در خواب دیده بودمت.
در آشوبی که زیر پوسته ای شفاف مخفی بود و اشتیاقش برای پاره کردن آن و فوران را در سینه مخفی کرده بود.
موهای بلند و طلایی مجعدت به سان آفتابی بود که می توانست تو را به خاکستر بدل کند.
یک ردای سپید به تن داشتی و گلدوزی های طلای روی آن انگار فقط حضور داشتند تا احساس نکنی سپید رونده به سوی مرگ را پوشیده ای.
چشمان آبی روشنت را به من دوخته بودی.
آن نگاه خسته و اندک نگران را.
و من لذت می بردم که در میان آن تاریکی،
تو نوری بودی که بر من می تابید.
آهسته و شاید با احتیاط.

سرورم گابریل،
حالا من اینجا هستم.
در قصر تو، در آمالثورا.
و می بینم و می ... دیدن ادامه ›› چشم که در اینجا مرگ طور دیگری می تپد.
می توانی سپیدپوش نباشی و احساس کنی هنوز داری به سمت آن می روی.
و دشنه ای که قلب را می شکافد و مشعلی که خاکستر می کند، نه در زیر یک پوسته، بلکه بر کاناپه های مخملی می آرامد و همراه با تو از جام، خون خوک می نوشد.

و من این را دوست دارم.
به خصوص چون تو در قلب آن هستی.