دیدن این اجرا برای من بازخوانی قصه‌ی هملت نبود، بلکه تجربه‌ی گرفتار شدن در ذهنی بود پر از پرسش‌های بی‌پاسخ. مساوات قهرمان و ضدقهرمان را کنار می‌زند و هملت را به پرسشی درباره‌ی آزادی، مرگ و چرخه‌ی تکرار بدل می‌کند. ریتم کند و فضاهای خفه‌ی اجرا، بیشتر از روایت، حسِ زندانی بودن در اندیشه را منتقل می‌کرد. اجرایی که بعد از پایان هم در ذهن ادامه پیدا می‌کند.