در روز
از روز
تا روز
آغاز از ساعت
پایان تا ساعت
دارای سانس فعال
آنلاین
کمدی
کودک و نوجوان
تیوال | صدف علی نیا
SB > com/org | (HTTPS) localhost : 06:16:33
 

نوکترنال کتدرال | NOCTURNAL CATHEDRAL

فانتزی گوتیک بزرگسالان

سه فرمانروا در جست‌وجوی رهایی، رستگاری یا نجات‌اند؛ اما هر یک به‌تدریج درمی‌یابد که گریز از یک شکل رنج ممکن است به آفرینش شکلی دیگر از آن بینجامد.

گابریل، راهبی انسان که زندگی خود را وقف یاری رساندن به دیگران کرده است، پس از مواجهه با رنج و آزار خون‌آشام‌ها تصمیمی سرنوشت‌ساز می‌گیرد: او از یک خون‌آشام می‌خواهد که او را به یکی از هم‌نوعان خود تبدیل کند تا بتواند بر آمالثورا فرمان براند و برای مردمی که قربانی خشونت بوده‌اند، جهانی بهتر بسازد. اما آرمان او برای برقراری حکومتی مبتنی بر شفقت، به‌تدریج با تناقضی هولناک روبه‌رو می‌شود: آیا می‌توان با توسل به مجازات و خشونت، جامعه‌ای عاری از خشونت بنا کرد؟

در سوی دیگر مرزها، در نوکتیرا، مالخازار فرمانروایی است که هرگز نخواسته است آنچه هست باشد. او که زمانی انسانی معمولی بود، به دست سابیس، جادوگر باستانی خون‌آشام‌ها، ربوده و به اجبار دگرگون شده است. اکنون در جایگاه پادشاهی قرار دارد که اطرافیانش او را موجودی الهی می‌دانند؛ جایگاهی که قدرت را برایش به ارمغان آورده، اما آزادی را از او گرفته است. مالخازار در تلاش برای رهایی از این هویت تحمیلی، می‌کوشد سنت‌های خونین گذشته را کنار بزند. بااین‌حال، آیا می‌توان از میراث خشونت رها شد، بی‌آنکه خود به بخشی از آن تبدیل شده باشیم؟

درحالی‌که اختلاف میان دو قلمرو خطر جنگ را افزایش می‌دهد، پیوندی غیرمنتظره گابریل و مالخازار را به یکدیگر گره می‌زند؛ پیوندی که نه‌تنها سرنوشت دو پادشاهی، بلکه باورهای شخصی و عمیق‌ترین بخش‌های وجود آن دو را به چالش می‌کشد.

اما سایه‌ای که بر هر دو قلمرو سنگینی می‌کند، به گذشته‌ای بسیار دورتر تعلق دارد.

سابیس؛ موجودی که برخی او را خدا می‌دانند و برخی دیگر جادوگری باستانی و دیوانه، در مرکز جهانی ایستاده است که خون، ایمان و رنج در تار و پود آن تنیده شده‌اند. در قلب این جهان، نیرویی تاریک و رازآلود می‌تپد؛ نیرویی که بقای جهان به آن وابسته است و آیین‌های خونین نسل‌ها را به خود پیوند داده است.

با عمیق‌تر شدن پیوندهای میان این سه فرمانروا، مرز میان نجات و تباهی، ایمان و انکار، و رهایی و اسارت بیش از پیش مبهم می‌شود. هر یک در پی گشودن دری از زندان خویش است، اما هیچ‌کدام نمی‌تواند مطمئن باشد که آن سوی در، آزادی انتظارش را می‌کشد.

نوکترنال کتدرال فانتزی گوتیکی دربارهٔ قدرت، ایمان، هویت و پیوندهای پیچیدهٔ انسانی است؛ روایتی از کسانی که می‌خواهند خود یا جهانشان را نجات دهند، اما ناگزیر با پرسشی هولناک روبه‌رو می‌شوند:

آیا می‌توان به رستگاری رسید، بی‌آنکه تاریکی تازه‌ای آفرید؟

«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
۲ روز پیش، جمعه ساعت ۱۷:۳۹
دعاکنندگان گورستان

از زبان مالخازار

تصور می کردم فراموشش کرده ام.
یا حداقل با آن کنار آمده ام.
گذشته ام.

اما حالا از تابوتم بیرون لغزیده ام.
با سوزشی در قلبم، طوری که انگار یک خار در آن فرو رفته.
بله، درد. اما نه آن قدر شدید. هنوز هست، ... دیدن ادامه ›› ولی مثل قبل نیست. هر چه قدر هم که تاریک باشد، هر چه قدر هم که وجودم را در هم بفشارد.

همسرم، سلستیا.
در آستانه ی درب خانه ی سقف شیروانی کوچکمان بر بالای یک تپه.
آسمان صاف و آبی بود، نور ملایم خورشید می تابید و سلستیا آنجا ایستاده بود، ملبس به پیراهنی یاسی، موهای سیاه بلند و مجعدش که صورتش را قاب گرفته بودند و روی سینه اش جاری شده بودند، لبخند پر از حرارتش و آن چشم های قهوه ای روشنش که همیشه قلبم را نرم می کرد.

او آنجا بود و من به سویش می رفتم.
حالا دارم به یاد می آورم، با غده ای از حسرت که در گلویم رشد می کند.

وقتی نزدیک تر شدم، دختران کوچکم ایلورا و میرن هم در آستانه ی در ظاهر شدند. مرا که دیدند، چشمانشان درخشید و خندیدند. صدایم کردند:
"پدر!"

پدر‌.
چه قدر دلم برای شنیدن این واژه تنگ شده بود، در حالی که خودم نمی دانستم.

من داشتم به سویشان می رفتم، به زودی در آغوش می کشیدمشان. اما ناگهان همه چیز شروع کرد به رنگ باختن. سبزی پر از حیات چمنزار روی تپه، خانه ی چوبی مان، آسمان آبی روشن، ایلورا، میرن، سلستیا همه شروع کردند به خاکستری شدن.

با درماندگی به دختران کوچکم نگاه کردم که انگار داشتند در این زمینه ی خاکستری حل می شدند. دستم را به سویشان دراز کردم و فقط توانستم هیچ را چنگ بزنم.
به سلستیا نگاه کردم.
به صورتش که به یک باره نزدیک شده بود، اما نمی توانستم دستم را دراز کنم و لمسش کنم.
لبخند حجیم او کم کم خشکید.
گرما از چشمانش رفت.
خاکستری کم کم سیاه شد.
و من بیدار شدم.
در حالی که انگار دوباره هر چه داشتم، از دست داده بودم.
من، پادشاه خون آشام نوکتیرا.

حالا کنار پنجره ایستاده ام و به سکون تحمل ناپذیر حیاط قصر در پناه درختان صامت نگاه می کنم. نیمه تاریکی آغشته به نور ماه. زیبا، اما انگار که نفرین شده.

پس ساکنان قصر کجا هستند؟
لب هایم را کمی به هم می فشارم. خدمتکارم را صدا می کنم. او وارد می شود و من از او می خواهم آماده ام کند. او لباس خوابم را از تنم درمی آورد و مشغول پوشاندن ردای رسمی ام به من می شود و من از او می پرسم، در حالی که سعی دارم صدایم نلرزد:
"اینجا خیلی ساکت است. هر شب ساکنان قصر در حیاط جمع می شدند."

خدمتکار:
"سرورم،
آن ها به گورستان رفته اند تا برای مردگان دعا کنند."

خشم در وجودم شعله می کشد. دست خدمتکار را عقب می زنم، طوری که انگار او مقصر این وصع است. او با چهره ای اندک درمانده به من نگاه می کند.

من:
"دعا برای مردگان؟
آن ملعون های در خاک پوسیده نیازی به دعا ندارند."

صدایم را بلند می کنم.
"من آیین قدیم را عقب راندم، خدایی ام را کنار انداختم که چه بشود؟
آن ها همچنان در گورستان وقت بگذرانند؟
چرا خون های لعنتی شان را در جام نمی ریزند و به آن حیاط لعنتی نمی روند و آن را در حلقشان نمی ریزند؟
باید حتما در بین گورها قدم بزنند، با سرهایی رو به پایین و چهره های فلاکت زده؟
نمی توانند کمی لبخند به آن لب های پوسیده شان بیاورند و از آن قبرهای گندیده فاصله بگیرند؟"

کمربندم را که هنوز به درستی بسته نشده، باز می کنم و کف زمین پرت می کنم. صدای برخورد جواهرات روی آن با زمین سنگی اتاق در فضا می پیچد.
دوباره به سمت پنجره می روم. نفس هایم تند شده و بدنم داغ.

خدمتکار با صدایی آهسته و اندک لرزان:
"الان می روم و به آن ها می گویم که به حیاط بیایند."

یک لحظه بعد صدای بسته شدن در را می شنوم. کوزه ی پر از خونی را که روی میز کنار پنجره است، برمی دارم و مقداری از محتویاتش را در جام می ریزم. جام را به لب می برم و یک جرعه می نوشم. طعم خون شرور را حس می کنم که مثل یک نسیم خنک در تن داغم می پیچد. نفس هایم مرتب می شوند.
و آن بیرون، باد شاخه های درختان خاموش را به حرکت درمی آورد و صدای زوزه مانندش در هوا می پیچد.
امیر مسعود، ستایش و مریم اسدی این را خواندند
حسام؟ این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۳ روز پیش، پنجشنبه ساعت ۱۹:۳۱
این خون آشام اول از همه روز جهانی آقایانو بهشون تیریک میگه!

بعد می خواستم راجع به ارتباطم با شخصیتای مذکر دنیای داستانیم بگم.
نوشتن از شخصیتای مذکر واسم لذت بخش تر از شخصیتای مونثه و فکر می کنم دلیلش این باشه که خودم زنم و جنسیت مذکر واسم رمز و راز بیشتری داره و نوشتن ازش مثل یه سفر اکتشافی جذاب میمونه.
خیلی حس جالبی داره که خودمو جای سابیس، گابریل، مالخازار... بذارم و برم تو عمقشون و به جاشون زندگی کنم.
نگین، امیر مسعود و مریم اسدی این را خواندند
قاصدک و حسام؟ این را دوست دارند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۵ روز پیش، سه‌شنبه ساعت ۱۱:۰۶
فرشته گون

از زبان ایتاچی

یک فواره ی سنگی به شکل یک فرشته.
بال هایش را گشوده و دستانش را به سمت آسمان گرفته، انگار که در طلب چیزیست.
سرورم پطروس،
وقتی به آن نگاه می کنم، یاد آن شب می افتم، آن هنگام که با صورتی عرق کرده از تابوتت بیرون لغزیدی و از کابوست برایم گفتی.
گفتی احساس می ... دیدن ادامه ›› کنی درباره ی پدرت چیزی وجود دارد که هنوز آشکار نشده.
لب هایت به هم فشرده شدند، صورتت منقبض شد، انگار می ترسیدی اگر به زبان بیاوری اش، رنگ واقعیت به خود بگیرد.
اما تو در هر حال آن را گفتی.
گفتی که حس می کنی او انسانی نبوده که به یک خون آشام بدل شده.
یک فرشته بوده.
و می ترسی یک شب به بالا برود و دیگر برنگردد و تو نتوانی به او بگویی که چه طور دوستش داشتی، اما تمام عشقت زیر خاکستر خشم دفن شد.

حالا من به این فواره ی فرشته گون نگاه می کنم، به موهای مجعد بلندش، ردای سبکش که انگار در نسیمی ملایم به حرکت درآمده، بال های از هم گشوده اش و آن حالت مشتاق چهره اش و نگاه رو به بالایش و وحشت تو را در آن شب به یاد می آورم.

سرورم پطروس،
اکنون من اینجا هستم، در آمالثورا، قصر پدرت.
بر چمن های باغ قدم برمی دارم، زیر مهتاب نقره گون، در حالی که صدای ملایم زمزمه ها و رفت و آمدها به گوشم می رسد.
و انگار حق با تو بود.
واقعا چیزی در اینجا مرا آرام کرده.
وقتی داشتم از پناهگاه به سمت اینجا راه می افتادم، با خنده ای کمرنگ دست بر بازویم گذاشتی و گفتی شاید در اینجا ماندگار شوم.
و من دارم فکر می کنم ممکن بود این کار را بکنم، اگر می توانستم تو را رها کنم.

اما بله،
انگار تو مرا بهتر از خودم می شناسی.
گندیدگی و زوال، در پناه این قصر فکر آن ها از ذهنم رنگ باخته.
آیا به خاطر یک آرامش ساختگی است؟
اما سرورم پطروس،
من احساس می کنم خون آشام های اینجا واقعا به آنچه می کنند، معتقدند، طوری که قلبم می لرزد وقتی به صورتشان نگاه می کنم.
آنگاه که با نگاهی راسخ جام پر از خون حیوان یا آب آهن را برمی دارند و به لب می برند.

و انسان ها؟
آن ها داروهایشان را می خورند و با صبوری مراحل پیشگیری یا درمان را طی می کنند و وقتی مرگ می آید، فقط با نگاهی آرام به آسمان چشم می دوزند.

چیزی در گلویم جمع می شود، وقتی به خون آشام ها و انسان های اینجا فکر می کنم.
حس حقارت می کنم، وقتی حال و هوای خودم در پناهگاه و وحشتم از پوسیدگی و مرگ را به خاطر می آورم.

سرورم پطروس،
احساس می کنم تو می دانی، با وجود تمام خشمت از پدرت.
اینکه در وجود او چیزی فرازمینی هست که آرام می کند.
وحشت از مرگ را.

خون آشام هایش نمی ترسند که خودشان را از دست بدهند، اگر خون انسان ننوشند.
و انسان هایش وحشت ندارند که به خاک بدل شوند، اگر انگل ها بر آن ها غلبه کنند.

تو می دانستی، نه فقط این، بلکه به آن ایمان داشتی، برای همین مرا به اینجا فرستادی.
و من اکنون این را فهمیده ام، در حالی که اشک های گرم از دیدگانم بر صورتم جاری شده.

سرورم پطروس،
تو مرا اینجا فرستادی تا آنچه مایه ی وحشت خودت شده، به قلب من آرامش دهد.
وجود فرشته گون پدرت، شاه گابریل.
حسام؟، مریم اسدی، ستایش و نگین این را خواندند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۶ روز پیش، دوشنبه ساعت ۱۳:۰۳
آرام آرام می جودم

از زبان ایتاچی

شب های کم نور.
با نگاه کم رمق ماه که همیشه تعقیبم می کند.
اتاقی که همیشه بوی کثافت می دهد.
برخاسته از تنم.
و هیچ گاه محو نمی شود، فرقی ندارد چه قدر پوستم را بسایم.
چیزی دارد درونم می گندد.
می شنوی سرورم پطروس؟
من دارم می ... دیدن ادامه ›› پوسم.
دیگر انسانی نیستم که دارد زندگی می کند.
فقط یک موجود رقت انگیزم که تار و پودش دارد از هم باز می شود.
تکه هایی از پوستم، از صورتم از سرم جدا می شوند و بر ردای سیاهم می افتند. دیوانه وار از خودم می تکانمشان. ردای سیاه را درمی آورم، سپید می پوشم و تو به من لبخند می زنی، فکر می کنی با خودم صلح کرده ام.
تکه پوست ها می ریزند و در سپیدی ردا محو می شوند.

سرخی های ملتهب بر صورتم. آن افشانه ی شیشه ای که به من داده ای، با همان عصاره ی گل و آب به آن ها می پاشم. محو می شوند، اما دوباره برمی گردند. گوشه های لبم زخم هایی سوزناک درآورده اند.
تو می گویی من فقط مضطربم.
می گویی به خاطر این است که با انسان های مریض و خون آشام های افسارگسیخته محصور شده ام. در جایی که تنگ است، فرقی ندارد چه قدر وسیع باشد. می گویی باید از مرز بروم و مدتی را در آمالثورا بگذرانم، در قصر پدرت. می گویی او به خاطر تو از من مراقبت می کند.

آه، پس این طور است سرورم پطروس.
من خوب می شوم، اگر بین خون آشام های موقر و پرهیزگار باشم، نوشندگان خون حیوان و آب آهن. و انسان هایی که یا بیمار نیستند و یا اگر هستند، پشت آدابشان پنهانش کرده اند.
و پدرت، موجودی که هیچ گاه نتوانستی ببخشی اش.

باشد، من می روم.
شاید آنجا فراموش کنم که یک انسان رقت انگیزم.
که تو مرا به این حال انداختی، با آن چهره ی سنگی خون آشامی بی نقصت و چشمانی که می درخشند، اما خالی از حیاتند.
شاید آنجا بوی گندیدنم به مشامم نرسد.
و مرگی که نه یک باره بلکه آرام آرام می جودم.
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۴ آبان ساعت ۱۶:۴۳
هیولاهای کوچک

از زبان وینسنت

من به دور بودم‌.
از همه چیز.
از آن لحظه که در آمالثورا، سرزمین خون‌نوش های ناعابد، شاه گابریل را گرفتند و لوله ای از فلز در قلبش فرو بردند تا خون همتای نوکتیرایی اش و خون خدای اعظم در ... دیدن ادامه ›› جسمش جاری شود.
از آن لحظه که او را مثل یک کرم ابریشم لای پارچه های لطیف سفید محکم پیچاندند و گذاشتند تا به خود بپیچد و نفسش قطع شود و بمیرد و خون های بیگانه در وجودش جریان یابند و این بار در قالب یک پروانه، فرشته متولد شود.

و در نوکتیرا، با شاه مالخازار نیز چنین کردند.
اما او کرمی نبود که بنا باشد پروانه شود. او را از پنجره ی اتاقش آویزان کردند، در حالی که حس می کرد قلب سوراخ شده اش دارد از سینه اش به سمت مغزش حرکت می کند تا همراه با آن از کاسه ی چشمانش بیرون بریزد.
اما فقط خون از چشمانش بیرون ریخت.
و او می دید.
مثل یک کابوس تار.
مردمانش که پایین پنجره جمع شده بودند و دستانشان را به سمت او دراز کرده بودند و اجازه می دادند خونش بر آن ها بریزد و بر او درود می فرستادند.
او را پادشاهشان می خواندند.
اما قلب سوراخ شده ی مالخازار می لرزید، چون حس می کرد.
این را که خدای آن هاست.

و من از این هم دور بودم.
من در اینجا بودم. در این قلعه. مدرسه ی سنت الویرا. در مرز. جایی برای کودکان دو قلمرو و کودکانی که همین جا متولد می شوند، در مرز، بی حس تعلق.
من به دور از آشوب بیرون در چهره های جوان و معصوم آن ها کندوکاو می کردم و در مغزشان چیزی می ریختم که آن را میل به صلح می نامم. این باور که همه مثل هم هستند. چه طفل انسان نوکتیرایی ای که والدینش را به جرمی نامعلوم خون‌کِشی کرده اند تا بانک های خون را پر کنند. و چه طفل آمالثورایی ای که والدین خون آشامش را به جرم نوشیدن خون انسان مجنون کرده اند.

هیولاشدگی.
در چشمان موجودات کوچک معصوم طور دیگریست.
بله، اینجا هم آشوب.
اما من تصور می کنم که دارم کنترلشان می کنم.
میل افسارگسیخته شان برای زجر دادن همدیگر را.

چرا شرارت نفرت بیشتری می زاید وقتی در وجود یک طفل کوچک است؟
و من می دانم که بیرون از اینجا، ساکنان کتدرال تصور می کنند من این هیولاهای کوچک را اینجا در این قلعه جمع کرده ام تا از آشوب بیرون نجاتشان دهم.
و شاید از آشوب درونشان.
اما من از آن ها نفرت دارم.

یکی از آن ها اکنون مقابلم ایستاده.
با صورتی زخم آلود اما لبخندی آرام بر لب.
چه زود رشد کرد و شانزده ساله شد، انگار همین دیروز بود که تنها هفت سال داشت.
بله، انسان ها زود بالغ می شوند، اما کودکان خون آشام هرگز،
و یک طفل خون آشام از روی حسادت به صورت او زخم زده.
و قربانی اکنون آرام است.
جلویم ایستاده و به من لبخند می زند.
من قانعش کردم که زخم های درون طفل خون آشام را بفهمد.
یا شاید هم فقط خیال می کنم که این طور کرده ام.
چرا باید مطمئن شوم،
چرا نگذارم او و آن طفل شبانه در هم بیاویزند و تا حد مرگ پیش روند و من هیولاشدگی شان را بیش از پیش ببینم و بیش از پیش به آن ها نفرت بورزم؟

نمی دانم.
شاید فقط باید بروم کمی خون بنوشم.
من، وینسنت خون آشام، مدیر مدرسه ی سنت الویرا.
رها شده از دنیای بیرون و به دام افتاده میان هیولاهای کوچک.
مریم اسدی، امیر مسعود و ستایش این را خواندند
حسام؟ این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۳ آبان ساعت ۲۲:۴۱
نفرین من

از زبان آریل

گذشته ای که تکرار می شود.
تنها در ذهنم، تا گاه حسرت بخورم که نمی توانم حال را بچشم و گاه آسوده خاطر شوم که نمی توانم وحشت آن را ببینم.

در خاطراتم فقط رنج نیست.
حتی آن زمان که هنوز گابریل را ندیده بودم.
آه، آمالثورای قدیم.
نمی توانم این را نزد هیچ کس بگویم.
که گاه چه ... دیدن ادامه ›› طور حسرت می خورم برای آن آمالثورایی که گابریل نازنینم هنوز پادشاهش نشده بود.

مهمانی هایی در حیاط بزرگ عمارت ها، در میان ستون های قطور سنگی سپید که رزهای سرخ اغواگر از رویش بالا رفته بودند.
و خون آشام ها در میان انسان ها گام برمی داشتند، بی آنکه هویتشان هویدا باشد.
یک راز خطرناک برای خون‌نوش ها، اما همین طور شیرین.
و من به یاد می آورم که در آن شب های آکنده از عطر رز سرخ مهمانی ها، چگونه خون آشامی بودم.
لبخند بر لب داشتم. بله من. همین آریلی که اگر از گابریل بپرسید، می گوید که من پیش از به تخت نشستنش محزون ترین بودم.

جام های پر از شراب، تیره مانند خون گناهکار، اما بدون عذاب وجدان، در دست های ظریف پوشیده با دستکش ابریشمی.
بالا می رفت، به سمت لب هایی که مثل شکوفه بودند، در حال بدل شدن به میوه.
و آن رگ تپنده، برجسته و پر از حیات زیر پوست ظریف و شکننده ی گردن، با هر جرعه از این مایع سوزان قوی تر از قبل می تپید.

و نیش های من هر از چند گاه لمسشان می کرد، بی آنکه بفهمند.
از خون ملسشان می نوشیدم و بدنم گرم می شد، و به رزها نگاه می کردم و آن ها را سرخ تر و معطرتر از قبل می دیدم و می بوییدم.

ننگ بر من.
چه طور مقابل تابوتم زانو زده ام، با دست هایی حلقه شده در هم انگار که در حالت دعا، و دارم گذشته ی کثیفم را طوری به یاد می آورم که انگار حق دارم از آن لذت ببرم.

من باید همان آریل غمگینی باشم که بقیه می شناسند. گناهکاری که شاه گابریل رستگار کرد، اما زخم گناهش تا ابد بر او می ماند.

این حس فقدان، نیاز. نه من اجازه ندارم داشته باشمش. شاید بتوانم دوباره در کثافات گناه غوطه بخورم، و حتی با لحظاتی عاری از درد وجدان، اما چه طور بدون گابریل زندگی کنم؟
و به او پشت کنم، او را از خودم ناامید کنم؟

به گمانم نفرین من آن لحظه نبود که به خون آشام بدل شدم، آن گاه بود که گابریل را به خون آشام بدل کردم.
نگین، امیر مسعود، مریم اسدی و ستایش این را خواندند
بامداد و حسام؟ این را دوست دارند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۲ آبان ساعت ۱۹:۰۸
در خواب دیده بودمت.
در آشوبی که زیر پوسته ای شفاف مخفی بود و اشتیاقش برای پاره کردن آن و فوران را در سینه مخفی کرده بود.
موهای بلند و طلایی مجعدت به سان آفتابی بود که می توانست تو را به خاکستر بدل کند.
یک ردای سپید به تن داشتی و گلدوزی های طلای روی آن انگار فقط حضور داشتند تا احساس نکنی سپید رونده به سوی مرگ را پوشیده ای.
چشمان آبی روشنت را به من دوخته بودی.
آن نگاه خسته و اندک نگران را.
و من لذت می بردم که در میان آن تاریکی،
تو نوری بودی که بر من می تابید.
آهسته و شاید با احتیاط.

سرورم گابریل،
حالا من اینجا هستم.
در قصر تو، در آمالثورا.
و می بینم و می ... دیدن ادامه ›› چشم که در اینجا مرگ طور دیگری می تپد.
می توانی سپیدپوش نباشی و احساس کنی هنوز داری به سمت آن می روی.
و دشنه ای که قلب را می شکافد و مشعلی که خاکستر می کند، نه در زیر یک پوسته، بلکه بر کاناپه های مخملی می آرامد و همراه با تو از جام، خون خوک می نوشد.

و من این را دوست دارم.
به خصوص چون تو در قلب آن هستی.
مریم اسدی، ستایش و امیر مسعود این را خواندند
حسام؟ و بامداد این را دوست دارند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۲ آبان ساعت ۱۹:۵۱
پست من در یک انجمن رول پلی


تالار اسرار.
این مکان همیشه مرا به خود جذب می کند. گذشته اش. آنچه سالازار اسلیترین چشیده و حس کرده و او را مجاب کرده بود این محل را بسازد و آن هیولای باستانی مرگبار باسیلیسک را در آن قرار دهد.
اما نه. آیا او همیشه نمی گوید که وجودش عاری از ... دیدن ادامه ›› احساسات است؟

حالا او اینجاست. به همراه دختر و نواده اش. و کسان دیگری که قدم به این تالار تاریک گذاشته اند. به دنبال حل معمای جنازه ی مردی که معلق در هوا از گردن آویزان شده.
اما ذهن من هنوز به سمت راز آن مرد نگون بخت نمی رود. نگاه من به خود سالازار اسلیترین است. و به این فکر می کنم که نداشتن احساس چگونه است؟
آیا می توان این گونه وجود داشت؟
اگر چیزی یک موجود زنده را خوشحال نکند، قلبش را از غم در هم نفشارد، آن گاه او چگونه می تواند بفهمد که زنده است؟

از آستانه ی در عبور می کنم و وارد تالار می شوم. ذهنم مشتاق است بین مرد مرده و سالازار ارتباطی پیدا کند. نه اینکه قتل را به سالازار نسبت دهد، بلکه بفهمد حس سوگی که از یک جسد بلند می شود، چه معنایی پیدا می کند وقتی کنار یک موجود کهن و عاری از حس قرار می گیرد؟

عدم.
وجود نداشتن.
کابوسی که به تاریکی خون آشامی پناه بردم تا از آن نجات یابم،
و هر بار که یک جنازه را این طور مقابلم می بینم، دوباره به سویم بازمی گردد تا به من یادآوری کند مرگ چه حسی دارد.
یا در واقع چگونه تجسمی از فقدان حس است.
حسام؟، مریم اسدی، ستایش و امیر مسعود این را خواندند
بامداد این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۰ آبان ساعت ۲۲:۰۵
در تاریکی او آرام می گیرم

از زبان گابریل

شب رو به مرگ است.
طلوع به شکلی خطرناک نزدیک است.
در خیابان های خلوت آمالثورا قدم برمی دارم، در حالی که سیاهی رنگ باخته ی آسمان مرا تهدید می کند.

یک میدان.
بوی خون می دهد.
یک کنده ی درخت وسط آن است و شبح مرد جلاد با صورت پوشیده اش. یک شمشیر که در دستش آرام به نظر می رسد، اما ... دیدن ادامه ›› می دانم که بی قرار است.

خاطرات گذشته.
دیگر خون آشامی در اینجا اعدام نمی شود.
اما در خیالات من چرا.
آیا تهذیب هرگز مرا پاک کرد؟
یا فقط مشت بر گناهانم کوبید و روحم را ننگ‌آلودتر از پیش کرد؟

چیزی در سینه ام می لرزد.
بالا می آید و از گلویم رد می شود و در دهانم جمع می شود.
اما من موفق می شوم آن را فرو دهم.
چون می دانم آرام خواهم شد.
من خیابان های آمالثورا را پشت سر می گذارم، به مرز می روم، به نوکترنال کتدرال.
و آنجا کسی هست که به اعترافاتم گوش می دهد.
همان که زمانی مرا به مرگ داد.
و حالا گناهانم را می شنود.
مالخازار.
او که گفت می خواهد تاریکی ای باشد که در آن آرام می گیرم‌.
و او چنین است.

سیاهی شب دارد می میرد.
کتدرال مرا صدا می زند.
هنوز وقت هست.
برای کلمه ای اعتراف.
و مرگی کوتاه بعد از آن، در تابوتی کنار او.
در حالی که خورشید طلوع کرده و من در تاریکی او آرام گرفته ام.
امیرمسعود فدائی، حسام؟ و مریم اسدی این را خواندند
بامداد این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۸ آبان ساعت ۲۳:۰۲
شاید این سوگواری باشد، و شاید عبادت

از زبان گادفری

باد پاییزی صورتم را می خراشد‌.
نه مثل نسیمیست که آرام می کند و نه شلاقی سوزان که پوست را بشکافد.
فقط هست.
تا فقط شاید کمی قلبم را بلرزاند.

در مرز راه می روم.
از پناهگاه خون آشامان بیرون آمده ام.
دارم به سوی قلعه ی تو حرکت می کنم، سرورم ... دیدن ادامه ›› سابیس.

در آنجا ایستاده، خاموش، موقر در نیمه تاریک شب در میان نور ضعیف مهتاب.
کمی تقلا در وجودش هست. انگار به نوعی دوست دارد خودش را از جهان مخفی کند، اما باری بر دوشش نمی گذارد.
این قلعه خود توست.

سرورم سابیس،
من همیشه خواسته ام خودم باشم. و برای من این یعنی آزاد بودن. آنچه مرا گه گاه از این میلم دور می کند، عشق است. به بدل کننده ام شاه مالخازار، همروحی ام راهب دومینیک مورن، معشوقم رزالی و دخترم لوسیندا.

اما تو،
هیچ گاه نتوانسته ای خود را از بند رها کنی. انگار موظفی که رنج ببری. با توده های مه آلود مبهمی از افکار که پایانی ندارند. به گمانم پلک هایت به این خاطر است که سنگین شده اند.

زمانی به من گفتی احساس می کنی به من نزدیکی، چون غمت را می پرستم.
نه سرورم،
من غمت را عبادت نمی کنم، بر آن سوگوارم‌.
با غده ای که گه گاه در گلویم می شکفد و با لبخند آرام تو از هم می شکافد.
تو می گویی خوشحال هستی در دنیایی نفس می کشی که مخلوقاتت در آن نفس می کشند، حتی اگر مجبور باشی بیشتر اوقات را تنها در قلعه ات از پشت پنجره به وسعت بیابان رو به رویت نگاه کنی و تنها موجوداتی که بتوانی لمسشان کنی، کاکتوس های عظیم خاردارت باشند.

آه می کشم.
در تو آرامشی هست که تسلیم نیست.
سرورم سابیس،
می خواهم تو را ببینم و غم قلب سیاهت را لمس کنم.
شاید این سوگواری باشد.
و شاید عبادت.
مریم اسدی، امیرمسعود فدائی و امیر مسعود این را خواندند
بامداد این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۷ آبان ساعت ۱۳:۱۹
نه چون نفرینش کرده ام

از زبان سابیس

انتظار.
می دانم که بخشی از وجودم همیشه منتظر بوده. که عشق را به نوعی لمس کند. احساسی هولناک. چون خودش را مستحق نمی دانسته. انگار که من باید زجر می کشیدم، چون به مخلوقاتم زجر می دادم. خواسته ... دیدن ادامه ›› و ناخواسته.

و با این حال من هنوز می خواستمش. چیزی که قلب سیاهم را نرم کند. و وقتی او را دیدم، این اتفاق افتاد.
لوی.
با آن موهای سرخ آتشینش.
انگار بر خاکستر وجودم حیات می ریخت و دوباره آن را شعله ور می ساخت.

من از او استفاده کردم. مثل یک شی. من کاری تهوع آور انجام دادم. با چنگال هایم سینه اش را شکافتم. خوب به یاد دارم. حرکت انگشتانم بین گوشت و استخوانش را. خون سرخ و گرم او که از تنش بیرون می ریخت و بر ردای سپیدش جاری می شد. چشمان زمردی اش گرد شده بود‌. بهت زده. و نمی دانست که بعد از این دیگر زندگی اش هرگز مثل قبل نخواهد شد.

من او را ویران کردم. و با این حال هنوز به خودم اجازه دادم که او را قلب خودم ببینم. می خواستم او برای من بتپد. نه چون نفرینش کرده ام. چون دلهره ای خواستنی در خونش می اندازم. مثل راه رفتن بر لب یک پرتگاه، در حالی که می دانی سقوط نخواهی کرد، حتی اگر پایین افتی.

و وقتی به او نگاه می کنم، به لبخندش و به چشمان زمردی اش که نور دارد، حتی اگر آغشته به درد تاریکی باشد، حس می کنم او هم خواهان چیزیست که من می خواهم.
امیرمسعود فدائی، مریم اسدی، حسام؟، امیر مسعود و ستایش این را خواندند
بامداد این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۵ آبان ساعت ۱۴:۱۸
گادفری در حالی که چشمان کهربایی اش برق می زند.
"اگر بلا هم باشم جانم،
می خواهم بلایی باشم که خونت را گرم می کند."

کمی مکث.
"می دانی عزیز جان،
یک صحنه در ذهنم آمد.

تصور کن جایی در داستان کتدرال،
پطروس از درگیری با دو پادشاهی سر باز زده و تعدادی از خون آشامان پناهگاه مرزی اش را به دو قلمرو تسلیم ... دیدن ادامه ›› کرده.

شب او با حالی که انگار احساس تحقیر دارد،
پشت چنین میزی نشسته.
و من، گادفری تسکینش می دهم.

به او می گویم لازم نیست حتما مثل یک قهرمان بجنگد و بمیرد تا احساس بزرگی کند.
نفس کشیدن و لذت بردن از زندگی ابدی تاریک هم خود نوعی افتخار است.

بعد دستش را می گیرم و او را روی میز می آورم و به او خون خوک می دهم.

او با لبخندی آرام می گوید تو آرامم می کنی گادفری،
اما من نمی توانم از فکر کارهایی که در گذشته با تو کردم، دربیایم‌.

و من با لبخندی نشاط بخش و اندک شیطنت بار می گویم،
آه پطروس،
شاید من هیچ وقت نتوانم تو را ببخشم‌.

اما هنوز می توانم روی این میز با تو قدم بزنم و خون بنوشم و از تاریکی مشترکمان لذت ببرم."
حسام؟، امیرمسعود فدائی، امیر مسعود و مریم اسدی این را خواندند
بامداد این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۳ آبان ساعت ۲۳:۴۲
با قلب سرخ بیگانه ام

از زبان سابیس

زمانی بود که حس فقدان داشتم، چون از شناخت خودم عاجز بودم.
اما حالا گاه حس می کنم می خواهم فراموش کنم چه کسی هستم.
نمی خواهم به یاد بیاورم قبلا چیزی در سینه ام بوده که حالا نیست.
این بار می خواهم خود فقدان را فراموش کنم.

اما حالا فقط به خاطر قلب سیاه نیست.
به خاطر گذشته ایست که از آن می چکد.
ماتئو.

قلب سرخ ... دیدن ادامه ›› بیگانه ام درد می گیرد، وقتی به او فکر می کنم.
اینکه چه طور از او انزجار داشتم.
از او روی برگرداندم.
گذاشتم بیهوده دست و پا بزند.
جسمش و روحش را تکه تکه کند.
و سرانجام بمیرد، در حالی که هنوز امیدوارانه در انتظار است تا من به بالینش بروم.

می گویند او هنوز اینجاست.
شبحش.
در دنیای نوکترنال کتدرال.
به بالا نرفته.
همین جا پرسه می زند.

می رقصد.
قهقه می خندد.
و هق هق می کند.

هنوز هم نمی توانم به او نگاه کنم.
دروغ است اگر بگویم چون آشوب کرد.

من توانستم خودم را ببخشم.
بعد از اینکه گذاشتم قلب سیاه را به آتش بکشند.
اما نتوانستم ماتئو را ببخشم.
چون از اشک قلب سیاه متولد شد.
و من با دیدنش از کشتن قلب سیاه عاجز شدم.

پشت پنجره ی قلعه ام می ایستم.
مرز، آمالثورا و نوکتیرا را از نظر می گذرانم.
و به این فکر می کنم که شبح ماتئو کجاست.
او که انگار نفرین شده اینجا بماند.
تا زمانی که من او را ببخشم.
و بتوانم دوستش داشته باشم.
با قلب سرخ بیگانه ام.
امیرمسعود فدائی و مریم اسدی این را خواندند
بامداد این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۱ آبان ساعت ۱۲:۳۵
می نوشیدم تا رستگار کنم

از زبان داریوس

عرق سرد بر بدنم نشسته.
عضلاتم منقبض شده.
و لرد سابیس که غرق در خیالات خود و با لبخندی بر لب مقابلم نشسته، حالم را بدتر می کند.
من به سوی چیزی می روم.
همان که شاه مالخازار می خواهد آن را از میان بردارد.
جنون.

باید از نوکتیرا عبور کنیم و خودمان را به اقیانوس ... دیدن ادامه ›› برسانیم. چاره ای نیست. نمی توانیم در مرز بمانیم.
خودمان را در قالب آورندگان دارو درآورده ایم.
نیروهایمان در نوکتیرا پشتیبانی مان می کنند.
اما این ها آرامم نمی کند.
حس می کنم نگاه شاه مالخازار هر آن ممکن است با ما برخورد کند.
اگر او ما را بگیرد، چه خواهد کرد؟
زندانی شدن در سیاهچاله؟
بدون خون؟
رفتن تا مرز جنون؟
نه، او نابودکننده ی جنون است.
پس چه خواهد کرد؟

بدنم یخ می بندد.
نمی تواند اعدام باشد.
او با کشتن مخالفانش از آن ها قهرمان نمی سازد.
اما این برای مومنان آیین قدیم بود، مگر نه؟

صدای همهمه ای از بیرون به گوشم می رسد.
پرده ی کالسکه را کمی کنار می زنم.
جمعیت را می بینم که دور یک میدان جمع شده اند.
یک مرد قوی هیکل با صورت پوشیده شده با پارچه ی سیاه وسط میدان ایستاده. یک انسان زن با دستان بسته شده کنارش است. صورت زن اشک آلود است.
چند نفر از میان جمع فریاد می زنند:
"او بی گناه است، رهایش کنید."

جلاد لبه ی تیز یک چاقو را بر گردن زن می گذارد و با دست آزادش یک ظرف را زیر گردن او نگه می دارد.
او تیزی چاقو را بر گردن زن می کشد.
زن ناله ی کوتاهی می کند.
خون سرخ تیره در ظرف جمع می شود.
به خود می لرزم.
خون شرور.

این را در بسته می ریزند و در بانک خون به خون آشام ها می فروشند.
مثل یک خرید عادی از یک مغازه.
بدون هیچ وحشیگری ای.
در کمال آرامش‌‌.
همین خونی را که این طور وحشیانه از از تن زن بیرون می کشند.
می لرزم.

لرد سابیس که پرده را کنار کشیده و دارد از پنجره نگاه می کند، با حالتی که انگار در خواب است، می گوید:
"شبیه مراسم آیین قدیم است."

و بله، شبیه است.
فقط اینکه ادعا دارند این زن شرور است.
و خون آشامی هم در میدان از رگ بریده ی گردنش نمی نوشد.

نمی فهمم چرا شاه مالخازار این کار را می کند.
آیا مراسم اعدام در برابر انظار یک جنون نیست؟

کالسکه هایمان پیش می روند.
در میان خیابان ها.
به زودی به قصر ساحلی نزدیک می شویم.
آیا سوار قایق هایمان می شویم و به جزیره می رسیم؟

مراسم خون‌نوشی در نوکتیرا.
می بینمش.
ایستاده در صفوف خون آشام ها.
چشمان قربانی ام که با اشتیاق به من خیره شده بود.
و حس تهوع خدا بودن.
من نمی نوشیدم تا سیراب شوم.
می نوشیدم تا رستگار کنم.

صدایی از بیرون به گوش می رسد.
"توقف کنید."

نفسم بند می آید.

"شما کالسکه های دارو نیستید؟
اینجا چه می کنید؟"
حسام؟، امیر مسعود، امیرمسعود فدائی و مریم اسدی این را خواندند
بامداد این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۷ آبان ساعت ۰۹:۲۷
رقص با سایرن

از زبان سابیس

وقتی چشمانم را می بندم، تیغ را بر گلویم نمی بینم.
کاکتوس هایم را می بینم.

عظیم و خاموش.
وجودهای خشن و بی ظرافت پر از خاری که کسی جز من به آن ها اهمیت نمی دهد.
اشک در چشمانم جمع می شود.
می ترسم کسی برود و به ... دیدن ادامه ›› آن ها صدمه بزند.
شاید یک خون آشام آزاد.
مثل داریوس که مقابلم نشسته و انگار با نگاهش دارد حفره ای در من می کند.

می لرزم.
چرا در فکر کاکتوس هایم هستم؟
و نه در فکر انسان های بیچاره ام که با ریخته شدن خون من، انگل ها دیوانه وار در جسمشان می لولند و از آن ها می خورند و بقایایشان را نصیب گورهای جمعی می کنند؟
چون کاکتوس ها خاموشند؟
رنجشان را در سینه حبس کرده اند؟

یک اشتیاق عمیق برای کندن چیزی از خودم و کاشتنش در زیر خاک جهانی که مجنون می کند، حتی وقتی وجود ندارد.
انگل ها هم همین بودند.
بدون آن ها هنوز دنیایم را خالی می دیدم.
من آن ها را خلق کردم. بر آن ها رحمت نشاندم. ازشان مراقبت کردم.
و گذاشتم در مسیری بروند که خالقشان رفته.
نفوذ در گوشت و روح انسان های مرده ام.
بیرون کشاندن مرگ پوسیده و تقدیم حیات ابدی.

زمزمه هایی در گوش هایم.
داریوس دارد از پنجره ی کالسکه با یارانش حرف می زند.
می گوید نباید در مرز بمانیم.
می خواهیم پنهانی به نوکتیرا برویم و از آنجا خودمان را به اقیانوس برسانیم.
نگران نمی شوم.
لبخند می زنم.
با چشمان بسته جام دارویم را بالا می آورم و از آن می نوشم.
لوی مراقب کاکتوس هایم خواهد بود، حتی حالا که خود از هم پاشیده است.
من به اقیانوس عزیزم می روم.
همان که خلقش مرا به مرگ برد.
و همان که زیستگاه مخلوقات ویرانگر آوازه خوانم سایرن هاست.
آیا نمی خواستم با آن ها یک مهمانی بدهم؟

سنگینی نگاه داریوس را بر خودم حس می کنم.
چشمانم را باز می کنم.
با چهره ای منقبض به من خیره شده.
اکنون نفرتی در نگاهش نیست.
فقط انگار می خواهد بفهمد در درونم چه می گذرد.
من لبخند می زنم.
"تا به حال در آب با یک سایرن رقصیده ای؟"
امیر مسعود، حسام؟، امیرمسعود فدائی و مریم اسدی این را خواندند
بامداد این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۶ آبان ساعت ۱۲:۱۲
نمی خواهم یک قدیس باشم

از زبان داریوس

گمان می کردم درباره ی زندگیست.
اما اشتباه می کردم.

من فقط در حال فرار از مرگ بودم.
و هستم.

دایی بنجامین،
به خاطر داری؟
تو چشمانت را به من می دوختی و می توانستی عجز مرا ببینی. اینکه ... دیدن ادامه ›› چه طور از میان جسم آلوده به عفونتم سعی داشتم روزنه ای از حیات ببینم.
شاید تو می توانستی مرگ مرا تاب بیاوری.
اما عجزم را نه.
آن حس درماندگی که روح را از هم می درد، پیش از آنکه جسم ویران شود.

سوگ در سینه ام و نگاهم به آسمان تاریک اما درخشان با ستارگان. مرا به آنجا آورده بودی تا واپسین لحظاتم را آنجا سپری کنم. با دردی کمتر. و نوری که حالا نه در خودم، بلکه بر فرازم می توانستم ببینم.
و من به آن ها نگاه کردم. به آن نقاط کوچک، اما درخشان و پر نور. و اشک در دیدگانم جمع شد. و تو دیدی.
که چه طور هنوز امید و حیات می تواند در گودال درد نفس بکشد، اما قادر نباشد نیستی را عقب براند. پوچی را.

این تضاد آشکار برای تو بیش از حد بود.
پس تو عهدت را شکستی.
در من نیش فرو کردی.
از من نوشیدی.
و از خودت به من نوشاندی.

دایی بنجامین،
آیا این تو نبودی که به خاطر حیات، انسانیتم را کشتی؟
تو روحت را آلوده کردی.
اما حالا از من می خواهی پاک بمانم و بگذارم هدیه ی تاریکت به زوال برود.
من نمی توانم چنین کنم.
نمی توانم خون آشامی ام را به بند بکشانم.
و مثل تو جلوه کنم.
شکسته، اما هنوز باشکوه.
از من فقط عجز باقی خواهد ماند.

به او نگاه می کنم.
لرد سابیس.
مقابلم نشسته. رنجور. با گردنی که دور آن را با دستمالی سپید بسته ام و به خون آغشته شده. موهای بلند سیاه و مجعدش از دو طرف صورتش بر شانه هایش سرازیر شده اند. چشمان خاکستری روشنش به من دوخته شده. او آرام است. لبخندی کوچک به من می زند. طوری که انگار می گوید شرایطش را پذیرفته. در دستش جام نیمه پر داروییست که به او دادم. از آن می نوشد و گونه هایش بیش از پیش رنگ می گیرند. رنگ حیات را.

فکر می کردم از او نفرت دارم.
که فقط می خواهم رنجش دهم.
او را مسبب رنجی می دانستم که از خون آشامی ام می کشیدم.
او و آیین کهنش.

اما حالا نشسته ام و به او نگاه می کنم و از خودم بیزار می شوم.
در او شکوه هست، دایی بنجامین.
متفاوت از آن نوعی که در تو می بینم. اما هست.

چرا شما و او این طور هستید؟
چون فقط با حالتی قدیس گونه زنجیرهای بسته شده به روحتان را پذیرفتید؟
من نمی خواهم پاک یا باشکوه باشم.
فقط می خواهم آزاد باشم.
و به خاطر آن احساس پست یک انگل را نداشته باشم.
مریم اسدی، حسام؟ و امیرمسعود فدائی این را خواندند
بامداد این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۴ آبان ساعت ۱۵:۵۲
باید انگل ها را آرام کنم

از زبان مالخازار

فشاری بر سینه ام.
طوری که انگار سنگی نامرئی می خواهد قفسه ی سینه ام را خرد کند.

گاه با این حال از خواب می پرم و با نفس هایی بریده و پیشانی عرق کرده درپوش تابوت را کنار می زنم.
یک حس فقدان.
که از جایی ناپیدا در اعماقم ... دیدن ادامه ›› شعله می کشد و به گلویم می رسد و مرا وامی دارد هق هق کنم.
اما من به سختی خودم را وامی دارم که چهره ام را عاری از احساس نشان دهم.
با قدم هایی خونسرد به سمت میز دایره ای بروم، کوزه ی پر از خون شرور را بردارم و از محتویاتش داخل جام بریزم.

بعد به سمت پنجره می روم.
و جرالد که بیرون آن پشت به من نشسته، در قالب قورباغه ای اش و طوری که انگار هم می خواهد نزدیکم باشد و هم وارد خلوتم نشود.

او آوایی عمیق، گرفته و بم از سینه اش رها می کند و من بر صندلی کنار پنجره می نشینم، در حالی که جام خون را در دست دارم و کم کم از آن می نوشم.

فک هایم به سختی از هم باز می شوند.
سرورم، سابیس،
در گلویم احساس درد دارم.
شبیه به چیزی که سال هاست تجربه اش نکرده ام.
از زمانی که مردم و با خون قیرگون تو دوباره زنده شدم.

عفونت.
یک مایع غلیظ و متعفن که حرکت آن را در سرم حس می کنم.
من به اتاق معجون سازی آتلور در زیرزمین می روم. از راه پله ی باریکش پایین می روم، در حالی که می لرزم و نمی دانم لرزشم از سرمای این مکان است یا درونم.
به قفسه های معجون ها می رسم و یک بطری پر از مایعی سرخ و درخشان را برمی دارم و یک جرعه از آن می نوشم.
گلو و سینه ام را می سوزاند.
اما دردم را فرو می نشاند.
و سنگینی آن مایع غلیظ منفور را.

ممکن است به انگل دچار شده باشم؟
من، پادشاه خون آشام نوکتیرا؟

سرورم، سابیس،
تو در قلعه ی بیابانی ات بودی، ضعیف و کم جان. در حالی که می ترسیدی، از من و از گابریل.
و من بی شرمانه از وجودت احساس آرامش می کردم.
به چشم های خاکستری روشن و مرطوبت، صورت اندوهگینت فکر می کردم.
و می توانستم به کابوس نروم.

اما حالا فقط می توانم خواب ببینم.
آن لحظه را که گلویت را بریدند و خونت را ریختند تا دیوارهای ویران دنیا ویران تر شود.
و انگل ها مجنون تر.

و از یک موجود مجنون هر کاری برمی آید.
شاید حتی نفوذ به تن یک شاه خون آشام که تا چندی پیش یک خدا بود.

کمی از خون شرور می نوشم.
آن را در دهانم نگه می دارم و می گردانم.
باید تو را برگردانم سرورم، سابیس.
و کسانی که آن کار را با تو کردند، مجازات کنم.
باید انگل ها را آرام کنم.
و این جهان را.
امیر مسعود، امیرمسعود فدائی و مریم اسدی این را خواندند
بامداد این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۹ مهر ساعت ۱۵:۲۳
جرالد خیلی رندوم وارد داستان شد.

از وقتی اومدیم این خونه روستایی کنار مزرعه در جوار قورباغه ها، علاقه ام به قورباغه ها بیشتر شده.
قبلا تئودورو به عنوان قورباغه ی انسان شده اوردم تو داستان و حالا جرالد.

قضیه ی جرالد این بود که یه شب عکس یه قورباغه ی درشتو دیدم که رو لبه ی یه ظرف خم شده و خیلی بانمکه.
و تصمیم گرفتم یه چیزی شبیهشو بیارم تو داستان‌.
تا یه مدت خارج از داستان اصلی باهاش می نوشتم.
اولش فقط یه قورباغه ی حاضر جواب وفادار به مالخازار بود، ولی بعد گیتار گرفت دستش و با آهنگاش ... دیدن ادامه ›› موجودات کتدرال و حتی خود مالخازارو قضاوت کرد.

--

از زبان مالخازار

... قبل از آنکه بتوانم واکنشی به حرفش نشان بدهم، قورباغه از کف دستانم به زمین می جهد و یک لحظه بعد یک مرد بلند قد و چهار شانه با موهای سیاه بلند و مجعد رو به رویم قرار می گیرد.

مرد به من تعظیم می کند و با صدایی بم می گوید:
"سرورم،
جرالد هستم.
در خدمت شما."

و یک گیتار در دستانش ظاهر می شود.

جرالد:
"می نوازم تا قلبتان آرام گیرد."

و شروع می کند به نواختن و خواندن:
"جهان ما نوکترنال کتدرال
آنجا که ما عاشقش هستیم
حتی اگر ویران شده باشد

هر گوشه اش داستانی دارد
و من تمامشان را یکی یکی برایت خواهم گفت
اما بگذار الان از نوکتیرا بگویم
از شکوهی که هم رایحه ی عطر آلبالوهای ترش تابستان را دارد
و هم تعفن باتلاق های زمستان را

در اینجا شاه مالخازار حکم می راند
همان تاریکی ای که جنون را می کشد
و عقل می زاید
همان که عبادتگرانش را به خادمانش بدل کرد
همان که سیل خون را داخل بسته ریخت
همان که با کثافت وجودی اش جنگید."

متوقف می شود و به من تعظیم می کند.

من در حالی که نگاهم به اوست، آتلور را خطاب قرار می دهم.
"ببینم، آتلور.
آیا این قورباغه همین الان گفت من کثافت وجودی دارم؟"

جرالد:
"سرورم،
با عرض پوزش من گفتم کثافت وجودی داشتید."

آتلور با لبخند رو به من:
"سرگرم کننده نیست، سرورم؟"

من به او خیره می شوم.
"آتلور، به من توهین شده.
آن هم از سمت یک قورباغه.
تو به این می گویی سرگرمی؟"

آتلور:
"سرورم،
در حالی که عده ای از مردمتان هنوز تلاش می کنند شما را به عنوان خدایشان بپرستند‌،
فرح بخش نیست که یک قورباغه از کثافت وجودی تان بگوید؟"

ناخودآگاه لبخند می زنم.
"آتلور،
من باید تو و او را با همدیگر به اعماق اقیانوس تبعید کنم.
اما بیم دارم که در آن صورت بسیار کسل شوم."

جرالد:
"ووآآقق، سرورم."

--

از زبان سابیس

... من در زیرزمین قلعه ام.
یک انسان که به تختی چوبی بسته شده.
یک ابزار فلزی نوک تیز و بران در دستم.
به سمت او می روم.
چشم هایش گشاد می شود.
پوست و گوشت سوراخ می شود.
فلز در عمق فرو می رود.
خون سرخ تیره.
گرم.
جاری می شود.
فریاد دردآلود.

شرارت خواسته.

صورتم منقبض می شود.
چشمانم را می بندم و بقیه ی خون داخل جام را به یک باره سر می کشم.
انگار در تلاشی برای جلوگیری از حمله ی خاطرات به ذهنم.

صدای فریاد.
و این بار داخل ذهنم نیست.
از راهرو می آید.


متن کامل:
https://t.me/TheCoffinOfGodfrey
امیرمسعود فدائی، مریم اسدی و امیر مسعود این را خواندند
بامداد این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۸ مهر ساعت ۰۰:۱۰
دیدن نور کافی نبود.
انگار که من می خواستم بخشی از این نور شوم.
اما من خون می نوشیدم.
بوی آن همیشه با من بود.

و وقتی تو آمدی، همه چیز برای من تغییر کرد، سرورم گابریل.
آنچه می نوشیدم، همان همیشگی بود.
خون حیوان.
و من هنوز در تاریکی بودم.
اما این بار نور طوری بر من تابید که انگار خود من هم نور بودم.

و من همین جا را معبد خود کردم.
و ... دیدن ادامه ›› راهب تو شدم.

از تابوتم بیرون می آیم.
خورشید به تازگی غروب کرده و انوار سرخ در آسمان نیمه تاریک غوطه ورند. مثل لکه هایی از گناه در انتظار پاک شدن.
کمی خون خوک می نوشم.
و کمی آب آهن.

و به دیدار تهذیب شوندگان در زیرزمین می روم.
کمک کردن به آن ها را دوست دارم، حتی وقتی با نفرت به من خیره می شوند.
من برایشان از کتاب آمالثورا می خوانم.
و اینکه اجتناب از خون انسان چه معنایی برای یک خون آشام دارد.

سرورم،
وقتی می خوانم، اشک می ریزم.
و به آن ها می گویم که من قبل از آمدن شما هرگز خون انسان ننوشیده بودم،
اما تنها حضور شما بود که باعث شد روحم با پرهیزگاری به کمال برسد.
شما نوری بودید که بر بذر درونم تابید و آن را شکوفا کرد.

یکی از تهذیب شوندگان نفرینم می کند.
می گوید نور من کثافت است.
و از درد آن ها تغذیه می کند.
به او می گویم من از نجات روحشان حیات می گیرم.
جواب می دهد که ساکت شوم و تنهایش بگذارم.
کتاب را می بندم و ظرف خون خوک را از روی طاقچه برمی دارم و از لا به لای میله های اتاقش به او می دهم.
ظرف را می گیرد.
چشمان گرسنه اش را به من می دوزد، با حالتی که انگار می خواهد چیزی را در درونم پیدا کند.
به او لبخند می زنم.
و او خون داخل ظرف را به صورتم می پاشد.

عقب می روم و از پله های زیرزمین بالا می آیم.
به سمت ظرف آب در کنار محراب می روم.
سرم را کج می کنم و انعکاس صورتم بر تکه آینه های داخل دیوار را می بینم. خون بر آن جاریست.
نفسم کمی می گیرد.
و ضربان قلبم کمی تند می شود.
وجود خون همیشه پاکی یک خون‌نوش را تهدید می کند، سرورم.
اما همین دلیل دیگریست که با آن بجنگم.
با دور کردن روح همنوعانم از تاریکی.

دستانم را در ظرف آب فرو می کنم و به سمت صورتم می برم و آن را می شویم.
آب تمیز و شفاف داخل ظرف کدر و خون آلود می شود.
انگار که گناهان تهذیب شوندگان داخل زیرزمین باشد که دارد از وجودشان بیرون می ریزد.

دست ها و صورتم را با حوله ی کنار ظرف پاک می کنم.
و مقابل محراب می نشینم.
به خون های نیمه خشک روی ردای زرد روشنم نگاه می کنم.
انگشتانم را روی آن می کشم.
و به چشمان آن تهذیب شونده فکر می کنم.
امیرمسعود فدائی، مریم اسدی و امیر مسعود این را خواندند
بامداد این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۷ مهر ساعت ۰۰:۳۴
به گمانم تو همان چیزی هستی که ابدیت را برایم بیش از یک قفس می کند.

تو با بقیه فرق داری.
معصومیتت از جنس دیگریست.
انگار که در یک همزیستی مسالمت آمیز با تاریکی ای که هر شب بیش از پیش در روحت فرو می رود.

حالا این ضیافت ها برایم معنای دیگری یافته.
خودم را در آن ها غرق نمی کنم تا فراموش کنم.
تئودور،
فکر می کنم حالا می توانم به گذشته نگاه کنم، بی آنکه تار و پودم از هم باز شوند.

تو ... دیدن ادامه ›› همیشه مرا تشویق می کنی که درباره اش حرف بزنم.
آن هنگام که یک انسان بودم.
و گابریل نیز همین طور.
و ما کنار هم بودیم.

او همیشه دنبال تغییرات بزرگ بود.
بی قرار برای جا گذاشتن اثر خودش.
و من ففط می خواستم طعم عشق را بچشم.
یک چیز ملایم زیر زبانم.
نه شیرین و نه ترش.

و احساس می کردم دارم گابریل را از دست می دهم.
پناهگاه خون آشام ها در آمالثورا.
این تمام چیزی بود که ذهنش را اشغال کرده بود.
یک انسان که زخم های خون آشام ها را با روحش درمان می کرد.

و من به او نگاه کردم.
تصویر او در تاریکی رنج خون آشام ها.
او مثل یک نور بر آن می تابید.
نه سوزان.
آرام و تسکین بخش.

و من نتوانستم از فکر آن بیرون بیایم.
تا اینکه یک شب به خودم آمدم و دیدم که به یک خون آشام بدل شدم.

و من انتظار داشتم که او مرا در نور خود بگیرد.
اما در تاریکی رهایم کرد.

این را با سوزشی در قلبم به یاد می آورم، تئودور عزیزم.
اما آنچه می بینم، دیگر خاکستری نیست.
چشمان مشکی و بزرگ توست که در آن برق حیات هست.
می توانم لبخند بزنم.

— نیل
 

زمینه‌های فعالیت

شعر و ادبیات

تماس‌ها

sadaf.alinia7777@gmail.com
sadaf-alinia-b74173288