ژیژک جمله معروفی داره که :
«آن‌ها خیلی خوب می‌دانند، اما باز هم انجامش می‌دهند.»
یعنی مشکل، ناآگاهی افراد جامعه نیست؛ مشکل اینه که آگاهیِ انتقادی به کنشِ انتقادی تبدیل نمی‌شه .
فرد در سطح ذهن می‌دونه ، اما در سطح کردارِ روزمره همون چرخ‌دنده‌ها رو که اتفاقن باهاشون مخالفه ، می‌چرخونه.
ژیژک به این میگه : «انکار فتیشیستی» .

تیوال همین منطق رو روشن می‌کنه.
کاربر می‌دونه که این سایت برای اون مدام محدودیت‌های مختلف ایجاد می‌کنه، خیلی مواقع اون رو نادیده می‌گیره ... دیدن ادامه ›› و در بسیاری از فضاها صداش رو خفه می‌کنه. اما همون کاربر همچنان در تیوال بلیت می‌خره، در گفتگوها شرکت می‌کنه ، محتوا تولید می‌کنه و ...
اینجا دقیقن همون شکاف رخ می‌ده : آگاهی («من با این محدودیت‌ها مخالفم») مانع عمل («من همچنان در همین محیط فعالم») نمی‌شه.

چرا؟ چون آگاهی به‌تنهایی کافی نیست. نیاز به دیدن یک نمایش، دسترسی به بلیت، عادت روزمره، ترس از حذف‌شدن از میدان فرهنگی، لذتِ گفتگو و دیده‌شدن، و نبودِ جایگزینِ آسان، کاربر رو در همون مسیر نگه می‌داره.
در نتیجه اعتراض در سطح «شکایت» و «دانستن» باقی می‌مونه، اما در سطح «عمل» همان پلتفرم بازتولید می‌شه.
این همون جملهٔ ژیژکه اما دردناک تر و هولناک تر :
کاربر در عمل، بی وقفه در خدمت چیزیست که نسبت بهش اعتراض داره و توسطش دائمن مورد سانسور ، سواستفاده و غیره قرار می‌گیره.

همین :)