وقتی «بوتیک‌هنر ایران» با گنجایش کوچکش ضربه‌ای به تالار وحدت زد
دو نمایش «کورالاین» را در دو سالن روی صحنه دیدم،
ولی بوتیک هنر ایران بی‌نظیر بود. تئاتری که سرتاسر انرژی مثبت از بازیگرانش دریافت کردیم؛ از بازی بازیگر نوجوان گرفته تا بازی باتجربه‌های این عرصه. کارگردان اثر فوق‌العاده باهوش و توانا بود و چنین کار سختی را با حداقل امکانات و هزینه به بهترین نحو از کار درآورده بود و در هر بخش عالی بودند. منه تماشاگر را به تعجب وادار کرد که پس می‌شود «کورالاین» دید، بدون اینکه لزوماً در تالار وحدت باشد؛ با دکورهای بسیار پرهزینه، لشکر بازیگران و بدون هنرپیشه‌های پردهٔ نقره‌ای. همان اجرایی که آخرش با کلافگی از بازی‌های مصنوعی و دکورهای بی کیفیت و پر هزینه از سالن خارج شدم. اینجا بود که تفاوت کارگردان و بعد بازیگران را به وضوح دریافتم.

یاد حرف استاد هما روستا در کلاس‌هایشان افتادم که فرمودند: «بازیگری تئاتر مثل خوانندگی است؛ اگر بتوانی بدون موسیقی، اکو و تنظیم صدا خوش‌صدا ... دیدن ادامه ›› بخوانی، خواننده‌ای. بازیگر تئاتر هم اگر بتواند با صدای رسا و حرکات و حس صورت، بدون دکور آنچنانی و موسیقی و نورپردازی، بازی را به نمایش بگذارد و تنهایی همهٔ این‌ها را در خود داشته باشد، آن بازیگر است.»
«کورالارین» تالار وحدت را هم دیده بودم، ولی امشب بازیگران واقعی از جنس خاک تیاتر دیدم، طراح صحنهٔ عاشق که فقط عشق می‌تونه از هیچ همه چی بسازه، مدیر روابط عمومی مدیر صحنه و گریم محشری دیدم که صد خودشان را گذاشته بودن ، و در آخر کارگردانی را دیدم که به‌حق آینده‌سازان تئاتر کشورم خواهند بود. به خودم افتخار کردم که وقتم را به بطالت نگذراندم و اجرای آخر را دیدم و بسیار لذت بردم و در آخر تالار وحدت امشب در مقابل کارگردان بازیگران و کل عوامل این کار در دید من و سلیقه من کم آورد و اجرای پایانی تا ابد برایم ماندگار شد و هروقت از جلو بوتیک هنر ایران رد شوم قطعا یاد این اجرا و تفاوتش با اون اجرا و دبدبه و کبکبه اش خواهم افتاد به نظر من و سلیقه شخصی من فلفل نبین چه ریزه بود امشب 😉. ممنون از توجه شما.