فرشته گون
از زبان ایتاچی
یک فواره ی سنگی به شکل یک فرشته.
بال هایش را گشوده و دستانش را به سمت آسمان گرفته، انگار که در طلب چیزیست.
سرورم پطروس،
وقتی به آن نگاه می کنم، یاد آن شب می افتم، آن هنگام که با صورتی عرق کرده از تابوتت بیرون لغزیدی و از کابوست برایم گفتی.
گفتی احساس می
... دیدن ادامه ››
کنی درباره ی پدرت چیزی وجود دارد که هنوز آشکار نشده.
لب هایت به هم فشرده شدند، صورتت منقبض شد، انگار می ترسیدی اگر به زبان بیاوری اش، رنگ واقعیت به خود بگیرد.
اما تو در هر حال آن را گفتی.
گفتی که حس می کنی او انسانی نبوده که به یک خون آشام بدل شده.
یک فرشته بوده.
و می ترسی یک شب به بالا برود و دیگر برنگردد و تو نتوانی به او بگویی که چه طور دوستش داشتی، اما تمام عشقت زیر خاکستر خشم دفن شد.
حالا من به این فواره ی فرشته گون نگاه می کنم، به موهای مجعد بلندش، ردای سبکش که انگار در نسیمی ملایم به حرکت درآمده، بال های از هم گشوده اش و آن حالت مشتاق چهره اش و نگاه رو به بالایش و وحشت تو را در آن شب به یاد می آورم.
سرورم پطروس،
اکنون من اینجا هستم، در آمالثورا، قصر پدرت.
بر چمن های باغ قدم برمی دارم، زیر مهتاب نقره گون، در حالی که صدای ملایم زمزمه ها و رفت و آمدها به گوشم می رسد.
و انگار حق با تو بود.
واقعا چیزی در اینجا مرا آرام کرده.
وقتی داشتم از پناهگاه به سمت اینجا راه می افتادم، با خنده ای کمرنگ دست بر بازویم گذاشتی و گفتی شاید در اینجا ماندگار شوم.
و من دارم فکر می کنم ممکن بود این کار را بکنم، اگر می توانستم تو را رها کنم.
اما بله،
انگار تو مرا بهتر از خودم می شناسی.
گندیدگی و زوال، در پناه این قصر فکر آن ها از ذهنم رنگ باخته.
آیا به خاطر یک آرامش ساختگی است؟
اما سرورم پطروس،
من احساس می کنم خون آشام های اینجا واقعا به آنچه می کنند، معتقدند، طوری که قلبم می لرزد وقتی به صورتشان نگاه می کنم.
آنگاه که با نگاهی راسخ جام پر از خون حیوان یا آب آهن را برمی دارند و به لب می برند.
و انسان ها؟
آن ها داروهایشان را می خورند و با صبوری مراحل پیشگیری یا درمان را طی می کنند و وقتی مرگ می آید، فقط با نگاهی آرام به آسمان چشم می دوزند.
چیزی در گلویم جمع می شود، وقتی به خون آشام ها و انسان های اینجا فکر می کنم.
حس حقارت می کنم، وقتی حال و هوای خودم در پناهگاه و وحشتم از پوسیدگی و مرگ را به خاطر می آورم.
سرورم پطروس،
احساس می کنم تو می دانی، با وجود تمام خشمت از پدرت.
اینکه در وجود او چیزی فرازمینی هست که آرام می کند.
وحشت از مرگ را.
خون آشام هایش نمی ترسند که خودشان را از دست بدهند، اگر خون انسان ننوشند.
و انسان هایش وحشت ندارند که به خاک بدل شوند، اگر انگل ها بر آن ها غلبه کنند.
تو می دانستی، نه فقط این، بلکه به آن ایمان داشتی، برای همین مرا به اینجا فرستادی.
و من اکنون این را فهمیده ام، در حالی که اشک های گرم از دیدگانم بر صورتم جاری شده.
سرورم پطروس،
تو مرا اینجا فرستادی تا آنچه مایه ی وحشت خودت شده، به قلب من آرامش دهد.
وجود فرشته گون پدرت، شاه گابریل.