«مغازه خودکشی» از آن اجراهایی است که بیش از آن‌که صرفاً روایت شود، جهان خودش را می‌سازد. نکته‌ای که برای من بسیار قابل توجه بود، هماهنگی میان کارگردانی، بازی‌ها، گریم، نور و طراحی صحنه بود؛ عناصری که در کنار هم توانسته بودند فضای گروتسک و فانتزی اثر را به شکلی باورپذیر روی صحنه خلق کنند.
بازیگران به‌درستی در جهان نمایش جای گرفته بودند و هیچ شخصیتی خارج از اندازه و کارکرد خود عمل نمی‌کرد. تعامل بازیگران با تماشاگران پیش از آغاز اجرا، به‌ویژه شخصیت آلن، انتخابی هوشمندانه بود که مخاطب را از همان ابتدا وارد فضای نمایش می‌کرد. همچنین استفاده از ارواح برای ارتباط با مخاطب و جابه‌جایی دکور و آکسسوار، ریتم و پویایی جذابی به اجرا بخشیده بود.
بازیگرِ نقشِ آلن، حضور مسلط و باکیفیتی روی صحنه داشت.
انتخاب سالن شیشه‌ای مجموعه هما نیز به کیفیت بصری و ارتباط نزدیک‌تر نمایش با مخاطب کمک شایانی کرده بود و به نظر می‌رسید این اجرا در چنین فضایی بهتر نفس می‌کشد.
تنها بخشی که می‌توانست پرداخت بیشتری داشته باشد، موسیقی بود؛ موسیقی در برخی لحظات ظرفیت آن را داشت که نقشی پررنگ‌تر در دراماتورژی و انتقال حس‌وحال اثر ایفا کند.