«مسلوب» از آن دسته اجراهایی است که نمی‌توان صرفاً با معیار سرگرم‌کنندگی درباره‌اش قضاوت کرد. نمایش تماشاگر را وارد فضایی تیره، ناآرام و روان‌شناختی می‌کند؛ جهانی که در آن خشونت، مناسبات قدرت، ترس، منفعت‌طلبی و پیچیدگی روابط انسانی به‌تدریج کنار هم قرار می‌گیرند و تصویری نه‌چندان آرام از انسان و انتخاب‌هایش می‌سازند.
یکی از نقاط قوت نمایش، تلاش آن برای خلق یک فضای اجرایی یکدست است. طراحی صحنه با استفاده از پالت چوبی و در کنار نورپردازی، به فضای روانی نمایش شکل می‌دهد و به تماشاگر کمک می‌کند در موقعیت ناآرام و گاه خفقان‌آور اثر قرار بگیرد. نور نیز در همراهی با این فضا، به تفکیک موقعیت‌ها و حفظ اتمسفر کلی نمایش کمک قابل‌توجهی می‌کند.
از سوی دیگر، یکی از انتخاب‌های جالب کارگردان، گردآوردن گروهی با پیشینه‌ها و تجربه‌های متفاوت است؛ از دانشجویان تئاتر و بازیگران جوان و تازه‌وارد گرفته تا استادان دانشگاهی، بازیگران باسابقه و چهره‌های شناخته‌شده تئاتر. کنار هم قرار گرفتن این طیف متنوع، به اجرا رنگ و ترکیب جالبی داده است. چنین ترکیبی، اگرچه مدیریت و هماهنگی دشواری می‌طلبد، در «مسلوب» به شکل‌گیری مجموعه‌ای چندنسلی و متنوع روی صحنه موجب شده؛ مجموعه‌ای که هر عضو آن از نقطه‌ای متفاوت به تجربه تئاتر وارد شده است.
تنوع حضورها و تفاوت جنس بازی‌ها، به روابط و موقعیت‌های اثر بُعد می‌دهد و باعث می‌شود صحنه از نظر اجرایی یکنواخت نباشد. در کنار بازی‌ها، جسارت کارگردان در مواجهه با متنی پرشخصیت و فضایی چندلایه قابل توجه است. هدایت چنین گروهی و حفظ ارتباط میان اجزای مختلف اجرا، خود بخشی از دشواری کارگردانی ... دیدن ادامه ›› این اثر بوده است.
البته «مسلوب» بی‌نقص نیست و طبیعتاً می‌توان درباره برخی انتخاب‌ها و میزان تأثیرگذاری آن‌ها بر مخاطب بحث کرد. فضای خشن و روان‌شناختی نمایش و استفاده از کمدی سیاه در بخش‌ آخر از اجرا (صحنه کلانتری) ممکن است برای همه تماشاگران خوشایند یا پذیرفتنی نباشد. اما همین انتخاب‌ها بخشی از هویت اثر را می‌سازند و آن را از یک تجربه کاملاً متعارف و بی‌خطر جدا می‌کنند.
با این حال، نقد جدی من متوجه شرایط سالن و امکانات آن است. سرمای سالن در طول اجرا، به‌ویژه در نمایشی که برای حفظ تمرکز و همراهی روانی تماشاگر به حضور مداوم و دقیق او نیاز دارد، آزاردهنده است. امکانات و شرایط رفاهی سالن نیز می‌توانست در سطحی بهتر و متناسب‌تر با تجربه‌ای که از مخاطب انتظار می‌رود فراهم شود. این مسئله چیزی نیست که بتوان آن را به حساب گروه اجرایی گذاشت، اما بی‌تردید بر تجربه نهایی مخاطب اثر می‌گذارد.
در نهایت، «مسلوب» تجربه‌ای قابل‌تأمل و جسورانه است؛ اجرایی که در انتخاب جهان خود محافظه‌کار نیست و در ترکیب گروه نیز به سراغ کنار هم قرار دادن نسل‌ها و تجربه‌های متفاوت رفته است. بی‌شک این نمایش برای تمام سلیقه‌ها ساخته نشده.
خسته نباشید به امیر آقاباقری عزیز و تمام اعضای گروه؛ به‌ویژه برای تلاشی که در کنار هم قرار دادن این مجموعه متنوع و تبدیل آن به یک تجربه مشترک روی صحنه انجام داده‌اند.