حالا که اجرا رو دیدم
چه ایده‌ای،چه پوستری...
من همیشه مخالف این بودم که یه بازیگر رو یه صندلی بشینه و تکون نخوره و فقط بگه،به قول دوستان هنری:مگه پادکسته؟
ولی آقای اخوان
دمت گرم که یک لحظه از روی اون صندلی بلند نشدی!
بخشی از ساختار کار همینه و هرچیزی غیر این به نظرم اشتباه بود...
از کارای احساسی خسته‌م و واقعا سلیقه‌م نیست،اما بار عاطفی این اجرا جوری به دلم نشست که یه لحظه به سلیقه‌م شک کردم واقعا...

« آهو.... قلبم رو در آغوش گرفتی امروز،امیدوارم در آرامش باشی »

خسته نباشید دوستان،اجرای خوب و زیبایی بود و قطعا پیشنهاد میکنم دیدنش رو.