پارسا محمدزاده

هنرساز فعال هنری

از دیدن این کار واقعا لذت بردم .
حتی اگر صحنه یهو خراب بشه ...
قطعا معصومه بیگی خیلی می‌تونست اون نقش رو عمیق تر بازی کنه اما من رو پس نزد ... دیدن ادامه ›› و باورش میکردم
نورها بسیار جالب و تاثیر گذار بود .
این کار رو می بینم در درونم انگار می‌دونم چرا در این زمان و اکنون لازم هست ببینم. کار از مخاطب عقب نیست
درسته به قول دوستم معصومه بیگی چون هم بازیگر بوده هم کارگردان کار رو از بیرون ندیده و یک سری جزئیات دیده نشده است اما در آخر راضی بودم از دیدن این کار .
ممنونم بابت خلق صحنه ای که مادر و پدرش انگار ترکش کردن و فضا از بیمارستان روانی تبدیل به خانه شد (بسیار لذت بردم )

این اجرا از دو منظر نگاه میکنم
به عنوان یک اجرای خوب و استاندارد شامل تمام موارد لازم هست .طراحی صحنه قابل قبول اما ضعیف تر از ۹۷.لباس ها درست ،موسیقی جالب، بازی های اندازه و مناسب فضا و ...
اما مشکل من این جاست که چرا در یک اثر باز تولید رد پای این ۸ سال سخت و پر از اتفاق رو نمی بینم .
چرا اجرا از مخاطب خود عقب میوفتد.
چرا تغییراتی که کردیم در اجراهامون نمی بینیم .
من امروز در خندیدن خود نیز رنج رو احساس میکنم .
در یک صحنه چارلی چاپلین نیاز به یک دلقک دختر داشت و او اومد باهاش همکاری کرد که این جا بیشترین جایی بود که اثر این چند سال رو می دیدم.انگار دیگر ما قادر نیستیم تنهایی از پسش بربیایم .
در کل از دیدن این تئاتر راضی هستم و پیشنهاد می دهم که برید ببینید و لذت ببرید اما شاید مثل من کمبودهایی رو در اثر گذشت زمان احساس کنید .
خیلی چیزها دیگر برایمان کار نمی کند

سومین کاری که از مجتبی جدی دیدم و همچنان راضی و خوشحال از سالن بیرون اومدم.
کلا مجتبی جدی رو در کارگردانی مخصوصا خیلی دوست دارم . در ایجاد فضاهای ... دیدن ادامه ›› به اصطلاح ساده کاملا عمیق برخورد می‌کنه (معمولا یذره در انتخاب متن نقدهایی داشتم یا اینکه چرا یک سری دیالوگ رو تغییر نمیده که دیشب این طوری بودم که چقدر متن خوبی رو انتخاب کرده و واقعا متن رو دوست داشتم )
رابطه زن و مرد چقدر خوب شکل گرفته و کاملا احساسش کردم .
نمی‌دونم چرا کامنت ها نقد بر استفاده از میکروفون داشتند،به نظر من در ایجاد فضا و چیزی که متن میخواد بگه خیلی انتخاب درست و حسابی شده ای بود .
نازنین حشمدار در این نمایش در نسبیت با بقیه نقش هایی که بازی کرده فاصله خیلی بیشتری با خودش گرفته و احساس میکنم این نمایش می‌تونه شروع انتخاب های متفاوت آینده اش باشه .
تنها جایی که اجرا برام می‌تونست بهتر کار کنه در ایجاد فضای التهاب بیشتر در بیرون خانه بود .
ممنونم برای یک ساعتی که ما را با سکوت ها ،بازی های حساب شده و ساختن یک رابطه به صورت درست همراه کردید اونم بدون ادعا و امیدوارم این اجرا بیشتر دیده بشه

در ابتدا بگم که مثل همیشه کلا کاری که فضای رئال داشته باشه سلیقه من نیست .
نسبت به انگلیسی هم از این کارگردان که جزو کارهای رئالی بود که خیلی دوستش داشتم،این کار رو کمتر دوست داشتم .
اما پس هم نزد و از اون مدتی که در سالن نشسته بودم لذت بردم.البته چیز تازه ای برای ارائه نداشت و خیلی در طول نمایش دچار درگیری نشدم.
بازی بازیگران بالاترین نقطه قوت کار بود و همه کنار هم دیدنی بودن .خانم نظری هم که در راس این زیبایی.واقعا کاری ندیدم ایشون بازی کنند و لذت نبریم.جزو بهترین ها هستند.
در نهایت ممنون که شب خوبی رو برای ما ساختید

بعد از مدت ها که دور از دیدن تئاتر بودم، امروز بالاخره شد و تئاتر دیدم اونم با خانواده.
اما اصلا راضی از سالن خارج نشدیم.
نمایشنامه یک گنگی ... دیدن ادامه ›› خاصی داشت که از دید من نیاز نبود.الکی سخت کردن بیان موضوع با این نمایش جور در نمیومد .بعد دغدغه اصلی نمایش اون قدر اتفاق نیفتاد که برای من هم دغدغه بشه .
بازی بازیگران راضی کننده نبود و فقط خانم ترکی در بعضی لحظات جالب بودند.
نور صحنه قابل دفاع بود که به دلیل شب اول اجرا اشتباهات کوچکی داشت که طبیعیه.
کارگردانی نمایش هیچ خلاقیت خاصی نداشت که به یاد موندنی بمونه و بشه ازش یاد گرفت .
کار کاملا خنثی ای که هیچ چیزی برای به یاد موندن و ارائه نداشت حداقل برای شخص من .
امیدوارم دوستان در شب های آینده موفق تر عمل کنند

این نمایش رو دوست داشتم.
به چند دلیل:
1-در اجرای قبلی خودم، مکبث به عنوان یک پلات قرار گرفت و این برخورد با متن های شکسپیر خیلی سلیقه ام هست و من از این برخورد با متن که خودم تایمی دچارش بودم، لذت میبردم در واقع داشتم پشت صحنه کار و ذهن کارگردان هم با اجرا میدیدم.
2- بازی ابوذر فرهادی و نگار سلحشور عالی بود اما احساس میکردم دو بازیگر دیگر میتونستند نباشن و اتفاق عجیبی روی صحنه از دو بازیگر دیگر دیده نمی شد.
3-طراحی صحنه خیلی جالب بود و لباس و گریم هم اندازه بودند.
در نهایت یک اجرای خوش ساخت تجربه گرا رو می بینید که قرار نیست لزوما به دنبال فهمیدن اثر باشید بلکه فضا رو احساس می کنید.

نه میشد خیلی دوست داشت نه دوست نداشت. حداقل برای من این طوری بود.
بازی بازیگران خوب بود اما نه به یادماندنی.کارگردانی قابل قبول بود اما نه عالی. ای کاش اینقدر توضیح نمی داد همه چیز رو و بهم حس یک اثر سفارشی هم نمی داد.
در کل از دیدن این اثر نه خوشحالم و نه ناراحت.

از نظر من بهترین کار اوشان محمودی هست.
فکر کنم تمام کارهای اوشان رو دیدم.
خودم برای کار جدیدم درگیر روابط خانوادگی هستم و چقدر درست و به اندازه پرداخته شده بود.
ایده صدا جذاب،روایت چشم نواز، طراحی نور تاثیر گذار و بازی های چشم نواز مخصوصا اون بازیگری که موهاش ریخته بود.
از نظر زیبایی بصری که کار به شدت قوی ای رو میبینید اما چیزی که باعث شد این کار اوشان رو از بقیه بیشتر دوست داشته باشم، موضوع جالب تر و نوع روایت دوست داشتنی تری بود و به سلیقه من سایکوتر.
دم همتون گرم.

یک اجرای فوق العاده و کامل در همه زمینه ها.
تمام کارهای برهمنی رو دیده ام و هر بار دوباره خوشحالم میکنه.
حتی در کارهاش بین عالی و عالی تر میشه ترتیب گذاشت:
کارهای برهمنی به ترتیب کیفیت اجرایی:
1-سیزیف 2- شاخ بی سر 3- زندگی در تئاتر 4- تاری 5-آلنده نازنین
کارهای برهمنی به ترتیب بازی های خارق العاده:
1-زندگی در تئاتر 2- سیزیف 3- شاخ بی سر 4- تاری 5- آلنده نازنین
........
برهمنی دیگه شده استاد بازی گرفتن های به یاد ماندنی میرسعید مولویان،ایمان صیاد،مهدخت مولایی، اسماعیل گرجی و حالا مهشید خدادی ... دیدن ادامه ›› رو در تاری معرفی کرد و در شاخ بی سر ازش شاهکار نشان داد. یک شاهکار تمام عیار. واقعا دم برهمنی گرم که چشم های ما رو به این بازی های زیبا عادت داد.
خیلی خیلی از دیدن این اثر لذت بردم و مثل زندگی در تئاتر که 6 بار دیدم یا سیزیف که 4 بار دیدم ،دوباره به دیدن این شاهکار میرم.

سبک مورد علاقه ام....
دیشب واقعا لذت بردم. وقتی من خودم شاگرد مهندس پور بودم و تمام کارهای یوسف باپیری و اشکان خیل نژاد رو دیدم و با این زیست ... دیدن ادامه ›› در تئاتر جلو اومدم.
چقدر صحنه لایو از تماشاچی ها رو دوست داشتم.
چقدر صحنه پایانی و حضور تماشاچی بر روی صحنه رو دوست داشتم.
چقدر بازی با نور و تصویر جالب بود.
همه چیز اندازه بود غیر از یک چیز ، سلیقه خود من این شکلی که تماشاچی نباید به طور فیزیکی اذیت بشه،ذهنی و محیطی هر چقدر اذیت بشه اوکیه اما به طور مستقیم فیزیکی نه به همین دلیل 5 ستاره کامل برام نشد.

ابتدا بگم مشخص بود هم کارگردان و هم بازیگران زحمت زیادی کشیدند.
ایده ده دقیقه ابتدای کارگردان هم خوب بود. اما از وقتی دیالوگ شروع شد تئاتر به سمت ضعیف شدن رفت. دیالوگ ها هر چقدر که می گذشت بیشتر احساس شعار میداد و ما را با یک اثر شعارزده مواجه کرد. انگار حرف هایی در دلت مانده و فقط میخوای مستقیم بگی. مشکل اصلی کار متن هست و واقعا متن به همه چیز آسیب زده مخصوصا کارگردانی.
بازیگر ها از پس نقش هاشون بر اومدن مخصوصا بازیگر های دختر و بازیگر پسری که فکر کنم اسمش حسین زهدی.
جایی که دیگه واقعا دیدن اجرا اذیتم کرد قراردادن موقعیت جنگ 12 روزه در کار بود که به شدت وصله بود.
ای کاش کارگردان در ایده اولیه خود می ماند و همه چیز را ترکیب نمی کرد.

خیلی خوشحالم از مجتبی جدی دو تا کار دیدم و در هر دو کاری که دیدم به شدت راضی از سالن بیرون اومدم. امان و حالا این کار.
موضوع این کار به شدت جلوتر و آلترناتیو تر بود و تا به امروز یادم نمیاد تئاتری با این موضوع ملتهب دیده باشم. موضوعی که من خودم در اولین فیلم کوتاهم دغدغه بود البته با یک داستانی دیگر و واقعا دم مجتبی جدی گرم .
بازی بازیگران بسیار خوب بود مخصوصا شیدا خلیق ، دنیز دانش و نازنین حشمدار که براساس شناختی که از نازنین دارم درسته کاراکتر تا حدی در یک سری رفتارها بهش نزدیک بود اما کاملا مشخص بود از اون نزدیکی استفاده نکرده و وارد مرحله ساختن نقش شده.
فقط مشکلی که با کارهای مجتبی جدی دارم دیالوگ های نمایشنامه هایی است که انتخاب میکنه و کار رو ار یک شاهکار به یادماندنی گاهی تبدیل میکنه به اینکه چرا باید در این کار جالب و آلترناتیو الان اینو بشنوم.
کاملا مشخصه در کارگردانی و همه چیز نسبت به امان پیشرفته اما "امان" یک فضای خودمونی ای داشت که خیلی دوستش داشتم.
دمتون گرم که باعث شدید دیشب لذت ببریم.

فوق العاده.
تمام طول نمایش لذت بردم .
یک ابزورد قوی و درست با بازی های درخشان و به یاد موندنی.
چقدر مفاهیم کار رو دوست داشتم
دلم برای ابزورد تنگ شده بود و امشب شب به یاد ماندنی ای برام ساختید .دمتون گرم
«در انتظار گودو اما با نگاهی متفاوت »

در ابتدا بگم نمایش متوسطی بود که یک جاهایی خلاقیت کارگردان رو دوست داشتم.
با یک سری فضاسازی های کمدی مسئله داشتم مثلا اون بازیگری که نقش پدر مقدس رو بازی کرد احساس میکنم در خیلی جاها اضافه کاری داشت در ساختن کمدی و به سمت هجو می رفت.
اما چیزی که واقعا شگفت زده ام کرد بازی بسیار بسیار عالی "الهام جدی"بود از این بازی ها که تا آخر عمرت فراموش نمیکنی و در ذهنت ماندگار میمونه. مثل ایمان صیاد برهانی و میر سعید در "زندگی در تئاتر" یا اسماعیل گرجی و مهدخت در "سیزیف" یا امیر نوروزی در "لانچر 5". اگر کار هم به قدرت این سه تا کار بود قطعا الهام جدی ستایش می شد و کسی نبود که این بازی اندازه و فوق العاده رو فراموش کنه.

بعد از مدت ها یک کاری دیدم که تا حد زیادی دوست داشتم
واقعا تئاتر بود و بازی های بسیار قابل دفاعی داشت.
ممنون از فضای فانتزی ای که ساختید.