یکی از نقاط قوت نمایش، نقد هوشمندانه و بهجای مسائل اجتماعی و برخی کاستیهای موجود در کشور بود که با زبانی طنزآمیز و به دور از شعارزدگی بیان میشد. همین موضوع باعث میشد مخاطب، علاوه بر خندیدن، با اثر همذاتپنداری کند.
این همذاتپنداری هم حاصل بازیهای باورپذیر بازیگران بود و هم روایت و متن منسجم نمایش که مخاطب را درگیر داستان نگه میداشت. برخلاف بسیاری از کمدیها که به شوخیهای سطحی متکی هستند، این اثر طنز را در خدمت نقد اجتماعی قر
ار داده بود؛ یادآوری اینکه هنر، در کنار سرگرمی، باید بازتابی از جامعه نیز باشد.