در روز
از روز
تا روز
آغاز از ساعت
پایان تا ساعت
دارای سانس فعال
آنلاین
کمدی
کودک و نوجوان
تیوال | علی کیهانی
SB > com/org | (HTTPS) localhost : 07:36:14
 

فعال هنری

 ۰۴ شهریور ۱۳۸۱
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
۲۰ آبان ساعت ۲۳:۳۷
پیش‌فروش بلیت روزهای جدید نمایش «گزارش لیر»، پنج‌شنبه ساعت ۱۲ ظهر
۱۷ آبان ساعت ۱۳:۴۶
نگاهی به نمایش موزیکال «پر از رنج و شگفتی»؛

🎭خانه‌ای که دیگر پناه نیست

علی کیهانی: خانه در معنای معمول خود جایی برای پناه گرفتن، بازگشتن ... دیدن ادامه ›› و بازیابی امنیت ازدست‌رفته است، اما در نمایش «پر از رنج و شگفتی» با خانه‌ای روبه‌رو هستیم که نه‌تنها دیگر چنین کارکردی ندارد، بلکه خود به منشأ بی‌قراری و رنج تبدیل شده است. مرگ پدر و مادر و قرار گرفتن خانه در آستانه تخریب، چهار فرزند را در موقعیتی قرار می‌دهد که ناگزیر باید درباره ماندن یا رفتن تصمیم بگیرند، اما این تصمیم ظاهراً ساده خیلی زود ابعادی فراتر از یک مسئله ملکی پیدا می‌کند. آنچه این چهار نفر را به خانه وابسته نگه داشته، فقط خاطرات مشترک یا تعلق به یک مکان نیست، بلکه مجموعه‌ای از مناسبات عاطفی، ترس‌ها، تعهدها و زخم‌هایی است که در طول سال‌ها شکل گرفته و اکنون حتی پس از مرگ والدین نیز امکان گسستن از آن‌ها وجود ندارد. به این معنا، خانه در نمایش بیش از آنکه یک مکان باشد، صورتی عینی از گذشته‌ای است که شخصیت‌ها هنوز نتوانسته‌اند از آن عبور کنند.

این معنا در طراحی صحنه نیز به شکلی قابل توجه تجسم پیدا می‌کند. سطح شیب‌داری که هم‌زمان سقف و کف خانه را تداعی می‌کند، بازیگران را در موقعیتی قرار می‌دهد که برای حفظ تعادل خود ناچار به تلاشی مداوم‌اند. این ناپایداری فیزیکی به‌خوبی با وضعیت روانی اعضای خانواده پیوند می‌خورد، زیرا آن‌ها نیز در فضایی زندگی می‌کنند که دیگر امکان ایستادن مطمئن در آن وجود ندارد. خانه‌ای که قرار بوده محل قرار و آرامش باشد، حالا به فضایی لغزان تبدیل شده که هر حرکت در آن می‌تواند تعادل روابط را بر هم بزند. ترکیب این طراحی صحنه با نورپردازی، چراغ‌هایی که ماه، خورشید و ابر را تداعی می‌کنند و حضور معلق پدر و مادر در آسمان، جهان بصری متناسبی با این وضعیت می‌سازد.

انتخاب فرم موزیکال و خوانندگی زنده‌ی بازیگران برای روایت چنین داستانی از تصمیم‌های خلاقانه و قابل توجه کارگردان است. موسیقی در این نمایش نه صرفاً وسیله‌ای برای ایجاد تنوع یا فاصله گرفتن از تلخی موقعیت‌ها، بلکه بخشی جدایی‌ناپذیر از زبان دراماتیک اثر است که به روابط شخصیت‌ها کیفیتی متفاوت می‌بخشد و در گسترش جهان عاطفی نمایش نقش دارد. اشعار بازیگران و قطعات موسیقی از هویت مستقلی برخوردارند و هماهنگی گروه در اجرای آن‌ها چشمگیر است. در واقع، موسیقی در بسیاری از لحظات به بیان آن چیزی کمک می‌کند که شخصیت‌ها در زبان و گفت‌وگوی روزمره قادر به آشکار کردنش نیستند و از این طریق به لایه‌های پنهان‌تر روابط خانوادگی راه پیدا می‌کند. اهمیت این انت
خاب در آن است که فرم موزیکال نه به‌عنوان پوششی تزئینی بر داستانی تلخ، بلکه به‌مثابه امکانی برای بازنمایی تناقض‌های عاطفی شخصیت‌ها به کار گرفته شده است. گویی موسیقی در دل این جهان آکنده از رنج، امکان دیگری برای بیان و تجربه احساسات فراهم می‌کند و به همین دلیل، یکی از عناصر هویت‌بخش اجرای حاضر به شمار می‌رود.

در این میان، بازی‌ها تا حد زیادی توانسته‌اند از افتادن در دام اغراق‌های معمول در چنین فرم‌هایی فاصله بگیرند. روابط و گفت‌وگوها در اغلب لحظات طبیعی‌اند و بازیگران به شخصیت‌ها کیفیتی انسانی می‌دهند که باعث می‌شود اختلاف‌ها و کشمکش‌های خانوادگی را نه به‌عنوان تقابل چند موضع از پیش تعیین‌شده، بلکه به‌مثابه برخورد آدم‌هایی با تاریخچه‌ای مشترک و درک‌های متفاوت از آن تجربه کنیم. این مسئله اهمیت زیادی دارد، زیرا درامی که موضوع آن خانواده است، پیش از هر چیز باید بتواند پیچیدگی روابط انسانی را متحقق کند. بااین‌حال، در بعضی لحظات میزانسن و فرم اجرایی بر بازی‌ها غلبه می‌کند و کنش شخصیت‌ها بیشتر تابع ضرورت‌های صحنه می‌شود تا حاصل تحول رابطه‌ای که میان آن‌ها شکل گرفته است.

در سطحی عمیق‌تر، نمایش با طرح مسئله خانواده به یکی از دشوارترین تناقض‌های روابط انسانی نزدیک می‌شود. خانواده از یک سو نخستین امکان تعلق و شکل‌گیری هویت است و از سوی دیگر می‌تواند به فضایی برای بازتولید سلطه، ترس و آسیب تبدیل شود. پدر و مادر حتی پس از مرگ نیز در جهان فرزندان حضور دارند و گویی هنوز نمی‌توانند از جایگاه خود به‌عنوان صاحبان و حافظان خانواده دست بکشند. در مقابل، فرزندان هرکدام به شکلی متفاوت در تلاش‌اند نسبت خود را با این میراث عاطفی و فکری مشخص کنند. مسئله اینجاست که هیچ‌کدام به‌سادگی قادر به گسستن از گذشته نیستند، زیرا همان چیزی که آن‌ها را آزار داده، بخشی از هویت و معنای زندگی‌شان را نیز ساخته است. از این منظر، نمایش درگیر تقابل ساده نسل‌ها یا اختلاف نظر میان والدین و فرزندان نیست، بلکه به وضعیتی پیچیده‌تر می‌پردازد که در آن عشق، وابستگی، کنترل و آسیب چنان در هم تنیده شده‌اند که تشخیص مرز میان آن‌ها دشوار می‌شود. اهمیت این نگاه در آن است که شخصیت‌ها به دو گروه قربانی و مقصر تقسیم نمی‌شوند و هرکدام، با وجود دلایل و زخم‌های خود، در استمرار وضع موجود
سهمی دارند.

تهدید بیرونی تخریب خانه نیز این وضعیت را از محدوده روابط خانوادگی فراتر می‌برد و به آن وجهی اجتماعی می‌دهد. ورود شهرداری و طرح عمرانی، در ظاهر مسئله‌ای حقوقی و اقتصادی است، اما در لایه‌ای دیگر با مناسبات قدرت و ناتوانی افراد در دفاع از حقوق ابتدایی خود ارتباط پیدا می‌کند. تلاش اعضای خانواده برای حل مسئله از مسیرهای قانونی، وعده‌های بی‌نتیجه و مواجهه آن‌ها با سازوکارهای اداری، در کنار لحظات طنزآلودی که خلق می‌کند، نوعی تلخی مضاعف به داستان می‌بخشد. بااین‌حال، این سویه اجتماعی به اندازه ظرفیت اولیه‌اش گسترش پیدا نمی‌کند و ارتباط آن با شرایط مشخص جامعه‌ای که داستان در آن اتفاق می‌افتد، می‌توانست ملموس‌تر و دقیق‌تر باشد. هویت ایرانی نمایش نیز بیشتر در جزئیات روابط، نام شخصیت‌ها و شکل گفت‌وگوهای روزمره حضور دارد تا در استفاده از نشانه‌های مستقیم و نمادین، انتخابی که به باورپذیری جهان اثر کمک می‌کند، هرچند در برخی بخش‌ها می‌توانست از سطح اشاره فراتر برود.

نمایش «پر از رنج و شگفتی» به‌خوبی نشان می‌دهد که چگونه گذشته می‌تواند به نیرویی مسلط بر اکنون بدل شود و زندگی فردی و جمعی انسان‌ها را تحت تأثیر قرار دهد. این اثر در تلاش برای پیوند زدن فرمی اجرایی خلاقانه با موضوعی آشنا و ملموس، تجربه‌ای تأمل‌برانگیز خلق می‌کند. طراحی صحنه، موسیقی و بازی‌های بازیگران، جهانی باورپذیر و در عین حال پیچیده می‌سازند؛ جهانی که تماشاگر را به درون مناسبات عاطفی و تنش‌های پنهان این خانواده می‌کشاند و او را با پرسشی فراتر از یک اختلاف خانوادگی روبه‌رو می‌کند. شاید مهم‌ترین دستاورد نمایش نه در ارائه پاسخی قطعی به این پرسش باشد که خانواده چیست و آیا باید در برابر گذشته ایستاد یا از آن فاصله گرفت، بلکه در به تصویر کشیدن تناقضی عمیق‌تر نهفته باشد: چرا دل کندن از چیزی که رنجمان داده، گاه تا این اندازه دشوار است؟

نمایش «پر از رنج و شگفتی» با نویسندگی پویا چوداریان و علیرضا شیخی و کارگردانی علیرضا شیخی در مجموعه تئاتر لبخند روی صحنه است. تهیه‌کنندگی این اثر را مارال اشگواری بر عهده دارد و آوا تدین، پویا چوداریان، رضا مداح، بهنام نوذری، سحر صبا و نکیسا بهشتی بازیگران این نمایش هستند.
۲۷ مرداد ساعت ۲۲:۲۹
🎬 روجا رمضانی، کارگردان نمایش «میان دو نفس» در گفت‌وگو با #روزنامه_صبا : ترس از آینده، مسئله اصلی «میان دو نفس» است

🔺 دور دوم اجرای «میان دو نفس» به ترجمه و کارگردانی روجا رمضانی، تهیه‌کنندگی بهنام ابوالقاسم و مجری طرحی رها جهانشاهی، در سالن تئاتر هامون روی صحنه است. روجا رمضانی در گفت‌وگو با روزنامه «صبا» درباره چرایی انتخاب این نمایشنامه، نسبت آن با دغدغه‌های نسل امروز، تجربه هم‌زمان کارگردانی و بازیگری، همکاری با خسرو پسیانی، انتخاب‌های اجرایی نمایش و دشواری‌های تولید تئاتر در شرایط امروز صحبت می‌کند.

sabanewspaper.ir/48445
۱۶ مرداد ساعت ۰۰:۲۰
🔹آغاز دور دوم اجرای نمایش «میان دو نفس» در سالن تئاتر هامون
۰۹ مرداد ساعت ۰۲:۲۸
🎭 بازتاب اجرای نمایش «وانیا، سونیا‌، ماشا و اسپایک» در روزنامه انگلیسی تهران تایمز

https://www.tehrantimes.com/news/528508/Homa-Theater-to-stage-comedy-play-by-Christopher-Durang
۲۴ خرداد ساعت ۱۰:۴۲
گفت‌وگوی سایت ایران تئاتر با یاسین رضوانی کارگردان نمایش «بی‌هوده»

https://theater.ir/ci/197281
۰۵ خرداد ساعت ۱۶:۲۶
جواد یحیوی در نمایش «بی‌هوده»
۰۴ خرداد ساعت ۲۰:۱۲
دلارام ابوحمزه در نمایش «بی‌هوده»
امیرمسعود فدائی و امیر مسعود این را خواندند
محمدرضا ریاحی‌پناه این را دوست دارد
نمایش، مخاطب رو از قهقهه به تامل می‌کشوند. واقعا یاسین رضوانی فوق‌العاده باورپذیر بازی کرد. استفاده از تخته‌ی هوشمند به‌عنوان پنجره خیلی به‌جا بود و بازیگران با تصویر پشت پنجره بسیار هماهنگ بودند. دکور فوق‌العاده بود با چندتا ایراد از جمله این‌که گاز توی آشپزخونه نبود و بعد در ورودی خونه یک راهرو بود_ با این‌که رخت آویز و جاکفشی توش قرار داشت و این یعنی یک فضای مسقف بود _ اما بازیگرها از راهروی مسقف بدون باز کردن یا بستن دری وارد کوچه می‌شدن و این غیرمنطقی بود.
۰۴ خرداد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۳ خرداد ساعت ۱۵:۴۸
محمد شاکری در نمایش «بی‌هوده»
۰۲ خرداد ساعت ۱۲:۲۴
کارگردانان نمایش «به علت ضیق مکان» مطرح کردند

🎭روایتی از زندگی در قوطی کبریت و بازنمایی بحران معیشت


علی کیهانی: نمایش «به علت ضیق مکان» به نویسندگی مرتضی شاه‌کرم و کارگردانی مشترک فراز غلامی و احمد صمیمی این روزها در سالن استاد ناظرزاده کرمانی تماشاخانه ایرانشهر روی ... دیدن ادامه ›› صحنه است.

این اثر که پیش‌تر در جشنواره تئاتر «شهر» نیز اجرا و برگزیده چند بخش شده بود، داستان خانواده‌ای را روایت می‌کند که برای پیش‌خرید یک خانه، تمام پس‌انداز خود را جمع کرده‌اند و ناچارند مدتی را در فضایی بسیار کوچک زندگی کنند.

محدودیت فضا در این نمایش تنها یک موقعیت مکانی نیست، بلکه به بستری برای بروز تنش‌های خانوادگی و اجتماعی تبدیل می‌شود. به همین بهانه با دو کارگردان این اثر درباره شکل‌گیری همکاری مشترک، ویژگی‌های متن، چالش‌های اجرایی نمایش و وضعیت امروز تئاتر گفت‌وگو کرده‌ایم.

متن کامل در ایران تئاتر:
https://theater.ir/ci/fa/197103
۳۰ اردیبهشت ساعت ۱۰:۱۸
«بی‌هوده» به تئاتر شهر رسید…
۰۸ اردیبهشت ساعت ۰۲:۴۳
بازگشت صدا به تهران؛ کینگ‌رام و احیای روحیه جمعی در روزهای جنگی

علی کیهانی*

پس از حدود دو ماه وقفه در برگزاری کنسرت‌ها، از سوم اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵، نخستین اجرای موسیقی پایتخت با حضور رامین سیدامامی، معروف به «کینگ‌رام» و تهیه‌کنندگی سجاد افشاریان، در تهران روی صحنه رفت. کنسرتی که از همان ابتدا فراتر از یک رویداد هنری صرف مورد توجه قرار گرفت و در یک سالن تئاتری در مجموعه تئاتر لبخند برگزار می‌شود.

این کنسرت در شرایطی در حال برگزاری است که تهران هنوز تحت تأثیر تبعات جنگ و آتش‌بسی با فضایی ملتهب قرار دارد. در چنین فضایی، بازگشت اجراهای ... دیدن ادامه ›› زنده را می‌توان نشانه‌ای از تلاش برای احیای جریان زندگی فرهنگی و هنری در شهر دانست؛ تلاشی که بیش از هر چیز با نیاز جامعه به بازسازی روحیه جمعی گره خورده است.

استقبال قابل توجه از این اجرا که روزانه در دو سانس و با حضور حدود ۸۰۰ نفر در هر روز برگزار می‌شود نشان می‌دهد مخاطبان بیش از گذشته به تجربه‌های جمعی و زنده نیاز دارند. فضای کنسرت به‌ویژه در لحظات همخوانی گسترده مخاطبان از یک اجرای معمولی فاصله گرفته و به صحنه‌ای از همدلی تبدیل می‌شود. فضایی که در آن موسیقی نقش یک واسطه اجتماعی برای بازسازی ارتباطات انسانی را ایفا می‌کند.

نکته قابل توجه دیگر انتخاب فضای تئاتری برای این اجراست که به دلیل نزدیکی بیشتر مخاطب و هنرمند، تجربه‌ای متفاوت از یک کنسرت معمولی ایجاد کرده و به شکل‌گیری ارتباط مستقیم‌تر میان صحنه و سالن کمک کرده است.

در چنین شرایطی موسیقی تنها یک هنر برای سرگرمی نیست، بلکه کارکردی روانی و اجتماعی نیز پیدا می‌کند و به ابزاری برای کاهش فشارهای ناشی از بحران‌های اخیر و فرصتی برای بازسازی حس تعلق و همبستگی جمعی تبدیل می‌شود. بسیاری از مخاطبان تجربه حضور در چنین اجراهایی را نوعی بازگشت موقت به زندگی عادی و فاصله گرفتن از فضای پرتنش روزهای گذشته توصیف می‌کنند.

با این حال برگزاری این کنسرت در فضای عمومی بدون حاشیه نبوده است. در روزهای اخیر همزمان با آغاز اجراها بخشی از واکنش‌ها در فضای مجازی و برخی محافل غیررسمی به شکل انتقادهای تند و حتی توهین‌آمیز نسبت به برگزارکنندگان و عوامل این پروژه مطرح شده است. این واکنش‌ها متوجه کینگ رام و همچنین سجاد افشاریان، تهیه‌کننده این برنامه، بوده است.

در مقابل گروهی دیگر این پروژه را در امتداد تلاش‌های فرهنگی برای بازگرداندن جریان هنر زنده به جامعه ارزیابی می‌کنند. در این نگاه برگزاری چنین رویدادهایی حتی در شرایط پرتنش اجتماعی به‌عنوان نوعی پافشاری بر ادامه حیات فرهنگی و ایجاد روزنه‌های امید در جامعه تعبیر می‌شود.

سجاد افشاریان در سال‌های اخیر به‌واسطه فعالیت‌های تئاتری و اجتماعی خود شناخته شده و در مقاطع مختلف حضور او در پروژه‌های فرهنگی با رویکرد اجتماعی نیز مورد توجه قرار گرفته است.

از جمله در جنگ ۱۲ روزه، اخیر اقداماتی مانند باز بودن فضای کافه‌اش برای شهروندان و حضور در فعالیت‌های حمایتی فرهنگی، در کنار پروژه‌هایی مانند اجرای «جان بی‌قرار» پس از آتش‌بس در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر از جمله مواردی است که در فضای عمومی درباره او مطرح شده است. در آن اجرا نیز هزاران نفر به صورت رایگان در سالن حضور پیدا کردند و تجربه‌ای جمعی از بازگشت هنر زنده شکل گرفت.

در همین چارچوب همکاری او با کینگ‌رام نیز ادامه همان مسیر مشترک هنری تلقی می‌شود. کینگ‌رام که پیش‌تر تجربه همکاری در پروژه‌هایی مانند «ایران–استرالیا»، «صد سال پیش از تنهایی ما» و پروژه بین‌رشته‌ای «اسکارلت دهه شصت» را با افشاریان داشته، اکنون جدیدترین تجربه تهیه‌کنندگی کنسرت خود را نیز با همین پروژه آغاز کرده است.

از سوی دیگر رامین سیدامامی که فعالیت حرفه‌ای خود را با گروه زیرزمینی «هایپرنوا» آغاز کرده و پس از مهاجرت به نیویورک مسیر مستقل خود را با نام «کینگ رام» ادامه داده، پس از حدود هشت سال دوری به ایران بازگشته است. بازگشتی که برای بخشی از مخاطبان صرفاً یک اتفاق هنری نیست، بلکه به‌عنوان بازگشت نوعی تجربه موسیقایی متفاوت به فضای رسمی کشور نیز تعبیر می‌شود.

همزمانی این اجرا با شرایط آتش‌بس نیز به آن بُعدی نمادین داده است؛ به‌گونه‌ای که برخی آن را نشانه‌ای از حرکت تدریجی جامعه به سمت ثبات و بازسازی فضای عمومی می‌دانند.

در نهایت فارغ از حواشی و واکنش‌های موافق و مخالف، اهمیت این کنسرت بیش از هر چیز در تأثیری است که بر مخاطبان گذاشته است؛ مخاطبانی که در روزهای اخیر بیش از هر زمان دیگری به تجربه‌های جمعی، حس همدلی و لحظاتی برای فاصله گرفتن از فشارهای روانی نیاز دارند.

در چنین شرایطی کنسرت کینگ رام را می‌توان یکی از نشانه‌های بازگشت تدریجی نبض فرهنگی به تهران دانست. نبضی که تداوم آن برای حفظ پویایی اجتماعی و روحیه جمعی اهمیتی اساسی دارد.

*روزنامه‌نگار فرهنگی
۲۹ دی ۱۴۰۴ ساعت ۱۰:۰۵
سلام و روز بخیر

نمایش «بازی بزرگ» امشب (دوشنبه ۲۹ دی‌ماه) در سالن قشقایی مجموعه تئاتر شهر به پایان می‌رسد.

علی کیهانی
روابط عمومی پروژه
۰۸ دی ۱۴۰۴ ساعت ۱۲:۱۵
🔸«در همسایگی تزارها»؛ روایتی چندلایه از زیست انسان در سایه قدرت و تاریخ


تئاتر آنلاین: نمایش «در همسایگی تزارها» به نویسندگی محمدرضا کوهستانی و کارگردانی احمد سلیمانی، نمونه‌ای دقیق، اندیشیده و چندلایه از تئاتر معاصر ایران است؛ اجرایی که با تکیه بر متن هوشمندانه و کارگردانی مینیمال اما عمیق، مخاطب را به تماشای زیست انسان‌هایی دعوت می‌کند که در مجاورت تاریخ، قدرت و سایه‌های بزرگ‌تر از خود زندگی می‌کنند.

«همسایگی» در این نمایش صرفاً یک موقعیت مکانی نیست، بلکه مفهومی فلسفی و اجتماعی است؛ جایی که آدم‌ها ناخواسته در کنار امر عظیم قرار می‌گیرند و هویت‌شان در نسبت با آن تعریف می‌شود. تزارها در این معنا، بیش از آن‌که شخصیت باشند، استعاره‌ای از قدرت، تاریخ و سلطه‌اند؛ عناصری همیشه حاضر که زندگی روزمره را به شکلی نامرئی اما مداوم تحت تأث
یر قرار می‌دهند.

احمد سلیمانی با درک دقیق از جهان نمایشی کوهستانی، اجرایی خلق کرده که مبتنی بر سکوت، ... دیدن ادامه ›› مکث و جزئیات رفتاری است. صحنه‌ها فرصت نفس کشیدن دارند، روابط انسانی به‌تدریج شکل می‌گیرند و معنا نه با تأکید مستقیم، بلکه به شکلی آرام و تدریجی به مخاطب منتقل می‌شود.

بازیگران نمایش، کلیتی منسجم و هماهنگ می‌سازند. علی اوجی با حضوری کنترل‌شده و دقیق، وزنی مفهومی به صحنه می‌دهد و شخصیتی را شکل می‌دهد که میان قدرت و تردید معلق است. الناز حبیبی با ریزه‌کاری‌های درونی در نگاه و لحن، لایه‌های عاطفی پنهان متن را زنده می‌کند و نسرین نصرتی با انرژی زنده و واکنش‌های انسانی، ضربان حیات را در بطن اجرا حفظ می‌کند.

نمایش در مرز ظریف میان طنز تلخ و درام تأمل‌برانگیز حرکت می‌کند؛ جایی که لبخندها اغلب طعم اندوه دارند و موقعیت‌های به‌ظاهر عادی، ناگهان به پرسش‌های عمیق وجودی بدل می‌شوند. این تعادل ظریف، از نقاط قوت اجرای سلیمانی به‌شمار می‌آید.

طراحی صحنه و نور، فضایی هم‌زمان معاصر و تاریخی را تداعی می‌کند و به شکل مؤثری جهان نمایش را کامل می‌سازد. همه‌چیز در خدمت ایده «همسایگی با قدرت» است؛ قدرتی که دیده می‌شود، اما مستقیم لمس نمی‌شود و درست به همین دلیل، تأثیرش عمیق‌تر است.

«در همسایگی تزارها» نمایشی نیست که تماشاگر را سرگرم کند تا فراموش کند؛ بلکه آرام، بی‌ادعا و صبورانه او را وادار به فکر کردن می‌کند؛ درباره نس
بت خودش با قدرت، با تاریخ و با همسایه‌هایی که شاید چندان هم دور از او نباشند. این اثر، تئاتری بالغ، نجیب و عمیق است که ارزشش نه در فریاد، بلکه در سکوت‌های حساب‌شده و معنا‌دارش نهفته است.

نویسنده: احسان سبکتکین
۰۵ دی ۱۴۰۴ ساعت ۲۲:۰۳
پایان بلیت‌های جمعه ۵ دی‌ماه ۱۴۰۴
۳۰ آذر ۱۴۰۴ ساعت ۱۵:۴۸
پیش فروش بلیت آغاز شد…
امیر مسعود و حسین چیانی این را خواندند
سید احسان حسنی و hamid mirkamali این را دوست دارند
درود و مهر
مهرتون روز افزون دوستان عزیز🫰🙏🌹
۰۲ دی ۱۴۰۴
بی نظیر بود دوستان
جزو فوق العاده ترین ها بود
از صحنه
موسیقی
دیالوگ
شوخی های به جا
عالی
عالی
علی
۰۸ دی ۱۴۰۴
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۶ آذر ۱۴۰۴ ساعت ۱۲:۳۸
باربد بابایی از نمایش «دشمن خدا» گفت.
امیر مسعود و مجید یارندی پور این را خواندند
مجید عراقی این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۵ آذر ۱۴۰۴ ساعت ۰۱:۲۹
پایان بلیت‌های شب اول اجرای نمایش «قصاب»
۱۳ آذر ۱۴۰۴ ساعت ۰۰:۳۶
لیلا بلوکات درباره «دشمن خدا» گفت.
۱۰ آذر ۱۴۰۴ ساعت ۰۱:۰۶
فرزین محدث درباره نمایش «دشمن خدا» گفت.
خبر
درباره نمایش چاپلین i
۱۳ تیر ۱۴۰۳ ساعت ۱۹:۰۰
«چاپلین» به سالن اصلی تئاترشهر آمد | عکس همزمان با رونمایی از پوستر و معرفی بازیگران؛«چاپلین» به سالن اصلی تئاترشهر آمد
 همزمان با معرفی بازیگران نمایش «چاپلین» به کارگردانی مهران رنج‌بر، از پوستر این نمایش با طراحی محمد ‌موحدنیا برای اجرا در سالن اصلی تئاترشهر رونمایی شد. به گزارش روابط عمومی پروژه، نمایش «چاپلین» به نویسندگی، طراحی و کارگردانی مهران رنج‌بر و تهیه‌کنندگی بهزاد ‌مرادنژاد از ۳۱ تیرماه ۱۴۰۳ در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر به‌عنوان پرتره‌ای از زندگی «چارلی چاپلین» روی صحنه می‌رود.مهران رنج‌بر کارگردان این اثر نمایشی نیز تاکنون پرتره‌های «استیو جابز»، «مارلون براندو»، «مارادونا» ...
دیدن ادامه ››

 همزمان با معرفی بازیگران نمایش «چاپلین» به کارگردانی مهران رنج‌بر، از پوستر این نمایش با طراحی محمد ‌موحدنیا برای اجرا در سالن اصلی تئاترشهر رونمایی شد.

به گزارش روابط عمومی پروژه، نمایش «چاپلین» به نویسندگی، طراحی و کارگردانی مهران رنج‌بر و تهیه‌کنندگی بهزاد ‌مرادنژاد از ۳۱ تیرماه ۱۴۰۳ در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر به‌عنوان پرتره‌ای از زندگی «چارلی چاپلین» روی صحنه می‌رود.مهران رنج‌بر کارگردان این اثر نمایشی نیز تاکنون پرتره‌های «استیو جابز»، «مارلون براندو»، «مارادونا» و «چه» (ارنستو چگوارا) را به صحنه برده است.

بهزاد خلج به‌‌عنوان اولین بازیگر این پروژه نمایشی معرفی شد که همراه با او محمد ‌موحدنیا، بی‌تا ‌عزیز، مرتضی درویش‌زاده، افشین ‌واعظی، آبان ‌زارعی، میثم یوسفی، سونیا ‌سرلک، احسان ‌صاحبدادی، نریمان ‌حیدری، فربد ‌تاجیک، محدثه ‌دانش، یگانه ‌رادبخش، فائزه ‌وفائی، سارا ‌زجاجی و امیر ‌عقیلی در سالن اصلی تئاتر به ایفای نقش می‌پردازند.در خلاصه داستان این نمایش آمده است: «جهان برزخ است و چارلی چاپلین به عنوان شخصی که در سینمای صامت در قامت دفاع از مردم قرار گرفته مقابل زورگویی‌های ادولف هیتلر می‌ایستد و تنها راه نجات بشریت را مردم‌سالاری می‌داند.»
مجری طرح: محمد ‌موحدنیا، مشاور پروژه: سارا میرشمسی، او: علیرضا ‌عبدالکریمی، طراح صحنه: مهران رنجبر، طراح نور: رضا ‌خضرایی، طراح لباس: مقدی ‌شامیریان، دستیار کارگردان: مرتضی ‌بیگی، مدیر تولید: دانیال ‌یعقوبی، منشی صحنه: پرتو ‌جغتایی، مدیر صحنه: وحید ‌جلیلوند، تدارکات: علی مظهری، ساخت دکور: حسین طاهربخش، مهندس صدا: روزبه ‌کمالی، ساخت تیزر: امید میرزایی، ساخت موشن: حامد اشعری، عکاس: مهرنوش لک، طراح پوستر، بروشور، لوگو: محمد ‌موحدنیا، مدیر تبلیغات: امیر ‌قالیچی، روابط عمومی: علی ‌کیهانی دیگر عواملی هستند که مهران رنج‌بر را در این پروژه همراهی می‌کنند.

پیش‌فروش بلیت‌های این اثر نمایشی امروز ساعت ۱۳ در سایت تیوال آغاز شد.

 

محمد فروزنده و امیر مسعود این را خواندند
علی کیهانی این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
 

زمینه‌های فعالیت

تئاتر

تماس‌ها

theater.ir
alikeyhanii81@gmail.com
aliikeyhani
ali_keyhani
alikeyhanii