نفرین من

از زبان آریل

گذشته ای که تکرار می شود.
تنها در ذهنم، تا گاه حسرت بخورم که نمی توانم حال را بچشم و گاه آسوده خاطر شوم که نمی توانم وحشت آن را ببینم.

در خاطراتم فقط رنج نیست.
حتی آن زمان که هنوز گابریل را ندیده بودم.
آه، آمالثورای قدیم.
نمی توانم این را نزد هیچ کس بگویم.
که گاه چه ... دیدن ادامه ›› طور حسرت می خورم برای آن آمالثورایی که گابریل نازنینم هنوز پادشاهش نشده بود.

مهمانی هایی در حیاط بزرگ عمارت ها، در میان ستون های قطور سنگی سپید که رزهای سرخ اغواگر از رویش بالا رفته بودند.
و خون آشام ها در میان انسان ها گام برمی داشتند، بی آنکه هویتشان هویدا باشد.
یک راز خطرناک برای خون‌نوش ها، اما همین طور شیرین.
و من به یاد می آورم که در آن شب های آکنده از عطر رز سرخ مهمانی ها، چگونه خون آشامی بودم.
لبخند بر لب داشتم. بله من. همین آریلی که اگر از گابریل بپرسید، می گوید که من پیش از به تخت نشستنش محزون ترین بودم.

جام های پر از شراب، تیره مانند خون گناهکار، اما بدون عذاب وجدان، در دست های ظریف پوشیده با دستکش ابریشمی.
بالا می رفت، به سمت لب هایی که مثل شکوفه بودند، در حال بدل شدن به میوه.
و آن رگ تپنده، برجسته و پر از حیات زیر پوست ظریف و شکننده ی گردن، با هر جرعه از این مایع سوزان قوی تر از قبل می تپید.

و نیش های من هر از چند گاه لمسشان می کرد، بی آنکه بفهمند.
از خون ملسشان می نوشیدم و بدنم گرم می شد، و به رزها نگاه می کردم و آن ها را سرخ تر و معطرتر از قبل می دیدم و می بوییدم.

ننگ بر من.
چه طور مقابل تابوتم زانو زده ام، با دست هایی حلقه شده در هم انگار که در حالت دعا، و دارم گذشته ی کثیفم را طوری به یاد می آورم که انگار حق دارم از آن لذت ببرم.

من باید همان آریل غمگینی باشم که بقیه می شناسند. گناهکاری که شاه گابریل رستگار کرد، اما زخم گناهش تا ابد بر او می ماند.

این حس فقدان، نیاز. نه من اجازه ندارم داشته باشمش. شاید بتوانم دوباره در کثافات گناه غوطه بخورم، و حتی با لحظاتی عاری از درد وجدان، اما چه طور بدون گابریل زندگی کنم؟
و به او پشت کنم، او را از خودم ناامید کنم؟

به گمانم نفرین من آن لحظه نبود که به خون آشام بدل شدم، آن گاه بود که گابریل را به خون آشام بدل کردم.