هیولاهای کوچک
از زبان وینسنت
من به دور بودم.
از همه چیز.
از آن لحظه که در آمالثورا، سرزمین خوننوش های ناعابد، شاه گابریل را گرفتند و لوله ای از فلز در قلبش فرو بردند تا خون همتای نوکتیرایی اش و خون خدای اعظم در
... دیدن ادامه ››
جسمش جاری شود.
از آن لحظه که او را مثل یک کرم ابریشم لای پارچه های لطیف سفید محکم پیچاندند و گذاشتند تا به خود بپیچد و نفسش قطع شود و بمیرد و خون های بیگانه در وجودش جریان یابند و این بار در قالب یک پروانه، فرشته متولد شود.
و در نوکتیرا، با شاه مالخازار نیز چنین کردند.
اما او کرمی نبود که بنا باشد پروانه شود. او را از پنجره ی اتاقش آویزان کردند، در حالی که حس می کرد قلب سوراخ شده اش دارد از سینه اش به سمت مغزش حرکت می کند تا همراه با آن از کاسه ی چشمانش بیرون بریزد.
اما فقط خون از چشمانش بیرون ریخت.
و او می دید.
مثل یک کابوس تار.
مردمانش که پایین پنجره جمع شده بودند و دستانشان را به سمت او دراز کرده بودند و اجازه می دادند خونش بر آن ها بریزد و بر او درود می فرستادند.
او را پادشاهشان می خواندند.
اما قلب سوراخ شده ی مالخازار می لرزید، چون حس می کرد.
این را که خدای آن هاست.
و من از این هم دور بودم.
من در اینجا بودم. در این قلعه. مدرسه ی سنت الویرا. در مرز. جایی برای کودکان دو قلمرو و کودکانی که همین جا متولد می شوند، در مرز، بی حس تعلق.
من به دور از آشوب بیرون در چهره های جوان و معصوم آن ها کندوکاو می کردم و در مغزشان چیزی می ریختم که آن را میل به صلح می نامم. این باور که همه مثل هم هستند. چه طفل انسان نوکتیرایی ای که والدینش را به جرمی نامعلوم خونکِشی کرده اند تا بانک های خون را پر کنند. و چه طفل آمالثورایی ای که والدین خون آشامش را به جرم نوشیدن خون انسان مجنون کرده اند.
هیولاشدگی.
در چشمان موجودات کوچک معصوم طور دیگریست.
بله، اینجا هم آشوب.
اما من تصور می کنم که دارم کنترلشان می کنم.
میل افسارگسیخته شان برای زجر دادن همدیگر را.
چرا شرارت نفرت بیشتری می زاید وقتی در وجود یک طفل کوچک است؟
و من می دانم که بیرون از اینجا، ساکنان کتدرال تصور می کنند من این هیولاهای کوچک را اینجا در این قلعه جمع کرده ام تا از آشوب بیرون نجاتشان دهم.
و شاید از آشوب درونشان.
اما من از آن ها نفرت دارم.
یکی از آن ها اکنون مقابلم ایستاده.
با صورتی زخم آلود اما لبخندی آرام بر لب.
چه زود رشد کرد و شانزده ساله شد، انگار همین دیروز بود که تنها هفت سال داشت.
بله، انسان ها زود بالغ می شوند، اما کودکان خون آشام هرگز،
و یک طفل خون آشام از روی حسادت به صورت او زخم زده.
و قربانی اکنون آرام است.
جلویم ایستاده و به من لبخند می زند.
من قانعش کردم که زخم های درون طفل خون آشام را بفهمد.
یا شاید هم فقط خیال می کنم که این طور کرده ام.
چرا باید مطمئن شوم،
چرا نگذارم او و آن طفل شبانه در هم بیاویزند و تا حد مرگ پیش روند و من هیولاشدگی شان را بیش از پیش ببینم و بیش از پیش به آن ها نفرت بورزم؟
نمی دانم.
شاید فقط باید بروم کمی خون بنوشم.
من، وینسنت خون آشام، مدیر مدرسه ی سنت الویرا.
رها شده از دنیای بیرون و به دام افتاده میان هیولاهای کوچک.