محمد ضخیمی

هنرساز •کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی - دانشگاه تربیت مدرس •کارشناسی ...

«مغازه خودکشی» از آن اجراهایی است که بیش از آن‌که صرفاً روایت شود، جهان خودش را می‌سازد. نکته‌ای که برای من بسیار قابل توجه بود، هماهنگی میان کارگردانی، بازی‌ها، گریم، نور و طراحی صحنه بود؛ عناصری که در کنار هم توانسته بودند فضای گروتسک و فانتزی اثر را به شکلی باورپذیر روی صحنه خلق کنند.
بازیگران به‌درستی در جهان نمایش جای گرفته بودند و هیچ شخصیتی خارج از اندازه و کارکرد خود عمل نمی‌کرد. تعامل بازیگران با تماشاگران پیش از آغاز اجرا، به‌ویژه شخصیت آلن، انتخابی هوشمندانه بود که مخاطب را از همان ابتدا وارد فضای نمایش می‌کرد. همچنین استفاده از ارواح برای ارتباط با مخاطب و جابه‌جایی دکور و آکسسوار، ریتم و پویایی جذابی به اجرا بخشیده بود.
بازیگرِ نقشِ آلن، حضور مسلط و باکیفیتی روی صحنه داشت.
انتخاب سالن شیشه‌ای مجموعه هما نیز به کیفیت بصری و ارتباط نزدیک‌تر نمایش با مخاطب کمک شایانی کرده بود و به نظر می‌رسید این اجرا در چنین فضایی بهتر نفس می‌کشد.
تنها بخشی که می‌توانست پرداخت بیشتری داشته باشد، موسیقی بود؛ موسیقی در برخی لحظات ظرفیت آن را داشت که نقشی پررنگ‌تر در دراماتورژی و انتقال حس‌وحال اثر ایفا کند.

در کافه نادری، نیروی اثر در همان تضادِ ظریف میانِ یک عشقِ دست‌نیافتنی و هیاهویِ یک کودتا شکل می‌گیرد.
زخمِ احساسات.
مفهومی که از نظرم لایه‌ی ... دیدن ادامه ›› تاریخی-سیاسی اثر را کنار می‌زند؛ و البته سیاست را نه به عنوان یک پس‌زمینه، بلکه به عنوان یک “نیرویِ محرک” در تقابل با انسانیت قرار می‌دهد تا به یک روایتِ تکرارشونده اما تازه رسیده باشد. حضور و بازیِ درخشانِ صادق (میلاد رمضانی) و نازلی (خاتون نوری)، به این تقابلِ میانِ تاریخ و احساس، انرژیِ عمیق و پراحساسی بخشیده؛ انگار شبیه نگهبانانِ آن عشقی هستند که در میانه‌ی خیانت‌ها، باید حفظ شود. هرچند هردو غرقِ التهابِ زمانه می‌شوند!
تماشای کافه نادری، از دید منِ تماشاگر، این هست که یادآوری می‌کند، در میانه‌ی التهاب‌هایِ سیاسی، تنها چیزی که از تکرارِ ویرانگرِ تاریخ نجاتمان می‌دهد، نگاه داشتنِ عشق است. در میانه‌ی توفان‌های سیاسی، حفظِ عشق، خودش یک کنشِ انسانیِ مهم است.

در آستانه‌ی آغازِ «ناگه آن»؛ خوشحالم که دوباره به تماشای کار دوستی می‌نشینم که جهانش را با دقت، صداقت و جسارت بنا می‌کند.
کار مرتضی کوهی برای من یادآور آن نیروی خلاقه‌ای است که تئاتر، در لحظه‌های تعیین‌کننده‌اش، پدید می‌آورد؛ لحظه‌ای که بیننده را از سطح تجربه به لایه‌ی اندیشه نیز می‌برد.

برای گروه نمایش، آرزو می‌کنم این اجرا، مسیری باشد رو به سوی روشنی، هم‌افزایی و کشف‌های تازه.
امیدوارم «آن»ی که در بطن این اثر زاده شده، در تجربهٔ تماشاگر نیز به شکلی یگانه پیوند بخورد. می‌بینمتون...

جناب حسن معینی، برادر بزرگتر عزیزم،
طی دوسالی که افتخار همراهی و دستیاری‌ات را داشتم، از نزدیک دیدم که نگاهت به صحنه، چیزی فراتر از اجرای صرف بوده است؛ تو همیشه در فکرِ بازسازی و باززایی یک متن بودی، نه تکرار آن. حالا که برداشت تازه‌ات از نمایشنامه‌ی یوسف الگیندی روی صحنه‌ی تئاترشهر جان گرفته، برایم یادآور همان بینش بکری است که آن روزها در نگاهت دیده بودم: ایمان به اینکه متن، تنها نقطه‌ی آغاز است و صحنه، میدانِ زایشِ دوباره.

خوشحالم دوست و معلمی دارم که هنوز می‌شود از شجاعت و جسارتش در صحنه آموخت؛ و حتما خیلی زود به دیدنتون میام.

مشتی رنجِ آشنا
مچاله دارد دست‌را
ذهنی به دیدارِ هَوَس
قمار بسته مَست‌را

《چاپلین بودن رنج است... دل‌بستن رنج است...》🍃