منظومه زندانی در دانمارک از همون دقایق اول با ریتم عجیب و طراحی دقیقش منو گیر انداخت. آقای مساوات تو کارگردانی طوری جزییات صحنه و سکوت‌ها رو کنترل می‌کرد که حس می‌کردم دارم نفس‌های نمایش رو می‌شنوم. بازی خودش هم ترکیبی از خونسردی و لحن‌های ریز بود که انگار لحظه‌به‌لحظه ذهن یک آدم محبوس رو ورق می‌زد. این هماهنگی بین نگاه کارگردان و حضور بازیگرش—هر دو از یک نفر—به اجرا یه کیفیت خاص داده بود که کمتر روی صحنه دیدم. هنوز بعضی تصویرهاش بی‌دلیل تو ذهنم می‌چرخن.