زهرا جهانداری

هنرساز فعال هنری

درود. ممنون که راشومون را این‌قدر جزئی و از زوایای مختلف دیدید. خوشحالیم که سه‌قابی بودن اجرا، بازی در قاب جنگل و دادگاه، ریتم موسیقی و قاب و راوی برایتان تجربه‌ای تازه و دل‌انگیز ساخته. اشاره‌تان به اینکه تماشاگر لحظه‌ای نمی‌تواند از صحنه غافل شود، برای ما هم هدف اصلی بود؛ راشومون عمداً تماشاگر را در موقعیت هیزم‌شکن می‌گذارد؛ کسی که باید همزمان ببیند، بخواند، بشنود و خودش تصمیم بگیرد.
درباره‌ی قاب سوم و ضعف بازی‌ها، حق دارید. این نقد را می‌پذیریم. قاب خانه (۱۹۷۰) به دلیل فضای رئال‌تر و دیالوگ‌محورتر، طبیعتاً وزن متفاوتی با دو قاب دیگر دارد، اما می‌دانیم که این تفاوت نباید به اختلال در وزن صحنه تبدیل شود. حتماً این نکته را به بازیگران منتقل می‌کنیم و در اجراهای بعدی روی انسجام بیشتر کار می‌کنیم.
درباره‌ی سینک و هماهنگی لحظه‌ای هم درست می‌گویید. حجم سنگین کار، زیرنویس، ویدئو و موسیقی گاهی باعث ناهماهنگی‌های جزئی می‌شود. این ... دیدن ادامه ›› را می‌پذیریم و برای بهتر شدن تلاش می‌کنیم. ممنون که با وجود این موارد، طراحی دکور، لباس، نور و انتخاب زبان اصلی را دیدید و اجرا را قابل تأمل دانستید. امیدواریم باز هم کنار هم تئاتر ببینیم .