من تحقیق کردم، امروز روز جهانیِ هیچی نیست! و انقدر که تمامِ روزهای سال، پر از مناسبت‌های متنوع و مختلفه، همین که یک تاریخی، به یادبودِ هیچ رویداد مذهبی، سیاسی، اجتماعی و... ثبت نشده باشه، از دید منِ خودش یه روز خاصه!!

درست مثلِ خاصّ بودنِ آدم‌های معمولی، تو جامعه‌ای که همه، یه جورایی در حال رقابت بر سر کسب القاب و عناوینِ منحصر به‌فردند. همین که یه نفر صرفاً هیچ چیزِ خاصی جز یه آدم نرمال و معمولی نباشه، توی این وانفسا، در شمارِ اقلّیت قرار می‌گیره.

باری، باید پذیرفت که زندگی، به‌غیر از روزهای سوگ و سرور، به روزهای ساده و خالی هم نیاز داره. روزهایی که می‌شه در غیبتِ هر ویژگیِ خاصّی، نفسی تازه کرد. و چه بسا به آدم‌هایی بی‌ برَند و برچسب، محضِ چشیدنِ خوشی‌های بی‌تکلّف و واقعی. که نه قراره پیششون کاستوم خاصی بپوشی، نه لکچر عجیبی ارائه بدی و نه حتی دست به تغییر ابعاد و اندازه‌ی خودت بزنی. اونقدررر واقعی که انگار روبروی خودتی توی آینه.

و حالا سوال تازه‌ای که داره نهیب می‌زنه بهم؛
من، خودم اما همینی هستم که توی آینه می‌بینم؟!!