در روز
از روز
تا روز
آغاز از ساعت
پایان تا ساعت
دارای سانس فعال
آنلاین
کمدی
کودک و نوجوان
تیوال | صدف علی نیا: آرام آرام می جودم از زبان ایتاچی شب های کم نور. با نگاه کم رمق
SB > com/org | (HTTPS) localhost : 06:28:31
۶ روز پیش، دوشنبه ساعت ۱۳:۰۳
آرام آرام می جودم

از زبان ایتاچی

شب های کم نور.
با نگاه کم رمق ماه که همیشه تعقیبم می کند.
اتاقی که همیشه بوی کثافت می دهد.
برخاسته از تنم.
و هیچ گاه محو نمی شود، فرقی ندارد چه قدر پوستم را بسایم.
چیزی دارد درونم می گندد.
می شنوی سرورم پطروس؟
من دارم می ... دیدن ادامه ›› پوسم.
دیگر انسانی نیستم که دارد زندگی می کند.
فقط یک موجود رقت انگیزم که تار و پودش دارد از هم باز می شود.
تکه هایی از پوستم، از صورتم از سرم جدا می شوند و بر ردای سیاهم می افتند. دیوانه وار از خودم می تکانمشان. ردای سیاه را درمی آورم، سپید می پوشم و تو به من لبخند می زنی، فکر می کنی با خودم صلح کرده ام.
تکه پوست ها می ریزند و در سپیدی ردا محو می شوند.

سرخی های ملتهب بر صورتم. آن افشانه ی شیشه ای که به من داده ای، با همان عصاره ی گل و آب به آن ها می پاشم. محو می شوند، اما دوباره برمی گردند. گوشه های لبم زخم هایی سوزناک درآورده اند.
تو می گویی من فقط مضطربم.
می گویی به خاطر این است که با انسان های مریض و خون آشام های افسارگسیخته محصور شده ام. در جایی که تنگ است، فرقی ندارد چه قدر وسیع باشد. می گویی باید از مرز بروم و مدتی را در آمالثورا بگذرانم، در قصر پدرت. می گویی او به خاطر تو از من مراقبت می کند.

آه، پس این طور است سرورم پطروس.
من خوب می شوم، اگر بین خون آشام های موقر و پرهیزگار باشم، نوشندگان خون حیوان و آب آهن. و انسان هایی که یا بیمار نیستند و یا اگر هستند، پشت آدابشان پنهانش کرده اند.
و پدرت، موجودی که هیچ گاه نتوانستی ببخشی اش.

باشد، من می روم.
شاید آنجا فراموش کنم که یک انسان رقت انگیزم.
که تو مرا به این حال انداختی، با آن چهره ی سنگی خون آشامی بی نقصت و چشمانی که می درخشند، اما خالی از حیاتند.
شاید آنجا بوی گندیدنم به مشامم نرسد.
و مرگی که نه یک باره بلکه آرام آرام می جودم.
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید