قائمیان نوشته است:
در نخستین روزهای بهار، از پنجره خانه، به تماشای تهرانی نشسته ام که تماشایش مرا غرق در احساس‌های مختلف می‌کند. تهرانِ ما، از زیر سایه تهدید و هجوم ، در آغوش بهار، لبخند می زند و من، در این زیبایی تاریخی و باشکوه، به مردان و زنانی می اندیشم که در این شهر زاده شده، دل بسته اند و به این آسمان و خورشید و آفتاب تعلق دارند.

نیاکانمان، هرگز آتش هیچ جنگی را روشن نکردند و آنها که امروز در اروپا، بر طبل جنگ می کوبند، خود یهودیان را چه کردند، در حالی که ما به صدها زن و کودک یهودی آواره در این شهر و بسیار شهرهایمان پناه دادیم و آنها را خویشِ خود دانستیم.

https://www.hamshahrionline.ir/news/1025809/%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%DA%A9%D9%87-%D9%85%DB%8C-%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%B4%D8%AF