تو خود حدیث مفصل بخوان از این نیستِ کشدار 🤝

اجرای دیشب از نظر من از بهترین اجراهای تئاتر دیالکتیک بود و از همه چیز آن راضی بودم. جناب شکاری عزیزم اعلام میکنم که تمایل دارم درباره نمایش صحبتی حضوری داشته باشم. پاسخم به فرمایش جنابعالی در حد پیام اینجا نمی گنجد. اما چند نکته مهم رو در حد بضاعت این گفتگو خدمت شما تسلیم میکنم.
به نظر بنده مرز میان طنز و تراژدی در این اجرا، به شکلی دقیق و حساب شده به کار گرفته شد؛ جایی که فریاد، نه از سر جدیت صرف، بلکه شاید از عمق سکوت و تناقض برمی‌خاست و شوخی، نقابی بر دردی عمیق‌تر. حذف‌های نیمه‌تمام در نمایشنامه نیز می‌توانند تلاشی برای گشودن فضایی جهت تأویل و مشارکت فعال‌تر مخاطب باشند؛ پیامی که شاید در نبودن نهفته است. در این میان، ابیاتی چون «کس را چه گنه تو خویشتن را / بر تیغ زدی و زخم خوردی» می‌تواند به مثابه پایان‌بندی‌ای نمادین برای این ترجیع‌بندِ سرگشتگی عمل کند. آیا این «از بین رفتن قدرت ادبیات» در یک زندگی، نشانه‌ای مهم از وضعیتی نیست که مرد به آن دچار شده است؟ و پرسش بنیادین‌تر آنکه، دلیل این وضعیت موجود، آیا مرد است، زن است، جامعه است، یا ترکیبی پیچیده از همه‌ی این عوامل؟
بسیار مشتاقم حضوری صحبت کنیم و منتظر پاسخ جنابعالی به این دعوت رسمی هستم.
با تقدیم احترام

در پاسخ به این تاکید جنابعالی بر نیستی شعری خاطرم اومد، که تقدیم توجه شما به دیالکتیک عزیزمان است:
پیامی آمد از جایی، زِ هست و نیست یاران،
که گویی ذرّه‌ای بودم، سپس ناگه شدم پایان.
ولی من، آن تماشاگر، به صحرایِ عدم دیدم،
که در نیلیِ خاموشی، حقیقت را اگر دیدم.
نه آن بودن پر هیاهو، نه آن نیست بی‌حاصل،
فقط آن پرده‌یِ خالی، که می‌سازد زِ خود، حاصل.
چراغِ صحنه، خاموش است، ولی جان دارد از نورش،
که هر نقشی بر او آید، دهد جان، دِهد شورش.