن آن معنا روی صحنه. #سماع یکی از همین لحظه‌ها بود: زنانی سیاه‌پوش که به‌جای شور و جذبه، ... دیدن ادامه ›› با موسیقی عزا می‌چرخیدند. همان حرکت آشنا، اما این‌بار نه برای رهایی، بلکه برای سوگ. اجرا فرم را از بین نمی‌برد؛ معنای آن را می‌شکند و دوباره می‌سازد. سماع تبدیل می‌شود به عزای زنی که قرار است قربانی صلحی شود که خودش انتخابش نکرده است.

و شاید برای من تکان‌دهنده‌ترین لحظه، استفاده از بخشی از موسیقی «#روز_واقعه» بود؛ همان جایی که با پخش موسیقی، زن‌ها شروع به سینه‌زدن می‌کنند. برداشت من از این انتخاب خیلی روشن بود: «روز واقعه» را از یک عزای تثبیت‌شده در حافظه ما بیرون می‌کشد و ناگهان آن را روبه‌روی اکنون می‌گذارد. انگار اجرا می‌پرسد واقعه فقط کجای تاریخ اتفاق افتاده است؟ عزای واقعی امروز کجاست؟ و برای من پاسخ صحنه همین دخترهایی بودند که هنوز می‌توانند قربانی رسم خون‌بس شوند. این‌جا اسطوره‌زدایی دیگر فقط در سماع اتفاق نمی‌افتد؛ در خود مفهوم عزا هم رخ می‌دهد. تئاتر، عزاداری را از حافظه دور بیرون می‌کشد و وادارمان می‌کند برای قربانی‌ای عزاداری کنیم که هنوز زنده است، هنوز ممکن است جایی در همین امروز زندگی کند، و معمولاً صدایش به مرکز نمی‌رسد.

#تئاتر_متعهد
#بهرام_بیضایی

سبک نگارش رضا بهکام عزیز همیشه برای من جالب توجهه. ذهن جالبی داره که در اجرا هم خودش رو نشون می‌ده. درواقع تماشاگر رو وارد ذهن خودش می‌کنه و ما با فضایی تو در تو و سرشار از تعلیق روبرو می‌شیم که با ساده‌ترین ابزار هم می‌شه اون رو به بهترین نحو اجرا کرد.

به تنها چیزی که هیچ ارتباطی نداشت تئاتر آوانگارد و بدن معلق و سایر توضیحاتی بود که در خلاصه اجرا نوشته شده بود. به کارگردان توصیه می کنم درباره تئاتر آوانگارد مطالعه کنن.

درود.
جهت بهتر شدن کار در صحنه‌ای که دو آقا و دو خانم با آهنگ سرهاشون رو تکون می‌دم عرض می‌کنم:
حتما حتما حتما مراسم زار و تکون دادن سر رو ببینید. و پادکست اورسی درباره اهل هوا و زار رو گوش بدید.
وقتی در جهان خیال قراره تحت تاثیر قرار بگیرید بدن هم باید اون جنون خیال انگیز رو نشون بده.
...
از بازی‌ها لذت بردم. به ویژه همسر پادشاه، اون خانمی که در خیال با همسر پادشاه صحبت می‌کرد، جادوگر، موچول خانم و تلخک.