نمایش، مخاطب رو از قهقهه به تامل می‌کشوند. واقعا یاسین رضوانی فوق‌العاده باورپذیر بازی کرد. استفاده از تخته‌ی هوشمند به‌عنوان پنجره خیلی به‌جا بود و بازیگران با تصویر پشت پنجره بسیار هماهنگ بودند. دکور فوق‌العاده بود با چندتا ایراد از جمله این‌که گاز توی آشپزخونه نبود و بعد در ورودی خونه یک راهرو بود_ با این‌که رخت آویز و جاکفشی توش قرار داشت و این یعنی یک فضای مسقف بود _ اما بازیگرها از راهروی مسقف بدون باز کردن یا بستن دری وارد کوچه می‌شدن و این غیرمنطقی بود.