نهال اکرمی

هنرساز فعال هنری

در نمایش ایرلندی؛
کارگردان در به صحنه بردن ایده خودش موفق عمل کرده و این رو می‌شه توی هماهنگی بازی‌ها، میزانسن‌ها، ریتم صحنه و … دنبال کرد.
بازیگران هم مسلط و روان بر صحنه حاضر شدن.
طراحی صحنه، لباس و گریم فکر شده‌ هستن و در خدمت ایده اصلی کارگردان برای اجرا قرار دارن.
پس در یک نظر کلی، تیم اجرایی در به صحنه بردن ایده مد نظرشون موفق عمل کردن.
با این حال، به شخصه برای نمایش جهان مک دونا و هولناکی جاری در اون، اجرای به مراتب ساده‌تری رو ترجیح می‌دم که بتونه اضطراب و خشونت رو ذره ذره بسازه تا مخاطب در مواجهه با پانچ‌لاین‌های متن بتونه نهایت دلهره رو احساس کنه.
اجرا به بهای داشتن جذابیت بصری، از آماده‌سازی تدریجی مخاطب برای قرارگیری در جهان مک دونا گذر می‌کنه. دیگه نیازی به گذاشتن تمرکز روی سلطه‌گر بودن مادر یا دلیل موندن مورین توی اون خونه در انتهای نمایش وجود نداره و سهم نور و صدا در کنار خشونت فیزیکال جاری در صحنه به صورت ممتد، بیشتر از همه چیزه.
بخش دوم این متن اما تنها یک نظر شخصیه و ایده کارگردان و گروه اجرایی رو (که در نمایشش موفق هم عمل کردن) محترم می‌شماره.