پست من در یک انجمن رول پلی


تالار اسرار.
این مکان همیشه مرا به خود جذب می کند. گذشته اش. آنچه سالازار اسلیترین چشیده و حس کرده و او را مجاب کرده بود این محل را بسازد و آن هیولای باستانی مرگبار باسیلیسک را در آن قرار دهد.
اما نه. آیا او همیشه نمی گوید که وجودش عاری از ... دیدن ادامه ›› احساسات است؟

حالا او اینجاست. به همراه دختر و نواده اش. و کسان دیگری که قدم به این تالار تاریک گذاشته اند. به دنبال حل معمای جنازه ی مردی که معلق در هوا از گردن آویزان شده.
اما ذهن من هنوز به سمت راز آن مرد نگون بخت نمی رود. نگاه من به خود سالازار اسلیترین است. و به این فکر می کنم که نداشتن احساس چگونه است؟
آیا می توان این گونه وجود داشت؟
اگر چیزی یک موجود زنده را خوشحال نکند، قلبش را از غم در هم نفشارد، آن گاه او چگونه می تواند بفهمد که زنده است؟

از آستانه ی در عبور می کنم و وارد تالار می شوم. ذهنم مشتاق است بین مرد مرده و سالازار ارتباطی پیدا کند. نه اینکه قتل را به سالازار نسبت دهد، بلکه بفهمد حس سوگی که از یک جسد بلند می شود، چه معنایی پیدا می کند وقتی کنار یک موجود کهن و عاری از حس قرار می گیرد؟

عدم.
وجود نداشتن.
کابوسی که به تاریکی خون آشامی پناه بردم تا از آن نجات یابم،
و هر بار که یک جنازه را این طور مقابلم می بینم، دوباره به سویم بازمی گردد تا به من یادآوری کند مرگ چه حسی دارد.
یا در واقع چگونه تجسمی از فقدان حس است.