ابتدا بگم که من هیچ وقت از طرفدارهای مساوات نبوده ام و بعد از «این یک پیپ نیست » حتی با کارهاش مشکل داشته ام .
اما دیروز یک اتفاق جالب برای من افتاد که در این چند سال اخیر فقط در مورد «برادران کارامازوف» و «شاخ بی سر» افتاده بود ... ایجاد تجربه جمعی.
احساس میکردم بغل دستی ام که غریبه بوده رو میشناسم یا اونی که دو تا اون ور تر خوابیده بود .
بعد از آثار امیر رضا کوهستانی دیدم در جایی تکنولوژی چقدر خوب استفاده شده است.
و چون خود من مدتی درگیر ساختن کاری از نمایشنامه «مکبث» و تمرکز بر شخصیت لیدی مکبث بوده ام ، دراماتورژی کار رو دوست داشتم و اینکه ما یک روایت ساده و همیشگی از مکبث نمی بینیم .
از فضای خارج از سالن بیرون بودم و در دنیای کلمات و تکنولوژی غرق و این موهبتی بود که این نمایش داد و نگار جواهریان رو مثل همیشه روی صحنه دوست داشتم .
با اینکه من همیشه با یک گاردی آثار مساوات رو می بینم اما این اجرا رو دوست داشتم و همه عوامل و عزیزان خسته نباشند