علی حیدری

هنرساز فعال هنری

«تابوت عهد» بازتاب اضمحلال قوای تصمیم‌گیرنده است!
نمایش «تابوت عهد» به کارگردانی مجتبی جدی با متنی از لبیوت که این دام‌نویس در تئاتر ما به قدر کفایت شناخته نشده است، روی صحنه است و می‌کوشد با بهره‌گیری از میمنیمالیسم در نهایت کلمه، روایتگر رنج و ناتوانی در تصمیم‌گیری باشد...
نمایش در ابتدا مدیون و مرهون تحلیل صحیح و عمیق کارگردان از متن لبیوت است و همین امر باعث می‌شود که درون‌مایه به درستی توسط مخاطب درک شود. نکته بعدی انتخاب‌های مبتنی بر مینیمال در طراحی صحنه و نور است که در همین فضای محدود، جهان ذهنی 2 کاراکتر به درستی بر صحنه پدیدار شود. بازیگران با فهم صحیح به درستی کنشی متضاد را بر صحنه هویدا می‌کنند؛ به شکلی که اگر درمورد ارتباط حرف زده می‌شود مخاطب انفصال را دریافت می‌کند و این موضوع یک پدیده کمتر دیده شده در تئاتر امروز ایران است. نکته دیگر درک صحیح سکوت است، که در تئاتر ما امروزه به هیچ‌وجه درک نمی‌شود.
از نکات دیگر قابل توجه ترجمه حسین رسولی است که سبب می‌شود به شکلی بی‌پرده به درک صحیحی از جهان لبیوت نزدیک شویم و در حین تماشا و پیشروی روایت دچار لکنت و سکته نشویم.
آثاری مانند «تابوت عهد» مارا به یاد دوره ماندگار تئاتر دهه 90 می‌اندازد... دوره‌ای که آثار بر خلاف جریان تئاتر لاکچری، با حداقل‌ترین امکانات آثار درخوری را به مخاطب ارائه می‌دادند.